Stranger Things– H εποποιία των αλληγοριών
Γράφει ο
Νίκος Μόσχοβος
Δημοσιογράφος- συγγραφέας
Μια εποποιία των αλληγοριών και του «καθρέπτη» της ζωής αποτελεί πλέον η τηλεοπτική σειράτου «Netflix» με τίτλο: «Stranger Things» των δίδυμων αδελφών (σεναριογράφων- σκηνοθετών), Ματ και Ρος Ντάφερ, που στο τελευταίο επεισόδιο τόλμησε να «γκρεμίσει» το παραμύθι «μιλώντας» μέσα από το μύθο.Φωτογραφία από Amateur Artist από το Pixabay
Μια εποποιία των αλληγοριών και του «καθρέπτη» της ζωής αποτελεί πλέον η τηλεοπτική σειρά του «Netflix» με τίτλο: «Stranger Things» των δίδυμων αδελφών(σεναριογράφων- σκηνοθετών),Ματ και Ρος Ντάφερ, που στο τελευταίο επεισόδιο τόλμησε να «γκρεμίσει» το παραμύθι «μιλώντας» μέσα από το μύθο, για να μας «πει»:
«Ναι, οι αληθινοί ήρωες και οι πραγματικές ηρωίδες θυσιάζονται για τους άλλους, αλλά πόσοι και πόσες θα τους θυμούνται μέσα στο διάβα του χρόνου;».
Η πρώτη απάντηση
Απάντηση: «Μόνον όσοι κι όσες έζησαν πραγματικά τα γεγονότα, τα οποία θα τα «κρατήσουν» ως «φυλακτό» στη καρδιά, ενώ η αίσθηση της απώλειας του πιο αγαπημένου προσώπου της παρέας θα τους «ακολουθεί» στα ώριμα χρόνια της ζωής τους.Μέσα στη χρονική θυρίδα της μιας διάστασης ετούτης της ζωής θα φαντάζονται ότι δεν «έφυγε» πράγματι το πιο αγαπημένο πρόσωπο της παρέας τους, αλλά βρίσκεται σε έναν άλλο τόπο, όπου μπορεί να ζήσει απλά κι ανθρώπινα».
Επιστροφή
στην πραγματικότητα
Γι’ αυτό το λόγο, τα αδέλφια Ντάφερ συνδυάζοντας μαεστρικά την αίσθηση του παραμυθιού εκ των έργων του Στίβεν Σπίλμπεργκ με τη πολιτική συλλογιστική των πρώτων χρόνων της δημιουργίας του Τζον Κάρπεντερ «διάλεξαν» στο φινάλε να «γρονθοκοπήσουν» το μύθο για να «πουν» στους ανθρώπους ότι η ζωή είναι «σκληρή», αδυσώπητη και τελικά τους «οδηγεί» στην απώλεια της παιδικότητας.
Αλλά,οι άνθρωποι ακόμα κι ως ενήλικες αρέσκονται στο να ζουν μέσα στα παραμύθια και δε θέλουν με κανένα λόγο και σε καμία περίπτωση να τους πεις τόσο «σκληρά» και τόσο «αδυσώπητα» ότι ο μύθος δεν έχει το καλό τέλος, το οποίο ονειρεύονται εκείνοι.Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους, για τους οποίους το τέλος της συγκεκριμένης τηλεοπτικής σειράς δεν άρεσε σε κάποιους από τους οπαδούς της, γιατί αυτό σε προσγειώνει στη «σκληρή» πραγματικότητα και σου λέει ότι η ζωή «προχωρά» μέσα από τις απώλειες.
Η δεύτερη απάντηση
Από την όλη ιστορία του τελευταίου μέρους της σειράς «Stranger Things» προκύπτει και μια δεύτερη απάντηση:
«Ναι, η ανθρωπότητα θα ζήσει και άλλους κλυδωνισμούς, αν αφήσει τους κάθε λογής «Βέκνα» να καθορίσουν τους «όρους του παιχνιδιού». Τότε, αν χρειαστεί, θα πρέπει να είναι έτοιμη να θυσιάσει και κάποια αγαπημένα πρόσωπα για να ζήσουν οι άλλοι άνθρωποι μια απλή και καθημερινή ζωή».
Την ίδια στιγμή δε θα «χαθεί» η αίσθηση της νοσταλγίας στα μέλη της πρωτινής παρέας, αλλά θα μετουσιωθεί σε γνώση και σε εμπειρία στη καθημερινότητα γι’ αυτά. Η εικόνα της πρωτινής παρέας, όμως, θα ακολουθεί πάντα εκείνους τους ανθρώπους, που έζησαν πολλά μαζί ως παιδιά κι ως έφηβοι.
Μέσω της θυσίας θα «κλείσει» συνάμα και η «σκουληκότρυπα» για ακόμη μια φορά, επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν είναι έτοιμη και δε μπορεί ακόμα να αντικρύσει τις άλλες διαστάσεις του χωροχρόνου, αλλά και γιατί πάντοτε θα ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας επώδυνης – επικίνδυνης εκμετάλλευσης από κάποιους «γνώστες των πραγμάτων», που πιστεύουν ότι μπορούν να τις χειραγωγήσουν προς όφελός τους.
«Έγραψαν» ιστορία
Οι ηθοποιοί: Γουινόνα Ράιντερ, Ντέιβιντ Χάρμπουρ, Φιν Γούλφχαρντ, Μίλι Μπόμπι Μπράουν, Γκάτεν Ματαράτσο, Κάλεμπ ΜακΛάφλιν, Νατάλια Ντάιερ, Τσάρλι Χίτον, Κάρα Μπουόνο, ΜάθιουΜοντίν, Νόα Σναπ, Σέιντι Σινκ, Τζο Κίρι, Νταγκρέ Μοντγκόμερι,Τζέιμι Κάμπελ Μπάουερ, Σον Άστιν, Πολ Ράιζερ, Μάγια Θέρμαν- Χοκ,Πράια Φέργκιουσον, Ράντι Χάβενς, Μπρετ Γκέλμαν, Λίντα Χάμιλτον και Νελ Φίσερ μαζί με τα αδέλφια Ντάφερ συνετέλεσαν μέσω των ερμηνειών τους,στο να «γραφτεί» μια τηλεοπτική και κινηματογραφική εποποιία «γεμάτη» από αλληγορίες.
Εκ τούτου, η τηλεοπτική σειρά «Stranger Things» είναι ταυτόχρονα καλή τηλεόραση και καλός κινηματογράφος με τόσα φανερά και «κρυφά» νοήματα, που αξίζει κανείς να τα ανακαλύπτει συνέχεια, ξανά, και πάλι ξανά.
Και το «πάνω- κάτω»;
Το «πάνω- κάτω» δεν είναι απλώς μια «σκουληκότρυπα», γιατί κι αυτή μπορεί να ενέχει τόσους πολλούς συμβολισμούς, οι οποίοι μας θυμίζουν συγχρόνως το αριστουργηματικό φιλμ του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος Οδύσσεια του Διαστήματος», τις διαστάσεις του χρόνου κατά τον Άλμπερτ Αινστάϊν, την αίσθηση της νοσταλγίας των παιδικών χρόνων, καθώς και την επιστροφή στα εξής καίρια ερωτήματα:
«Άραγε, ο άνθρωπος θέλει να γνωρίσει το τι ενέχει γι’ αυτόν το ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο ή θα μείνει συνεχώς εγκλωβισμένος σε μύθους, που έγραψαν κάποιοι άνθρωποι για τους ανθρώπους; Άραγε, την πραγματική αλήθεια μπορεί να χωρέσει το ανθρώπινο μυαλό ή θα αποζητά πάντα τα παραμύθια για να αντέξει τη διάσταση της γήινης ζωής;».
©Typologos.com 2026
