Η μαγική αίσθηση των ταξιδιών

Γράφει

ο Νίκος Μόσχοβος

Δημοσιογράφος – Συγγραφέας

Το σπίτι της οδού Παλλαδαρίου στις Σέρρες, όπου έζησε ο δημοσιογράφος- συγγραφέας, Νίκος Μόσχοβος τα παιδικά χρόνια του.Φωτογραφία: ©Νίκος Μόσχοβος

Κάποτε έχασα ένα ενθύμιο της γιαγιάς μου, Ελπίδας, όταν μπήκα στο «θεότρελο» τρενάκι του  εκθεσιακού αφιερώματος της ταινίας « Επιστροφή στο Μέλλον- Back to the Future» του Ρόμπερτ Ζεμέκις (Robert Zemeckis) στο Λος Άντζελες. Αρχικά, στεναχωρήθηκα πολύ  για την απώλεια του ενθυμίου,  γιατί το είχα πάντοτε επάνω μου και το κρατούσα ως φυλακτό.

Ο μυστηριώδης τρόπος

Κατά μυστηριώδη τρόπο και με αφορμή κάτι που μου είπε τηλεφωνικά  η μητέρα μου, σκέφτηκα ότι ήταν σημαδιακό το ενθύμιο από τη γιαγιά μου να «χαθεί» μέσα σε ένα πολύ χαμογελαστό μέρος. Η γιαγιά, Ελπίδα χαμογελούσε συνέχεια και λες μια αόρατη «κλωστή» ήθελε αυτό το αναμνηστικό να μείνει σε ένα  χαρούμενο μέρος.

Γκάλικο, λίγες ημέρες  μετά σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη  χρυσοθήρων  στη μέση του πουθενά, εκεί στην  έρημο της  Νεβάδα «ανοίγω» την πόρτα του σαλούν και ένα αεράκι με «χτυπά» και αισθάνθηκα ότι  κάποιος να πέρασε από δίπλα μου. Ξέσπασα σε γέλια. Αισθάνθηκα τόσο χαρούμενος, σα να  γνώριζα «βαθιά»  μέσα μου, πως ήταν ένα άγγιγμα από ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο.

Οι στιγμές με την Άϊβυ

Ας βηματίσουμε λίγα χρόνια πίσω  στην Ταϊβάν, όπου μια χαμογελαστή κοπέλα με υποδέχεται στο ξενοδοχείο τη λένε Άϊβυ και είναι εκείνη, η οποία διάβασε πρώτη το ποίημά μου «Το παιχνίδι-The Game» στα Αγγλικά και θέλησε αμέσως ν’ αλληλογραφήσουμε.

Τις στιγμές, που «πέρασα» με την Άϊβυ δεν τις αλλάζω με τίποτε στη ζωή μου. Το κόκκινο ψαράκι που μου έστειλε χρόνια μετά για να μου ευχηθεί «καλή τύχη», ακόμα με «συντροφεύει» στη ζωή μου.

Η Πάργα

Πάργα, μπαίνω στην παγωμένη θάλασσα και τουρτουρίζω. Ένοιωσα πως σα να είχα «μπε»  σε ένα ψυγείο. Σε λίγη ώρα συνήθισα τη θερμοκρασία και  μια αδιόρατη  αίσθηση, με αγκάλιασε, σα να ήμουν  στα πιο δροσερά νερά.

Το πρώτο ταξίδι

και η βραδιά στο Παρίσι

Πρώτο ταξίδι στο Παρίσι, όπου έχω φτάσει δυο ημέρες πριν από το ταξιδιωτικό γκρουπ.

Ταξιδεύω με το Μετρό, όπου βλέπω μια πανέμορφη κοπέλα μέσα στο βαγόνι να μου χαμογελά και να με χαιρετά.   Ανταπέδωσα  το χαιρετισμό από ευγένεια κι ετοιμάστηκα να «κατέβω» στην επόμενη στάση. Κατέβηκε κι εκείνη από την άλλη θύρα.

Μετέβηκα στο ξενοδοχείο και πιο συγκεκριμένα στο λόμπι, όπου την αντίκρυσα ξανά μπροστά μου. Τότε ανακαλύψαμε κατά τύχη κι οι δύο πως μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, αλλά δυστυχώς την επόμενη ημέρα έφευγε. Ωστόσο, η βραδιά έμεινε αξέχαστη πιστεύω και για τους δύο μας. Μια μαγική αίσθηση μας είχε «φέρει» τόσο κοντά.

Οι Σέρρες

Τελευταία στάση, Σέρρες, μετά από χρόνια κατορθώνω να μπω στη μονοκατοικία, που έζησα τα παιδικά χρόνια μου. Κλαίω. Βγαίνω έξω. Στην αυλή βρίσκονταν τότε το παρατημένο δίκυκλο, ενώ μετέπειτα εκεί «χτίστηκε» ένας άλλος χώρος

Ανεβαίνω την οδό Παλλαδαρίου και στο κάθετο δρόμο «χτυπάω» το κουδούνι σε μια πολυκατοικία. Η πόρτα ανοίγει, εμφανίζεται ένα παλικάρι, που μου λέει: «Νίκο εσύ;». Με αγκαλιάζει. Είναι ο Θόδωρος Ψαρράς, ο φίλος των παιδικών μου χρόνων, με τον οποίο συναντηθήκαμε και μια άλλη φορά σε μια καφετερία, όταν δίδασκα δημοσιογραφία στο ΣΑΕΚ Σερρών. Η μαγική αύρα των ταξιδιών ακόμα με συντροφεύει: Σήμερα, αύριο, για πάντα….

©Typologos.com 2026