Φρανκενστάιν του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο Ένα έπος στην ανθρωπιά

Γράφει ο

Νίκος Μόσχοβος

Δημοσιογράφος- Συγγραφέας

Ένα έπος στην ανθρωπιά, στη βαθύτερη σχέση πατέρα-γιού και στη κατανόηση του διαφορετικού είναι το φιλμ «Φρανκενστάιν» του βραβευμένου Μεξικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο και το οποίο παρακολουθήσαμε πρόσφατα στο «Netflix».Φωτογραφία από Alexander Kofler από το Pixabay

Ένα έπος στην ανθρωπιά, στη βαθύτερη σχέση πατέρα-γιού και στη κατανόηση του διαφορετικού είναι το φιλμ «Φρανκενστάιν» του βραβευμένου Μεξικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο και το οποίο παρακολουθήσαμε πρόσφατα στο «Netflix».

Ένας σύγχρονος ποιητής

και παραμυθάς

Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο εξελίσσεται συνεχώς σε ένα ποιητή και παραμυθά του καιρού μας, αφού κατάφερε σε αυτό το φιλμ όχι μόνο να «αποδώσει» καίρια το «πνεύμα» του κλασσικού μυθιστορήματος της Μαίρης Σέλεϊ «Φρανκενστάιν ή Ο Μοντέρνος Προμηθέας» (1818), αλλά και να του «δώσει» «νέα πνοή».

Αυτή τη «νέα πνοή» μετουσιώθηκε επί της οθόνης με τους άρτια δομημένους διαλόγους του  σεναρίου, με την πιστότητα της ερμηνείας των πολύ ικανών ηθοποιών (Όσκαρ Άιζακ, Τζέικομπ  Ελόρντι, Μια Γκοθ, Κρίστοφ Βαλτς, Φέλιξ Κάμερερ, Τσαρλς Ντανς,  Ραλφ Άινεσον, Σοφία Γκαλάσο, Ντέιβιντ Μπράντλεϊ), και με το καλά σχεδιασμένο ντεκόρ στους εσωτερικούς χώρους.

Η ιστορία

της ταινίας

Η κινηματογραφική αφήγηση εξελίσσεται διαδοχικά μέσα από τρία τμήματα, που αφορούν στο «πρελούδιο», στην εξιστόρηση του Βίκτορ Φρανκεστάιν και στη διήγηση του νέου όντος.

Μέσα από τα πλάνα και τους διαλόγους ο βραβευμένος Μεξικανός σκηνοθέτης «ξεδιπλώνει» τη θεματική του φιλμ, ενώ «αφήνει» μαεστρικά όλους κι όλες να διατυπώσουν τα συμπεράσματά τους. Μας ερωτά, λοιπόν, ο ίδιος δια της ταινίας:

♦ Ποια πρέπει να είναι η κατάληξη της πραγματικής σχέσης μεταξύ πατέρα και γιού;

♦ Ποια είναι η θέση του οποιουδήποτε δημιουργού απέναντι στο δημιούργημά του;

♦ Άραγε, η βία σε όλα τα πλάσματα της υδρογείου είναι επίκτητη ή όχι;

♦ Γιατί ο άνθρωπος καταλήγει στον πόλεμο και στις συρράξεις για να «λύσει» τις «διαφορές» του;

♦Γιατί οι άνθρωποι δε μνημονεύουν προσωπικά τον κάθε στρατιώτη, που «χάθηκε» στα πεδία των μαχών, αλλά τον θυμούνται ως έναν «άγνωστο», αν και οι πεσόντες αποτέλεσαν ουσιαστικά τους καίριους πρωταγωνιστές της ιστορίας και αποτέλεσαν τα πρόσωπα της χρονικής διαδρομής μιας οικογένειας;

♦ Γιατί το κάθε λογής «διαφορετικό» τρομάζει πάντοτε πολλούς ανθρώπους, αν και η ποικιλομορφία είναι διάσπαρτη στη δρώσα Γη;

Η σχέση της επιστήμης

με τη δημιουργία

Πέρα από αυτά τα ερωτήματα κατορθώνει το κινηματογραφικό αριστούργημα του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο να εμβαθύνει καίρια στη σχέση της επιστήμης με τη δημιουργία, η οποία «βρίσκεται» για ακόμη μια φορά «στο προσκήνιο» λόγω της τεχνητής νοημοσύνης και όχι μόνο.

Μέσω της αφήγησης  της ιστορίας μας «προσφέρει» ο Μεξικανός σκηνοθέτης και την ευκαιρία να «εστιάσουμε» επάνω στα βαθύτερα φιλοσοφικά  «μονοπάτια»:

♦ Μπορεί ένα δημιούργημα του ανθρώπου να αποκτήσει ενσυναίσθηση ή συνείδηση και να τον ξεπεράσει;

♦ Μπορεί το ίδιο δημιούργημα να έχει αποκτήσει επίκτητα τη βίαη συμπεριφορά  και με αυτή θα θέλει να «λύσει» τις διαφορές του;

♦ Δύναται να επιμηκυνθεί ο χρόνος ζωής του κάθε ανθρώπινου πλάσματος και πόσο;

♦ Από που προέρχεται η «ψυχή» του κάθε ανθρώπου; Προέρχεται από τη καρδιά, τον εγκέφαλο ή είναι ζήτημα μιας ενεργειακής διαδικασίας ή άλλης κατάστασης, που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα;

Ένα έπος στην ανθρωπιά

Με το φιλμ «Φρανκενστάιν» μας προσφέρει ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο ένα έπος στην ανθρωπιά, ενώ «ρίχνει» συγχρόνως κι ένα «βλέμμα» στην πραγματικότητα ενός «σκληρού» κόσμου, ο οποίος «ψάχνει» ακόμα στον 21ο αιώνα να «βρει» το βηματισμό του. Και τι μας μένει τελικά; Τα δάκρυά μας, για τη κάθε είδους απώλεια.

©Typologos.com 2025