Μπέτυ Βαλάση – Άνθρωπος μιας άλλης εποχής

Γράφει ο

Νίκος Μόσχοβος

Η αείμνηστη ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση (1937-2006)

Θυμάμαι χαμογελαστή την Μπέτυ Βαλάση να μου ανοίγει την πόρτα και να με υποδέχεται μαζί με τον Τίτο Βανδή στο σπίτι, που είχαν νοικιάσει κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης, όπου είχαν έρθει για παραστάσεις.

Ήταν η εποχή, που άρχιζα για πρώτη φορά να ασχολούμαι σοβαρά με τη δημοσιογραφία μέσα από την εκπομπή «Βήματα στους δρόμους της Τέχνης», που παρουσίαζα στο «Ράδιο Φωνή της Τούμπας».

Τότε είχε έρθει το ζευγάρι των γνωστών καλλιτεχνών στη «νύμφη του Θερμαϊκού» και δεν έχασα την ευκαιρία να βρω τρόπο να επικοινωνήσω μαζί τους. Θυμάμαι  πάντοτε με θέρμη και αγάπη πως και οι δύο δέχθηκαν με χαρά να μου παραχωρήσουν μια συνέντευξη την οποία κρατώ έως και σήμερα ως «φυλακτό» στο ραδιοφωνικό αρχείο μου.

Από εκείνη τη συνέντευξη θυμάμαι πως μιλήσαμε για τη τέχνη, για τη ζωή, για το κόστος του να παραμείνεις άνθρωπος, την αγάπη, τον έρωτα, την ακράδαντη πίστη στις αξίες, τις διαφορές μεταξύ του Ευρωπαϊκού και του Αμερικανικού σινεμά, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, καθώς και για πολλά άλλα.

Μόνον ένα μέρος  εκείνος της κουβέντας με τη Μπέτυ Βαλάση και τον Τίτο Βανδή παρουσιάστηκε τότε στην εκπομπή «Βήματα στους δρόμους της Τέχνης».

Το υπόλοιπο μέρος της κουβέντας παραμένει ως ακατέργαστο υλικό ακόμα στο αρχείο του υποφαινομένου, για το οποίο πιστεύει πως κάποτε ο ίδιος ότι θα μπορέσει να το παρουσιάσει κάποτε στο ευρύ κοινό.

Θυμάμαι, λοιπόν, τη Μπέτυ Βαλάση σαν έναν άνθρωπο χαμογελαστό και κυρίως «χωρίς τουπέ», που μιλούσε με θέρμη όχι μόνο για  την τέχνη και για την αύρα, την οποία σου μετέδιδε για ένα καλύτερο- ομορφότερο κόσμο.

Μαζί με τον Τίτο Βανδή τους θεωρώ μέχρι και σήμερα ίσως δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους της Τέχνης, τους οποίους είχα την τιμή να ανταλλάξω κάποτε σκέψεις, καθώς και απόψεις.

Γιατί η Μπέτυ Βαλάση είχε αυτή τη στόφα να σου εξηγεί με απλά – κατανοητά λόγια και χωρίς καρικατούρες το τι ένιωθε και το πίστευε ότι πρέπει να γίνει για να καλυτερέψει ο κόσμος μας. Ήταν ένας άνθρωπος, που περπάτησε δίπλα μας, πιστεύοντας ακράδαντα στο να είσαι Άνθρωπος με Α Κεφαλαίο.

Ήταν ένας άνθρωπος μιας άλλης γενιάς, στην οποία τίποτα δε χαρίστηκε  στη ζωή, έζησε δύσκολα χρόνια, αλλά μέσα στη λαίλαπα κατόρθωσε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά να φωτίσει την ανθρωπότητα μέσα από τους ρόλους, που υποδύθηκε.

Ήταν η εκπρόσωπος μιας άδολης γενιάς, που πίστευε στο δίκαιο και στο καλό και η οποία έδωσε τόσα πολλά, αλλά και πήρε τόσο λίγα.

Ήταν σαν να μας ήρθε ως αστέρι μιας άλλης εποχής, η οποία μπορεί να πέρασε ανεπιστρεπτί, αλλά «χάραξε» για πάντα το δρόμο προς τη καλοσύνη, το δίκαιο και το φως.

©Typologos.com 2026