Βαγγέλης Δουκουτσέλης: «‘’Γιατί έχω έμπνευση’’ και ‘’Γιατί δεν εκπλήσσομαι πια’’;»

Συνέντευξη στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο και στον «Τυπολόγο»

17:33:05,10/09/2019
Βαγγέλης Δουκουτσέλης - συγγραφέας - Faux Dario

«Προσωπικά πιστεύω πως τα πάντα μπορούν να γίνουν τέχνη, τα πάντα να γίνουν θέατρο και κινηματογράφο, άρα και ο «Faux Dario» να γίνει η αφορμή για μία τηλεοπτική σειρά»., λεει ο συγγραφέας Βαγγέλης Δουκουτσέλης

«‘’Γιατί έχω έμπνευση’’ και ‘’Γιατί δεν εκπλήσσομαι πια’’;».

Είναι οι δυο ατάκες, που αντιπροσωπεύουν το συγγραφέα -δημιουργό Βαγγέλη Δουκουτσέλη, ο οποίος μίλησε στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο και στον «Τυπολόγο» , με αφορμή  την παράσταση της κωμωδίας «FAUX DARIO» , που κάνει πρεμιέρα σε σκηνοθεσία του Βασίλη Τσικάρα στις 9.30 το βράδυ της Παρασκευής  11 Οκτωβρίου 2019 στο Θέατρο Άρατος ( συμβολή της οδού Μοσκώφ 12 με Φράγκων) στη Θεσσαλονίκη.

Ο γνωστός δημιουργός   μίλησε για τη τέχνη, την κωμωδία, τη σάτιρα και την επιθεώρηση, λέγοντας ότι «Ευτυχώς που υπάρχει το Youtube και μπορούμε να απολαμβάνουμε ακόμα το Σωτήρη Μουστάκα». Η κουβέντα εξελίχθηκε ως εξής:

Το γέλιο δεν είναι καθόλου άσχημη αρχή για μια φιλία. Και είναι μακράν το καλύτερο για να τελειώσεις μια φιλία», έχει πει κάποτε ο Oscar Wilde. Mπορεί, όμως,  με το γέλιο να τελειώσει η σχέση ενός ζευγαριού;

«Μπορεί, αν μιλάμε για κάποιο ζευγάρι από τη Σουηδία. Ή αν το γέλιο είναι γέλιο ανακούφισης και από τις δύο πλευρές. Γέλιο χαράς και ευτυχίας. Αλλά μπορεί να είναι και καγχασμός.  Γέλιο κοροϊδίας. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι ένας καβγάς στο θέατρο μπορεί να προκαλέσει γέλιο σε κάποιον που είναι απ’ έξω. Είθισται να λέμε ότι γελάμε με τον πόνο του άλλου. Και είναι αλήθεια. Γιατί στην κωμωδία η βασική θεματολογία είναι ο πόνος του άλλου: μία κηδεία, μία πτώση από μπανανόφλουδα, ένα συζυγικό καβγαδάκι…».

Η τέχνη «γεννά» πάλι την τέχνη και  με καμβά το έργο «Ελεύθερο ζευγάρι» του Ντάριο Φο εμπνευστήκατε αυτή την κωμωδία. Πόσο το ύφος του θεάτρου του Ντάριο Φο  σας επηρέασε στη συγγραφή της ροής της ιστορίας;

«Καθόλου δεν με επηρέασε. Δεν έχει καμία σχέση το έργο με το ύφος των έργων του Ντάριο Φο. Θα έλεγα ότι πιο πολύ έχω επηρεαστεί από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς. Το «Ελεύθερο Ζευγάρι» χρησιμοποιείται απλώς σαν μία αφορμή, για να δούμε πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι δύο άνθρωποι και πως ένα αθώο καβγαδάκι καταλήγει σε πεδίο μάχης».

Το «Faux Dario» έχει παρουσιαστεί και στην Αθήνα. Θυμάστε την άποψη, που να εξέφρασε ένα θεατρόφιλο ζευγάρι μετά από το τέλος μιας παράστασης και να σας προκλήθηκε καλοπροαίρετα το γέλιο;

«Συνήθως οι θεατές μετά το τέλος μιας παράστασης πλησιάζουν τους ηθοποιούς,  για να εκφράσουν το θαυμασμό τους, κι όχι τους συγγραφείς και έτσι δυστυχώς δεν έχω να μοιραστώ μαζί σας μια τέτοια εμπειρία. Μπορώ να σας πω, όμως, ότι το 2015, όταν το έργο είχε ανέβει και τότε στο θέατρο Άρατος με την Έλλη Πράτζου και το Βαγγέλη Μάγειρο στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, δέχτηκα ένα ενθουσιώδες μήνυμα από μία Θεσσαλονικιά κοπέλα που παρακολούθησε το έργο.

Ήταν για ‘μένα έκπληξη το μήνυμά της. Όχι τόσο, ώστε να διαπιστώσω ότι το έργο λειτουργεί σαν κωμωδία και πετυχαίνει το σκοπό της,  όσο το να συνειδητοποιήσω  ότι υπάρχουν άνθρωποι που δε φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματά τους,  και εκφράζουν τον θαυμασμό τους, απλόχερα. Και ναι, αυτή η εκδήλωση θαυμασμού από αυτή την κοπέλα με έκανε να χαμογελάσω».

«Η κωμωδία είναι απλώς ένας αστείος τρόπος να είσαι σοβαρός», υποστήριζε ένθερμα ο ηθοποιός Πήτερ Ουστίνοφ. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

«Θα συμφωνήσω και θα προσθέσω αυτό που είπε ο αγαπημένος μου, Στίβεν Κινγκ, ότι το χιούμορ σχεδόν πάντα είναι μακιγιαρισμένος θυμός».

Ποια ατάκα του έργου νομίζετε πως εκφράζει έντονα την έλλειψη κατανόησης των «Θέλω» και των «Πρέπει» μεταξύ των δύο φύλων;

«Δε μπορώ να ξεχωρίσω. Νομίζω απλά πως είναι… όλο το έργο».

Ποιο άλλο  κωμικό έργο  ενός Έλληνα ή ξένου συγγραφέα θα θέλατε να αποτελέσει την αφορμή για δικό σας, αυτόνομο έργο;

«Η τέχνη γεννιέται από την τέχνη και από την καθημερινότητα. Άλλωστε,  και η καθημερινότητα είναι μία τέχνη ή στην καθημερινότητα,  αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε παντού τέχνη. Το «Καλιφόρνια Ντρίμιν»  του Βασίλη Κατσικονούρη, αλλά και ο «Πρότυπος Οίκος Ανοχής»  του Χάρη Ρώμα είναι έργα που με ενέπνευσαν κατά καιρούς και με βοήθησαν να δημιουργήσω τις δικές μου, ιστορίες. Χωρίς, ωστόσο να τις έχω αποτυπώσει στο χαρτί. Εν καιρώ… ίσως…»

Μια που μιλάμε για την κωμωδία. Πως θα οραματιζόταν ο Βαγγέλης Δουκουτσέλης την εξέλιξη της επιθεώρησης στην Ελλάδα;

«Η επιθεώρηση είναι ένα πολύ συγκεκριμένο είδος που τα τελευταία χρόνια έχει ψιλοχαθεί. Ένα απαιτητικό είδος που θέλει ικανούς ηθοποιούς και δυνατούς κειμενογράφους. Δεν μπορεί να το υπηρετήσει ο οποιοσδήποτε. Προσωπικά θα ήθελα να δω κείμενα με περισσότερο κοινωνικό περιεχόμενο. Όχι τόσο πολιτικό ή τηλεοπτικό. Κείμενα που να παραμείνουν διαχρονικά. Και ηθοποιούς-έκπληξη. Που «δεν τους το ‘χεις». Ηθοποιοί που μέχρι και σήμερα δεν είχαν δοκιμαστεί. Σε ένα εντελώς μεταλλαγμένο και άκρως αναζωογονημένο είδος επιθεώρησης».

Fayx Dario - Φωτογραφία: Θέατρο Άρατος

Στην κωμωδία η βασική θεματολογία είναι ο πόνος του άλλου: μία κηδεία, μία πτώση από μπανανόφλουδα, ένα συζυγικό καβγαδάκι… Φωτογραφία της παράστασης Faux Dario (Θέατρο Άρατος)

Θα μπορούσε το ««Faux Dario» να αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία μιας τηλεοπτικής σειράς;

«Νομίζω πως ένας σεναριογράφος θα μπορούσε να απαντήσει καλύτερα σ’ αυτήν την ερώτηση. Προσωπικά πιστεύω πως τα πάντα μπορούν να γίνουν τέχνη, τα πάντα να γίνουν θέατρο και κινηματογράφο, άρα και ο «Faux Dario» να γίνει η αφορμή για μία τηλεοπτική σειρά».

Το να προκαλείς το γέλιο δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στη δραματική τέχνη, ενώ η σάτιρα δεν «οδηγεί» πάντοτε τον άνθρωπο να χαμογελά. Ποια είναι η άποψή σας;

«Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν όρια στη σάτιρα και όταν αυτά ξεπερνιούνται, τότε ναι, μπορεί να υπάρξουν και ανέκφραστοι θεατές. Προσωπικά με κατατάσσω στους δύσκολους θεατές που πολύ σπάνια  «βγάζουν»  ηχηρό γέλιο. Και σαφώς κωμωδία δεν είναι μόνον ένα καλογραμμένο αστείο, αλλά και ένα καλό παίξιμο.

Όπως σάτιρα, δεν είναι μόνον η κοροιδία κάποιου πολιτικού προσώπου αλλά και ο αυτοσαρκασμός».

Απαντήστε με δύο ατάκες από το έργο που αντιπροσωπεύουν το χαρακτήρα του Βαγγέλη Δουκουτσέλη;

«‘’Γιατί έχω έμπνευση’’ και ‘’Γιατί δεν εκπλήσσομαι πια’’;».

Κάποιοι συγγραφείς προτιμούν τα ήσυχα μέρη για να γράφουν. Άλλοι μπορούν να γράψουν οπουδήποτε κι οτιδήποτε. Ποιες συνθήκες θεωρείτε  εσείς για την επίτευξη της συγγραφής;

«Είμαι από αυτούς που προτιμούν τα ήσυχα μέρη και χρονική στιγμή κατά προτίμηση βράδυ. Αλλά μου έχει τύχει να γράψω και στο πολύβουο σαλόνι ενός πλοίου αλλά και σε ένα μπαλκόνι ξενοδοχείου στα Νέα Μουδανιά. Αυτό γιατί έγραφα ένα έργο κατά παραγγελία και έπρεπε να το παραδώσω στην ώρα του».

Γράψτε από  μια ατάκα για τρεις κορυφαίους  αγαπημένους κωμικούς (άνδρες ή γυναίκες του παρόντος ή  του παρελθόντος), που θαυμάζετε.

«Αν το σουρεάλ ήταν αρχαία Ελληνίδα θεότητα θα είχε σίγουρα το πρόσωπο της Σοφίας Μουτίδου. Ευτυχώς που υπάρχει το youtube και μπορούμε να απολαμβάνουμε ακόμα το Σωτήρη Μουστάκα. Δεν ξέρεις τι θα πει κωμωδία αν δεν δεις ή δεν παίξεις σε μία παράσταση του Χάρη Ρώμα».

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.