Tο παζλ ενός απλού ανθρώπου

Του Νίκου Μόσχοβου

Δημοσιογράφου – συγγραφέα

20:35:56,02/21/2019
Central Park- Pixabay

Το Central Park της Νέας Υόρκης

O Brecht  έγραψε κάποτε πως οι άνθρωποι ετοιμάζονται πάντοτε, να κάνουν το επόμενο λάθος τους. Μεγάλωσα με αυτή τη ρήση, αλλά αμέριμνος τα χάμπουργκερ έτρωγα. Ύστερα εικόνες στη τηλεόραση έβλεπα κι αμέριμνος κοιμόμουν .Το «μυστικό» χάπι για τα καλά με υπνώτιζε.

Σαν πρόβατο στα λεωφορεία τριγυρνούσα μαζί με τα υποψήφια ερίφια της Θυσίας.

Τώρα ξέρω τα υποψήφια θύματα είναι ανάμεσά μας, τριγυρνούν, γελούν, κλαίνε, τρώνε,  και καταναλώσιμα υλικά είναι.

Σήμερα στο λεωφορείο θυμήθηκα τη Νίκη και τη  βόλτα μας,που κάναμε πριν από χρόνια στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, καθώς και στο Central Park.

Στο μεγάλο «μήλο» σε  μία πόλη τρελή με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, να είμαστε αμέριμνοι επισκέπτες – τουρίστες οι δύο μας. Το όνειρό μας, ζούσαμε.

Μικρές στιγμές, ανθρώπινες στιγμές ένα παγωτό, ένα φιλί και πολλά γέλια με τα σκέρτσα του  κλόουν του δρόμου στο Πάρκο. Εκεί στο «Μεγάλο Μήλο», όπου η ανάμνηση ξαναγυρνά.

Τώρα αγνοώ ,που είναι και το τι κάνει η Νίκη στο New Jersey. Αγνοώ τα λόγια και τις πράξεις.

Θυμάμαι μόνο ότι τα παραμύθια του μπάρμπα – Walt ζούσαμε. Θυμάμαι πως συναντηθήκαμε και μείναμε μαζί για τέσσερις ημέρες δύο ‘Έλληνες – ξένοι στην ίδια πόλη.

Σχήμα οξύμωρο και παράξενο αποτελεί το γεγονός ότι  δε βγάλαμε ούτε μία φωτογραφία από τις συναντήσεις μας, κι ούτε ανταλλάξαμε διευθύνσεις, αν κι έχω πολλά φωτογραφικά ντοκουμέντα από εκείνο το ταξίδι  στις Η.Π.Α.

Ακολουθήσαμε κι οι δυο  το δρόμο της ζωής. Οι γνώστες ξέρουν πως ο Edgar Allan Poe στο «Κοράκι» έγραψε: «Απάντηση, δε θα πάρεις ποτέ πιά τώρα». Ήταν τόσο απόλυτα και τόσο οριστικά τα λόγια του.

«Απάντηση, δε  θα  πάρεις ποτέ πια τώρα», για αυτά που συνέβησαν στο διάβα της ζωής, σκέφτηκα.

Ούτε για τη Νίκη την ανάμνηση της πρωτινής νιότης σου.

Που είσαι ευτυχής που τη θυμάσαι , καθώς και χαίρεσαι, που ζήσατε εκείνο το τετραήμερο.

Σήμερα θυμάμαι μόνον τις στιγμές, τα λόγια και τα χαμόγελα, που ζήσαμε με τη Νίκη. Το «μυστικό»  χάπι καλά δρα  μέσα μας. Το αντιβιοτικό είναι καλά δοσμένο σ’ όλους μας.

Αναρωτιέμαι πόσες διαστάσεις, άραγε, να έχει η κρυφή Αλήθεια; Ίσως μόνον  οι νεκροί τώρα να την ξέρουν ή να βλέπουν μια πλευρά της. Ίσως και οι συγγραφείς των αρχέγονων βιβλίων να τη γνωρίζουν.

Η Νίκη, ο Νίκος, το Manhattan, η Νέα Υόρκη, η ζωή, ο φόβος, η  άγνοια, η γνώση, ο  θάνατος και η κάθε στιγμή είναι πολυποίκιλες εξισώσεις μίας ζωής, που αγνοούμε το νόημά  της. Τα χρώματα συνέχεια θα αλλάζουν μέχρι και το  τελικό φινάλε . Μέχρι  και τότε θα βρίσκομαι εδώ τάχα  αμέριμνος και την κόκα-κόλα μου,θα  συνεχίσω, να πίνω στο γραφείο μου…

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.