Το παραμύθι αλλιώς …

Ατάκτως Ειρημένα

 Mε την Αναστασία  Αρτεμίου

 Ακαδημαϊκό  

01:06:10,11/22/2019
Το παλάτι του παραμυθιού- Φωτογραφία από Pexels από Pixabay

Είναι δική μας, δουλειά ως ανθρώπινα όντα να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αυτό το σκεπτικό για να κατανοήσουμε καλύτερα τους οικείους μας, καθώς και για κάθε ξένο που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Αυτό αναφέρει η ακαδημαϊκός Αναστασία Αρτεμίου. Φωτογραφία από Pexels από Pixabay

Πρέπει να έχετε ακούσει για μένα. Η κακιά μητριάααα …. της Σταχτοπούυυυτας. Α, μπράβο! Αχ! Αυτό το παλιοκόριτσο που μου κόλλησε για πάντα τη ρετσινιά της στρίγκλας.

Δεν ήμουν άσχημη, ούτε και στρίγκλα. Μια χήρα νέα γυναίκα ήμουν, που μεγάλωσα μόνη δυο κόρες. Συνάντησα τον πατέρα της, έναν καλοσυνάτο άνθρωπο κι είπα να γίνουμε μια οικογένεια. Μα, μόλις μετακομίσαμε εκείνος έπρεπε να φύγει για δουλειές. Έπρεπε να φροντίσω εγώ πάλι για όλους.

Όταν το παλάτι ανακοίνωσε το μεγάλο χορό για να βρει νύφη ο πρίγκιπας είπα:«Να η ευκαιρία! Καιρός να αποκαταστήσω μια από τις κόρες μου». Τι να κάνω που δεν ήταν όμορφες και χαριτωμένες. Άτυχη και σ’ αυτό…γαμπρός δε βρισκόταν να τις πάρει και τα χρόνια περνούσαν.

Ποτέ δεν υποστήριξα ότι τα κορίτσια μου, ήταν εύκολα. Ο πατέρας τους, ο πρώτος μου σύζυγος, ένας απόμακρος και ανυπόληπτος άνδρας, συνήθιζε να δείχνει την αγάπη του, με το να τις γεμίζει με δώρα, ρούχα, καθώς  και κοσμήματα.

Όταν πέθανε ξαφνικά, αφήνοντας ένα τεράστιο χρέος, τα κορίτσια στερήθηκαν όχι μόνο τη συμβολική προστασία της παρουσίας του, αλλά και τις υλικές αποζημιώσεις που τις είχε παράσχει. Άρχισαν να ανησυχούν ότι οι προοπτικές τους, για αξιοπρεπή γάμο είχαν καταστραφεί. Ο πρίγκιπας ήταν η λύση!

Όταν η Σταχτοπούτα είπε ότι θέλει να πάει κι αυτή στο χορό τρελάθηκα. Ήταν τόσο όμορφη και τόσο αθώα! Τα μακριά ξανθά μαλλιά της, πλαισίωναν το ροδαλό πρόσωπό της, κι όταν χαμογελούσε φωτίζονταν όλο το δωμάτιο. Οι πιθανότητες να παντρέψω τις κόρες μου, εξανεμίστηκαν.

Και τότε το είδα. Σκόνη!

Σταχτοπούτα, είναι ολόκληρο το σπίτι σκονισμένο;” Ρώτησα.

«Δεν ξέρω», απάντησε εκείνη. Κι έτσι την έβαλα να ξεσκονίσει όοοοολο το σπίτι. «Θα την εξοντώσω στις δουλειές για να μην πάει στο χορό» ,σκέφτηκα. Μη με παρεξηγείτε, μάνα ήμουν κι εγώ. Η Σταχτοπούτα πολύ εύκολα θα έβρισκε άντρα να παντρευτεί. Άσε που ήταν ακόμη πολύ μικρή για τέτοια.

Αλλά η Σταχτοπούτα τα καθάρισε όλα τόσο γρήγορα! Πώς το έκανε αυτό; Έπρεπε να βρω άλλη δουλειά γι’ αυτήν, απλά για να την κρατήσει απασχολημένη. Πλύσιμο ρούχων, σκούπισμα, γενική καθαριότητα, μαγείρεμα, σιδέρωμα… μάταια!

Μέχρι και το τζάκι την έβαλα να καθαρίσει, ας με συγχωρέσει ο Θεός! Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να είσαι βλάσφημος. Ήξερα ότι δεν έχει ρούχα για τέτοιο χορό και δεν μπήκα στον κόπο να της φτιάξω εγώ καινούρια. Ο βασιλικός χορός δεν ήταν μέρος για ένα άρρωστο, χωρίς επίσημη φορεσιά κορίτσι.

Εν τω μεταξύ, έκανα τα πάντα να φτιασιδώσω τις δικές μου, τις γαϊδούρες που είχαν επαναπαυθεί και δεν κουνούσαν ούτε το μικρό τους, δαχτυλάκι, οι ακαμάτρες!

Η ημέρα του χορού έφτασε κι η Σταχτοπούτα κατάφερε να έρθει στο χορό!!! Πώς στα κομμάτια;;;

Είπε κάτι για ένα “λεωφορείο κολοκύθας” και “ποντίκια που μετατράπηκαν σε άλογα”. Ακόμη, και για μια νονά – νεράιδα μίλησε! Έλεος! Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Αλλά εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω πού βρήκε εκείνα τα παπούτσια….

Λίγες μέρες αργότερα, ο πρίγκιπας παντρεύτηκε τη Σταχτοπούτα.

Εγώ, το μόνο που ήθελα ήταν ένα σύζυγο και ένα σπιτικό. Πριν παντρευτώ τον πατέρα της Σταχτοπούτας, οι δύο κόρες μου, και εγώ την είχαμε συναντήσει μόνο μερικές φορές. Το κορίτσι είχε ΦΑΝΕΙ φυσιολογικό τότε.

Την ημέρα που ο πρίγκιπας πήρε τη Σταχτοπούτα από το σπίτι, για να την πάει στο παλάτι, εκείνη μας αποχαιρέτησε, έσκυψε στο αυτί μου, και ψιθύρισε «ο πατέρας φεύγει συχνά. αλλά τα ζώα παραμένουν σε θέση να μιλάνε, να αστειεύονται, να τραγουδούν, ακόμα και να βοηθούν…»!!!

Βλέπετε, λοιπόν,ότι καθένας μας, έχει τη δική του, εκδοχή για την ίδια ιστορία. Όλα είναι θέμα οπτικής, αντίληψης, ανατροφής, συμφερόντων και ηθικής. Ποτέ δε μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα αν δε διερευνήσουμε όλες τις απόψεις και να αιτιολογήσουμε όλες τις συμπεριφορές.

Εάν όλοι έπαιρναν μια στιγμή, μόνο μια στιγμή, για να σταματήσουν και να σκεφτούν τους διάφορους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι κάνουν αυτό που κάνουν, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος.

Υπάρχει πάντα μια εξήγηση για τις πράξεις των ανθρώπων ακόμα και όταν δεν νομίζετε ότι υπάρχει. Είναι δική μας, δουλειά ως ανθρώπινα όντα να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αυτό το σκεπτικό για να κατανοήσουμε καλύτερα τους οικείους μας, καθώς και για κάθε ξένο που αντιμετωπίζουμε καθημερινά.

Την επόμενη, λοιπόν, φορά που θα περπατήσετε στο δρόμο, θα καθίσετε στο λεωφορείο ή θα ψωνίσετε στο σουπερμάρκετ, πάρετε ένα δευτερόλεπτο για να βάλετε στην άκρη όλη την κριτική σας.

Θα χρειαστεί λίγος χρόνος για να πιέσετε τον εαυτό σας, να μην προβεί σε γρήγορα συμπεράσματα, αλλά μόλις το κάνετε, θα διαπιστώσετε ότι θα είστε πιο ήρεμοι, όταν δίνετε στους ανθρώπους το πλεονέκτημα της αμφιβολίας.

Και μην ξεχνάτε ποτέ, τραγωδίες συμβαίνουν σε όλους, αλλά όλοι δε γνωρίζουν ποια τραγωδία συνέβη σε σας.

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.