To ξεκαρδιστικό «Νόημα της ζωής» των Monty Python

23:11:04,06/07/2019
Monty Python- By Eduardo Unda-Sanzana - Flickr, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=58212955

Τα μέλη των Monty Python: (αριστερά προς τα δεξιά)Palin, Gilliam, Jones, Idle και Cleese το 2014. Φωτογραφία By Eduardo Unda-Sanzana – Flickr, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=58212955

Το ανατρεπτικό ξεκαρδιστικό φιλοσοφικό  μανιφέστο για την ουσία της πορείας  του κόσμου αντικατοπτρίζεται στην κωμωδία της ομάδας Monty Python  με τίτλο «Το νόημα της ζωής» («The Meaning of Life», έγχρωμο, Ηνωμένο Βασίλειο 1983, διάρκεια 1 ώρα και 47 λεπτά), που σκηνοθέτησαν οι Terry Jones –   Terry Gilliam και το οποίο  προβάλει η Κινηματογραφική Λέσχη Εργαζομένων της Ε.Ρ.Τ.3 μαζί με   το ΚΕ.Μ.Ε.Σ. στις 9.30 το βράδυ της Δευτέρας  10 Ιουνίου 2019 στο θερινό σινεμά «Απόλλων» της Θεσσαλονίκης   (Σαρανταπόρου – Βασιλέως  Γεωργίου, τηλέφωνο: 2310-82.86.42).

H ταινία προβάλλεται στο πλαίσιο του αφιερώματος «Παράξενες φιγούρες».

Στο φιλμ πρωταγωνιστούν οι  John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle,  Terry Jones και Michael Palin. Η ταινία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ  Καννών (1983) και προτάθηκε για BAFTA καλύτερου τραγουδιού.

Οι σκηνές είναι οργανωμένες  σε σκετς, τα οποία  σατιρίζει με τον πιο σκληρό – ανατρεπτικό τρόπο – σουρεαλιστικό στιλ όλα τα στραβά και ανάποδα  που εμφανίζουν οι ανθρώπινες συμπεριφορές. Υπάρχουν απίθανα γκαγκ (όπως είναι αυτό  του ανθρώπου,  που σκάει από το φαγητό).

Την ταινία θα προλογίσει ο  δημοσιογράφος – συγγραφέας – κριτικός κινηματογράφου,   Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, ενώ  θα διανεμηθεί έντυπη κριτική του Γιώργου Κρασσακόπουλου (flix.gr). Μετά από  το τέλος της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα: «Το ανατρεπτικό κωμικό των Μόντι Πάιθον».

«Το φιλοσοφικό δοκίμιο για τη ζωή, όπως το έγραψαν οι Μόντι Πάιθον: αυθάδικα και ξεκαρδιστικά! Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Μήπως είναι η εργασία; Μήπως η μάθηση; Η οικογένεια; Ο πλούτος; Και τι κάνουμε,  όταν ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα;

Η ταινία προσπαθεί να δώσει μια απάντηση στα βασανιστικά ερωτήματα: Ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, έχει η ζωή μας κάποιο νόημα ή όλα είναι μάταια; Αλλά… περιμένετε! Εδώ δεν πρόκειται για καμιά φιλοσοφική πραγματεία! Εδώ πρόκειται για τους Μόντι Πάιθον, που με το θεότρελο, άσεμνο χιούμορ τους, δεν αφήνουν τίποτα όρθιο! Σατιρίζουν μέχρι και  τελικής πτώσεως όλους τους κοινωνικούς περιορισμούς που μας εμποδίζουν να χαρούμε την ομορφιά της ζωής…

«Ο θεός χρειάστηκε εφτά μέρες για να φτιάξει τον κόσμο, οι Μόντι Πάιθον χρειάζονται μόνο μιάμιση ώρα για να τον γκρεμίσουν». Το σλόγκαν της τελευταίας ταινίας που γύρισε η κωμική ομάδα των Πάιθον, είναι λίγο πολύ ακριβές, καθώς ακόμη κι αν καμιά πραγματική καταστροφή δε  λαμβάνει χώρα στη διάρκειά του, «Το Νόημα της Ζωής» δεν αφήνει και πολλά πράγματα όρθια, ειδικά σε ότι αφορά στα θεωρούμενα ως «ιερά κι όσια».

Η θρησκεία, η οικογένεια, η επιστήμη, η ιατρική, η παιδεία, οι σχέσεις, το σεξ, όλα μπαίνουν στο στόχαστρο της ταινίας κι όλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εξευτελίζονται. Το φιλμ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συλλογή από κωμικά σκετς, τα οποία δε  βρίσκονται όλα στο ίδιο χιουμοριστικό ύψος, όλα όμως είναι εξίσου αυθάδη και σχεδόν όλα «ενοχλητικά».

Μέσα από το πρίσμα ενός χιούμορ βαθιά σουρεαλιστικού και με μια κινηματογραφική γλώσσα που μοιάζει… να βγαίνει συνεχώς, οι Πάιθον κάνουν ένα φιλμ, που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις αναρχικό, σχεδόν πανκ.

Στοχεύοντας κατευθείαν στην καρδιά του βρετανικού καθωσπρεπισμού, το  σφυροκοπούν ανελέητα, αλλά παρασύρουν μαζί κάθε θεσμό ή αξία. Πολλές φορές το χιούμορ τους, είναι χοντρό, οι τρόποι τους άξεστοι, αλλά το θάρρος και η «μαγκιά» τους,  πάντα αξιοθαύμαστη. Μπορεί το «Νόημα της Ζωής» να μην αποκαλύπτει κάτι βαθύ και να απέχει από το να είναι η καλύτερη ταινία στη φιλμογραφία τους, δεν παύει – όμως –  να αποτελεί μια από τις  –απολαυστικά ενοχλητικές– καλοδεχούμενα αιχμηρή κωμωδία», αναφέρει ο Γιώργος  Κρασσακόπουλος στην κριτική του.

Ταινίες που πλησιάζουν  το στιλ του φιλμ «Το νόημα της ζωής» είναι:

«Και τώρα κάτι τελείως διαφορετικό», « Ένας προφήτης μα τι προφήτης»,«Οι ιππότες της ελεεινής τραπέζης» και «Ο δράκος της συμφοράς» της ομάδας Monty Python.

 «Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα» του Charles Crichton.

«Κάντυ» του Christian Marquand.

 «Δύο εύθυμοι γλεντζέδες»  του Joseph McGrath.

«Όλα στραβά κι ανάποδα»  του Christopher Thomas Morahan.

«Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες» του Mel Brooks.

 «Το μεγάλο φαγοπότι» του  Marco Ferreri

Την  επόμενη εβδομάδα κλείνει το αφιέρωμα «Παράξενες φιγούρες» με τη σινεφίλ κωμωδία  «Ωραίος και σέξι» (1972) του Herbert Ross , με τους Woody Allen και Diane Keaton.

Για  περισσότερες πληροφορίες  για τις προβαλλόμενες ταινίες μπορούν οι σινεφίλ ν’ ανατρέχουν  στο kemes facebook  ή στο  kemes.wordpress.com.

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.