Το δέντρο με τα φύλλα που έπεφταν …

Οι σκέψεις της Μαρίας

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Δημοσιογράφου  

22:15:27,06/15/2019
Πατέρας και γιός

Ποτέ να μη θεωρείς δεδομένους τους γονείς σου, η αυριανή ημέρα μπορεί να στους πάρει μακριά. Εκτίμησε την παρουσία τους, κάποτε θα βλέπεις μόνο μία άδεια καρέκλα…μας λέει η Μαρία Σκαμπαρδώνη. Φωτογραφία από 4144132 από το Pixabay

Τον έβλεπε τον πατέρα του,  να κάθεται κάθε μέρα στον κήπο κοιτάζοντας το μεγάλο δέντρο,  που είχε φυτρώσει στον κήπο τους. Καθόταν στο παγκάκι και μετρούσε προσεκτικά  τα φύλλα του δέντρου: Κάθε ημέρα, έπεφτε ένα κάτω.

Ο μεγάλος γιος του, πολλές φορές γελούσε με τη συμπεριφορά αυτή του πατέρα του. Δεν μπορούσε να καταλάβει σε τι τον εξυπηρετεί να κάθεται τις περισσότερες ώρες της ημέρας του, μετρώντας τα φύλλα, που έπεφταν από ένα δέντρο.

 Δικαιολογούσε την πράξη του,  αυτή μόνο στην προχωρημένη ηλικία στην οποία βρισκόταν πια ο πατέρας του: Δεν είχε σωματική δύναμη μεγάλη, απόρροια της μεγάλης πια ηλικίας στην οποία βρισκόταν, πώς αλλιώς να περνούσε την ημέρα του;

Μία ημέρα, η μεγάλη πια καρδιά του πατέρα του,  δεν άντεξε και τον πρόδωσε.  Δεν κατάφερε κανείς να τον επαναφέρει στη ζωή, είχε έρθει πια η ώρα του, να κάνει το δικό του, μεγάλο ταξίδι.

Κανένας δεν είχε καταλάβει πως ασθενούσε τόσο καιρό, μάλλον ο ίδιος δεν ήθελε να ανησυχήσει κανέναν για την κατάσταση της υγείας του,  και είχε κρατήσει την αλήθεια κρυφή.

Με δάκρυα ο γιος το συνόδευσε στην τελευταία κατοικία του, με βαριά καρδιά του ψέλλισε το στερνό αντίο.  Αισθανόταν άσχημα που δε γνώριζε όλη την αλήθεια, αν και βρισκόταν –όμως – σε μεγάλη ηλικία, ο πατέρας του, φαινόταν ακμαίος και χαρούμενος. Γυρνώντας στο σπίτι, έριξε μία ματιά σε εκείνο το μεγάλο δέντρο, το οποίο κάθε μέρα παρατηρούσε με προσοχή και ιδιαίτερη ευλάβεια ο πατέρας του.

Τότε παρατήρησε πως τα φύλλα, που είχαν πέσει ήταν ενενήντα… τρεις ολόκληρους μήνες,  ήταν τόσες οι ημέρες  πάλευε ο πατέρας του, με τη σκληρή ασθένεια και έβρισκε παρηγοριά σε εκείνο το μεγάλο δέντρο, θεωρώντας πως θα κατάφερε να ζήσει, πριν πέσουν όλα τα φύλλα του…

Από εκείνη την ημέρα, άρχισε να περνάει και εκείνος αρκετές ώρες της ημέρας του, μπροστά από το μεγάλο δέντρο. Το παρατηρούσε προσεκτικά, το φρόντιζε, το κλάδευε, όταν το είχε ανάγκη. Ήλπιζε, με αυτό τον τρόπο, να κρατήσει άσβηστη τη μνήμη του πατέρα του, ελπίζοντας πως και η ψυχή του, βλέποντας τον καλύτερο φίλο που είχε τις τελευταίες ώρες της ζωής του, να είναι όμορφος, γερός, καθώς και περιποιημένος.

Μέσα του, αισθανόταν άσχημα που απόπαιρνε τον πατέρα του,  για τις ώρες, τις οποίες  περνούσε μπροστά από το μεγάλο αυτό δέντρο. Τότε, όμως, εκείνη τη στιγμή που είδε την καρέκλα του, άδεια, τότε η καρδιά του, σφίχτηκε και αντιλήφθηκε πόσο πολύ του λείπει.

Υ.Σ. Ποτέ να μη θεωρείς δεδομένους τους  γονείς σου, η αυριανή ημέρα μπορεί να στους πάρει μακριά. Εκτίμησε την παρουσία τους, κάποτε θα βλέπεις μόνο μία άδεια καρέκλα…

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.