Το 1821, η ποίηση και η αλληγορία

21:10:37,03/24/2019
Ελληνική σημαία - Φωτογραφία στο template από Marsel Assyrian από το Pixabay

Oι νόμοι νάν’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.Φωτογραφία στο template από Marsel Assyrian από το Pixabay

Χρόνια Πολλά Ελλάδα! Η Ελλάδα γιορτάζει την ημέρα της επανάστασης, που προετοίμασαν οργανωμένα οι οραματιστές της Φιλικής Εταιρείας και οι πρόγονοι μας, ξεσηκώθηκαν, πολέμησαν και χάρισαν ένα Ελληνικό κράτος στην ανθρωπότητα μετά από  εκατοντάδες χρόνια.

Οι πραγματικοί αγωνιστές λοιδορήθηκαν τα επόμενα χρόνια, που ακολούθησαν της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά να μη ξεχνάμε ότι τότε όλα έγιναν μέσα σε ένα δυσμενές γεωπολιτικό τοπίο  με κυρίαρχη την «Ιερά Συμμαχία», καθώς και με τα  οικονομικά δεδομένα της εποχής του 18ου αιώνα. Δε θα  πρέπει, όμως, να λησμονούμε  ότι οι αγωνιστές του 1821 είναι οι άνθρωποι, που συνετέλεσαν στο να δοθεί το πρώτο καίριο «χτύπημα» στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Συνάμα, δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως η ιστορία δεν είναι ποτέ  μια ευθεία γραμμή κι ότι συντελέστηκε εκείνα τα χρόνια έγινε από ανθρώπους, οι οποίοι είχαν τα προτερήματα, τα ελαττώματα και τις προσωπικές ιδεολογικές καταβολές τους. Παρόλα αυτά τα κατάφεραν, γιατί ήθελαν ένα οργανωμένο κράτος κάτι το οποίο αποτελεί ένα αέναο και διαρκή στόχο για τους Έλληνες ακόμα και σήμερα, γιατί:

«Oι νόμοι νάν’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,

Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.

Γιατί κ’ η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,

Nα ζούμε σα θηρία, είν’ πλιο σκληρή φωτιά», οραματίστηκε  ο Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής στο «Θούριο» προ της επανάστασης.

Τίποτα δε ήταν τότε  εύκολο. Λάθη έγιναν, αλλά δε κάνει λάθη όποιος δεν πράττει και όλα αποκτήθηκαν με πολύ κόπο μέσα από  εφιαλτικές  καταστάσεις, που ενέπνευσαν τους πρωτεργάτες  του Ρομαντισμού:

«Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,

στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο

κάθεται, σκύβει θλιβερά

το κεφαλάκι, στήριγμα και σκέπη του απομένει

μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη

μες την αφάνταστη φθορά», αναφέρει ο Βίκτωρ Ουγκό στο ποίημα «Το Ελληνόπουλο».

Θυσίες, που έγιναν   από ανώνυμους (γυναίκες και άνδρες) που ένιωσαν ως «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», όπως έγραψε ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός μέσα από την ομώνυμη ποιητική αλληγορία του:

«Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε

κι οσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.

Και μες τη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,

κι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη».

Μέχρι και που κάποιοι εκ του εξωτερικού ονειροπόλοι ή άραγε πραγματιστές, όπως ήταν  ο Λόρδος Μπάιρον, θέλησαν με το προσωπικό παράδειγμα κι επέτυχαν ως ένα σημείο ν’ αλλάξουν το συσχετισμό δυνάμεων:

«Τι είναι τούτες οι τιμές κι η αναγνώριση που γίνηκαν ή θα γεννούν για μένα, πάρεξ ενός νεογέννητου λαού κραυγή;

Κι όμως γι’ αυτές, εγώ, θα αποστρεφόμουν κάθε στέμμα τιποτένιο – εκτός κι αν ήταν από δάφνη –  κι όμως γι’ αυτές, εγώ, θα μπορούσα να πεθάνω….».

Αυτή τη πραγματική διάσταση της γνώσης της ιστορίας θα πρέπει πάντοτε να τη διευρύνουμε μέχρι και που ο Ελληνισμός να διδαχθεί από τα λάθη και το μεγαλείο  ων ανθρώπων, που άλλαξαν για ακόμη μια φορά το ρου της ιστορίας του….

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.