Ένα «ταξίδι» στη Ζωή με τον «Άνθρωπο Σκύλο»

0
93

Του Νίκου Μόσχοβου

Αφίσα παράστασης Ο Άνθρωπος Σκύλος
Ένας μονόλογος,, που μιλά για την ίδια τη ζωή

Όταν τα λόγια γίνονται εικόνες, που σχηματίζονται στο μυαλό σου, και σε «οδηγούν» στο ρου μιας ιστορίας, τότε έχεις πετύχει να κερδίσεις τους θεατές!

Αυτό έκανε ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος στην πρεμιέρα του έργου «Ο άνθρωπος σκύλος»  σε σκηνοθεσία του Μάνου Τσότρα, που παρακολουθήσαμε  στις 9 το βράδυ της Κυριακής 7 Οκτωβρίου 2018 στο Θέατρο «Σοφούλη» της Καλαμαριάς.

Η κωμωδία είναι ένα «σκληρό» θεατρικό είδος μέσα από το οποίο περιγράφονται πολύ δραματικά  στοιχεία της καθημερινότητας  με δόσεις αυτοσαρκασμού, προσωπικής μανιέρας και καταιγιστικών ρυθμών.

Μέσα στο  πραγματικά μινιμαλιστικό σκηνικό της μιας καρέκλας, του ενός κυλιόμενου τραπεζιού και ενός φλιτζανιού με νερό μπόρεσε ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος να «καθηλώσει» τους θεατές με ένα προσωπικό παίξιμο, που σου έδινε νοερά την αποτύπωση του κάθε ήρωα ή της κάθε ηρωίδας του έργου.

Ουσιαστικά,  τα διαδραματιζόμενα αφορούσαν  στα πάντα, που αφορούν στην πραγματική ζωή, δηλαδή:

1.Στις ανθρώπινες διαπροσωπικές σχέσεις, όπου τα πάντα υποτάσσονται στο οικονομικό ή πολιτικό συμφέρον.

2.Στα media, όπου  το ελάσσον γίνεται σημαντικό και αναδεικνύεται ποικιλοτρόπως.

3.Στους πολιτικούς, οι οποίοι ψάχνουν τις ήσσονες αφορμές, για ν’ αναδείξουν τα θέματα δευτερεύουσας σημασίας  και το πράττουν σε βάρος των πραγματικών προβλημάτων, που επικρατούν στη κοινωνία.

4.Στα δυσδιάκριτα όρια, που υφίστανται μεταξύ της εκδίκησης και της φιλίας.

5.Στο τι αληθινά πρεσβεύει η Τέχνη.

Τα επίπεδα αυτά καταγράφονται και περιγράφονται με μαεστρία μέσω της υποκριτικής δεινότητας του Κωνσταντίνου Ραβνιωτόπουλου, που κατέγραψε την πιο ποιητική στιγμή κατά το τέλος της παράστασης.

Η απόδοση του κειμένου από το σκηνοθέτη  Μάνο Τσότρα νομίζουμε πως έδωσε το κατάλληλο υπόβαθρο στο μονόλογο του ηθοποιού να αφηγηθεί και να «ζωγραφίσει» επί της σκηνής όλα τα τεκταινόμενα.

Ήταν, λες, σαν κάποιος  αφηγητής  διάβαζε ανοικτά ένα βιβλίο προς μια παρέα φίλων, οι οποίοι – οποίες ανάπλαθαν αμέσως την κάθε στιγμή και τη «ζωντάνευαν»  με εικόνες μέσα στο μυαλό τους.

Στο τέλος δίνει η παράσταση το έναυσμα να προβληματιστεί ο  κάθε θεατής για τη ζωή, την αγάπη και το όνειρο. Να νιώσει πως το κάθε γέλιο κρύβει από πίσω του,  μια πραγματική δύναμη.

Τη δύναμη του κάθε ανθρώπου να βιώσει την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία της ζωής του,  και να αναζητήσει το πραγματικό θαύμα από εκεί, όπου δεν το περιμένει…

©Typologos.com 2018

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

2 × 3 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.