Σοφία Σεϊρλή: «Η βία παραλύει» και «τα δάκρυα στερεύουν»

Συνέντευξη στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο για τον «Τυπολόγο»  

20:26:18,04/20/2019
Σοφία Σεϊρλή- Το Χελιδόνι- Φωτογραφία; ndp photo agency -Π. Νικολαρέας,Θ. Δασκαλάκης και Ε. Πουπουλίδου, www.ndpphoto.gr

« Η βία παραλύει» , «Η αίσθηση της απώλειας εξουδετερώνει» και τα «Τα δάκρυα στερεύουν». Η Σοφία Σειρλή υποδύεται την Αμέλια του πανανθρώπινου έργου «Το Χελιδόνι( La Golondrina )» του Καταλανού συγγραφέα Guillem Clua, Φωτογραφία; ndp photo agency -Π. Νικολαρέας,Θ. Δασκαλάκης και Ε. Πουπουλίδου, www.ndpphoto.gr

Άπειρα χελιδόνια της καρδιάς θεωρεί η ηθοποιός Σοφία Σεϊρλή ότι θα απωλέσει η ανθρωπότητα μέχρι να βρει την αληθινή ταυτότητά της και λυπάται πολύ γι’ αυτό.

 Η γνωστή ηθοποιός μίλησε στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο και στον «Τυπολόγο» με αφορμή το ρόλο της  Αμέλια  στο έργο «Το Χελιδόνι( La Golondrina )»  του Καταλανού συγγραφέα  Guillem Clua, που «ανεβαίνει» σε σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα, και  συμπρωταγωνιστή το Βασίλη Μαυρογεωργίου στις 9 το βράδυ της Πέμπτης 2 έως και της Κυριακής 5 Μαΐου 2019 στο Θέατρο «Αμαλία» (οδός Αμαλίας 71) στη Θεσσαλονίκη.

Η κουβέντα εκτυλίχθηκε γύρω από την ποίηση, το κείμενο του  Guillem Clua, την ανθρωπιά, την απώλεια,  την ελπίδα για το αύριο, τη διαφορετικότητα και την ίδια τη ζωή. Ουσιαστικά, η συζήτηση με τη κ. Σεϊρλή  μας «ταξίδεψε»  στη σκέψη και στο συναίσθημα:

Η τρομοκρατική επίθεση της 12ης Ιουνίου 2016 στο Orlando έδειξε ότι μια μερίδα του κόσμου έχει «κηρύξει» ένα υπαρκτό πόλεμο  απέναντι στη διαφορετικότητα. Πόσο σας φοβίζουν  τα «σκοτεινά μονοπάτια» του 21ου αιώνα ως καλλιτέχνιδα, άνθρωπο και γυναίκα;

«Πολύ πάρα πολύ με φοβίζουν. Αλλά επειδή ο φόβος γενικά έχει μπει για τα  καλά στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου (φόβος μη σε κλέψουν, μη σε σκοτώσουν, μην αρρωστήσεις κ.λ.π.)  και είναι ένα πολύ ψυχοφθόρο συναίσθημα και πολύ ανασταλτικό για την καθημερινότητα μας, είτε άνδρας είσαι, είτε γυναίκα, είτε καλλιτέχνης, προσπαθώ να τον παραμερίζω και με ένα σωρό απλά πράγματα, ένα καλό βιβλίο, μια  καλή ταινία, ν’ ακούσω μουσική, οι φίλοι και πάνω απ’ όλα η ίδια η δουλειά μου».

 Έχετε ασχοληθεί επισταμένα με τον ποιητικό λόγο. Πόσο ποιητικά ανθρώπινο θεωρείτε ότι είναι το συγκεκριμένο έργο του Guillem Clua, ο οποίος καταπιάνεται με τα δυσκολότερα ζητήματα του καιρού μας;   

« Όπως το χαρακτηρίζετε είναι ποιητικά ανθρώπινο το «Χελιδόνι» του Γκιγιέμ  Κλούα!  Δεν έχει βέβαια ποιητικό λόγο το έργο, αλλά τρόπο. Και μόνο ο  τίτλος του έργου «Χελιδόνι» κρύβει ποιητική ευαισθησία. Τα λόγια, δε, το  τραγουδιού, γιατί τραγούδι είναι το «Χελιδόνι», (νανούρισμα καλύτερα), είναι σαν ποίημα, ήταν το τραγούδι που  τραγουδούσε η Αμέλια στο γιό της, Ντάνη,  όταν ήταν μικρός. Είναι το ίδιο τραγούδι που τραγουδούσε ο ίδιος, μεγάλος πια, στο φίλο του, Ραμόν.  Ο Κλούα αν και καταπιάνεται με ένα εξαιρετικά δύσκολο και σκληρό θέμα  κατορθώνει να γράψει ένα πολύ ευαίσθητο ανθρώπινο και συγκινητικό  έργο! Γι’ αυτό  και έχει τέτοια απήχηση».

«Όλοι προβληματίζονται πώς να σταματήσουμε την τρομοκρατία. Υπάρχει όμως ένας πραγματικά εύκολος τρόπος: να σταματήσουμε να είμαστε μέρος της», λέει ο Νοάμ Τσόμσκι. Άραγε, πόσο κάθε θεατρική πράξη μπορεί να υπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό;»

«Όπως έχει διαμορφωθεί η κοινωνία και όπως εξελίσσεται δεν πιστεύω ότι  μπορεί να σταματήσει η τρομοκρατία. Έχει μπει μέσα στη ζωή του  σύγχρονου ανθρώπου. Δεν είναι μόνο οι επιθέσεις, δεν βλέπετε τι γίνεται στα σχολεία με το μπούλινγκ; Όσο για τη  θεατρική πράξη: Όχι βέβαια το θέατρο δεν δίνει λύσεις. Δίνει ερεθίσματα, κινητοποιεί τους υποψιασμένους, π.χ. κάποιος νέος βλέποντας το «Χελιδόνι»  μίλησε στη  μητέρα του,  για τη διαφορετικότητά του».

   «Πότε ακριβώς το μέλλον μετατράπηκε από υπόσχεση σε απειλή;», αναρωτιέται ο Αμερικανός συγγραφέας Chuck Palahniuk. Μήπως, τελικά η κατάσταση του κάθε ανθρώπου μετατράπηκε σε τεχνητή απειλή από άλλους ανθρώπους;

«Με την αυγή του 21ου  αιώνα, συγκεκριμένα  με την κατάρρευση των πύργων στην Αμερική νοιώσαμε για τα καλά την απειλή. Άρχισαν να φαίνονται ξεκάθαρα καταστάσεις, που υπήρχαν προφανώς,αλλά δεν ήταν φανερές. Τα κύματα των μεταναστών και των προσφύγων. (αποτελέσματα πολιτικής και συμφερόντων). Μετά  άρχισε να σκάει μύτη και η κρίση – τεχνητή κι αυτή. Δεν υπάρχει ιδιωτικοποίηση πια».

 Ποια ατάκα της Αμέλια από το «Χελιδόνι» νομίζετε πως αντιπροσωπεύει την ελπίδα της ανθρωπότητας με το αύριο;

 « Όταν στο τέλος λέει στον Ραμόν – «Ξέρεις τι με βασάνιζε τόσο καιρό ότι ο Ντάνη πέθανε ολομόναχος, τώρα ξέρω πως κάποιος που τον αγαπούσε ήταν μαζί του, και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό!».

Όταν διαβάσατε για  πρώτη φορά  το κείμενο του Guillem Clua ποια εικόνα σας σχηματίστηκε στο μυαλό;

 «Δεν ξέρω αν ήταν εικόνα η τι ακριβώς ήταν, αισθάνθηκα – όμως – αμέσως ότι θέλω να παίξω αυτόν το ρόλο – πέρα φυσικά από το θέμα που πολύ με ενδιέφερε».

Η αλήθεια στη σχέση της Αμέλια και του Ραμόν θα φέρει την «κάθαρση» στη ψυχή και των δυο ή «ανοίγει ένα παράθυρο» προς το μέλλον;

 «Η αποκάλυψη της αλήθειας θα τους αναγκάσει να στοχαστούν γύρω από  την ταυτότητα τους, την αποδοχή της απώλειας και την ευθραστότητα της  αγάπης και ενώνει τις τύχες τους,  με κάποιο τρόπο».

Η απώλεια πάντοτε καταγράφεται. Ποια είναι η αίσθηση της Σοφίας Σεϊρλή για την απώλεια της ψυχής στον κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως ηλικίας και θέσης;

 « Δεν ξέρω,  αν καταλαβαίνω την ερώτηση. Άλλο η απώλεια προσώπου κι  άλλο η απώλεια της ψυχής. Η απώλεια γράφει!!! στη ζωή μας (εμένα  πολλάκις) και η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα!!! όπως  λέει και το τραγούδι».

Με ποιες ποιητικές φράσεις αγαπημένων ποιητών θα μπορούσατε να αποδώσετε το χαρακτήρα της Αμέλια;

 «Του Ρίτσου από τον επιτάφιο «Γιέ μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου, πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ  της ερημιάς μου. Και της Κικής Δημουλά: «Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων. Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει – έχει μεγάλη πείρα ο χαμός».

Η ταυτότητα του κάθε προσώπου είναι διαφορετική. Πόσο η ταυτότητα της Αμέλια έχει κοινά χαρακτηριστικά με την ηθοποιό Σοφία Σεϊρλή;

 «Δε νομίζω πως έχω, εμφανή τουλάχιστον, κοινά χαρακτηριστικά. Κοινό  βίωμα την απώλεια, κι όχι παιδιού, που πιστεύω πως είναι η χειρότερη!   Ούτε καν παιδιά δεν έχω. Πολύ ενδιαφέρον για μένα αυτό υποκριτικά. Δεν πιστεύω στην ταύτιση, αλλά στη συνάντηση με το πρόσωπο που θα υποδυθώ».

Σοφία Σεϊρλή -Βασίλης Μαυρογεωργίου - Το Χελιδόνι- Φωτογραφία; ndp photo agency -Π. Νικολαρέας,Θ. Δασκαλάκης και Ε. Πουπουλίδου, www.ndpphoto.gr

«Ξέρεις τι με βασάνιζε τόσο καιρό ότι ο Ντάνη πέθανε ολομόναχος, τώρα ξέρω πως κάποιος που τον αγαπούσε ήταν μαζί του, και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό!», λέει η Aμέλια (Σοφία Σεϊρλή) προς Ραμόν (Βασίλη Μαυρογεωρίου)Φωτογραφία; ndp photo agency -Π. Νικολαρέας,Θ. Δασκαλάκης και Ε. Πουπουλίδου, www.ndpphoto.gr 

 Η  διαφορά των γενεών υφίσταται πάντοτε στη ζωή. Πως αντανακλάται αυτό στη σχέση της Αμέλια με το Ραμόν;

«Τεράστια η διαφορά στην αρχή,  αλλά η αγάπη και η κατανόηση στο τέλος τη γεφυρώνει».

Η αλήθεια στη σχέση της Αμέλια και του Ραμόν θα φέρει την «κάθαρση» στη ψυχή και των δυο ή «ανοίγει ένα παράθυρο» προς το μέλλον;

«Η βία παραλύει» , «Η αίσθηση της απώλειας εξουδετερώνει»  και τα «Τα δάκρυα στερεύουν».

Το χελιδόνι ως σύμβολο εμπεριέχει και την ελπίδα. Πόσα χελιδόνια της καρδιάς θεωρείτε ότι θα απωλέσει η ανθρωπότητα μέχρι να βρει την αληθινή ταυτότητά της;

 «Άπειρα!!!!! Λυπάμαι».

Σε ποιο  άλλο έργο με θέμα την τρομοκρατία θα θέλατε να ενσαρκώσετε ένα ρόλο;

«Έχω ήδη παίξει στο «Nordost»  (την κατάληψη του θεάτρου αυτής της  Παράστασης από τους Τσετσένους).

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.