Σκέψεις για τη Θρησκεία και το Θεό

Οι σκέψεις της Μαρίας

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Δημοσιογράφου

22:46:37,02/22/2019
Περιστέρι- Pixabay

Η δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη γράφει τις σκέψεις της, για τη θρησκεία και το Θεό

Το ζήτημα της ύπαρξης του Θεού με απασχολούσε πάντα από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησα να μελετώ τη Βίβλο, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, από την εφηβική μου, ηλικία κιόλας, προσπαθώντας να ανακαλύψω τις ουράνιες αλήθειες, που κρύβονται στο θεόπνευστο αυτό βιβλίο.

Εκλογίκευα με το μικρό μυαλό μου, τότε τη διάχυτη βία που συναντούσα στις σελίδες του βιβλίου αυτού, λέγοντας ότι «ήταν η εποχή τότε, οι άνθρωποι δεν είχαν άλλο τρόπο επιβίωσης».Στην Καινή Διαθήκη βρήκα ένα πιο ήπιο κλίμα και ομολογώ ότι το μήνυμα της αδελφοσύνης και της ειρήνης με συγκινούσε, ήταν κάτι που έλειπε από τη σημερινή εποχή της σκληρότητας και της αναλγησίας.

Μέσα στην πορεία της ζωής μου, πάντα στριφογύριζε – όμως – η αμφιβολία: «άραγε αυτή είναι η αλήθεια;». Τότε αποφάσισα να μελετήσω και το πιστεύω άλλων θρησκειών, να συγκρίνω τις αλήθειες τους. Το Ισλάμ και η λεγόμενη «Τζιχάντ» ή αλλιώς ο Ιερός πόλεμος ως ιδέα με άφησε λυπημένη και προβληματισμένη:

Ειλικρινά, δεν κατάλαβα,  γιατί θα πρέπει να μισώ κάποιον που δεν ασπάζεται το δικό μου, πιστεύω και σκέφτηκα :Αν πιστεύεις τόσο ότι το πιστεύω σου ,είναι αληθινό, γιατί ενοχλείσαι τόσο όταν κάποιος το αμφισβητεί σε βαθμό, που οργανώνεις πόλεμο για να κάνεις κακό σε άλλους ανθρώπους;

Και ακόμη, μία πίστη δεν υποτίθεται ότι διδάσκει το σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο; Γιατί να μισείς, λοιπόν, και να θεωρείς εχθρό έναν άνθρωπο με διαφορετικό πιστεύω από το δικό σου;

Ανήσυχο πνεύμα που δεν επαναπαυόταν, διάβασα μία ημέρα ένα περιστατικό με έναν επιστήμονα που μου έκανε τρομερή εντύπωση:

Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου ισχυριζόταν για χρόνια σε βιβλία, επιστημονικά άρθρα, διαλέξεις, ότι το σύμπλεγμα Golgi  δεν υπήρχε.

 Μία ημέρα στην αίθουσα, την ώρα της διδασκαλίας, ένας νεαρός φοιτητής ,απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι το σύμπλεγμα Golgi  υπήρχε.

Τότε, ο καθηγητής σηκώθηκε, το  χαιρέτησε και του είπε: «Σε ευχαριστώ που μου έδειξες την άγνοιά μου». Αυτό με προβλημάτισε μεν, αλλά με έκανε να δω τη διαφορά της Επιστήμης:

Είναι η χαρά του να σου δείχνουν ότι κάνεις λάθος, να χαίρεσαι που μαθαίνεις ,που κοιτάς έναν ουρανό και έναν κόσμο γεμάτος περιέργεια και λαχτάρα για όλα αυτά, τα οποία θέλει να σε διδάξει η ζωή. Να μη θεωρείς εχθρό, ανήθικο άνθρωπο, συνωμότη ,έναν άνθρωπο που πιστεύει κάτι διαφορετικό από σένα.

Αυτή η συμπεριφορά με συγκίνησε ,με έκανε να δω ότι το νόημα της ζωής είναι η προσφορά μέσα από τη γνώση, να θέλεις να μαθαίνεις και να βοηθάς τους ανθρώπους δίπλα σου. Όσες φορές προσπαθούσα να προσεγγίσω τους άλλους ανθρώπους και να μιλήσω μαζί τους, για το πιστεύω τους, όταν η κουβέντα έπαιρνε τροπή που δεν επιθυμούν με διέκοπταν και μάλιστα κάποιοι ήταν και αγενείς. Υποσυνείδητα, πήρα τότε τις απαντήσεις που ήθελα.

Οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι η θρησκεία μέσω των ηθικών επιταγών της, βελτιώνει την ανθρώπινη ζωή, δημιουργεί την έννοια της συνείδησης  και έτσι ο άνθρωπος μαθαίνει να μη βλάπτει το συνάνθρωπό του , και να προσπαθεί να είναι χρήσιμος μέσα στην κοινωνία που ζει, καθώς και μεγαλώνει. Άραγε, έχει ανάγκη κάποιος για να είναι ηθικός άνθρωπος την προσφυγή σε ένα ιερό βιβλίο; Και άραγε, τι είδους αγάπη είναι αυτή που τη δίνουμε εξυπηρετώντας το δικό μας, συμφέρον, επειδή προσδοκούμε ανταμοιβή σε αυτή ή σε κάποια άλλη ζωή;

Αυτό είναι ιδιοτέλεια, ψυχρός ατομικισμός ,όχι πραγματικό ενδιαφέρον για το πρόβλημα και την ευτυχία των συνανθρώπων μας. Η ίδια μας, η λογική μας διδάσκει ότι το να βλάπτουμε τους συνανθρώπους μας, δε μας οδηγεί στην ευτυχία. Ο άνθρωπος υποβάλλεται σε ένα σύστημα τυφλής πίστης από τη νηπιακή του, κιόλας ηλικίας, και μαθαίνει ότι απαγορεύεται η αμφισβήτηση, η λεγόμενη τυφλή υπακοή στην αυθεντία. Και αυτό είναι το λάθος, το μέγα λάθος της οικογένειας και του εκπαιδευτικού συστήματός μας:Πόσοι διδάσκονται ότι δε θα πρέπει να κλέψουν, να σκοτώσουν, να πληγώσουν τους συνανθρώπους τους και με την πρώτη ευκαιρία σκοτώνουν, κλέβουν, εξαπατούν;

Και αυτό είναι απόρροια του γεγονότος ότι απλώς έμαθαν να υπακούν τυφλά στους κανόνες αυτούς, δεν ένοιωσαν ότι ο συνάνθρωπός τους, είναι ένα κομμάτι της δικής τους, ύπαρξης, ότι πορευόμαστε όλοι μαζί σε ένα δρόμο και θέλουμε να ζήσουμε το ανεπανάληπτο θαύμα της ζωής, απλώς έμαθαν να υπακούν. Θα τους ήταν πιο δύσκολο να παραβούν τους ηθικούς αυτούς κανόνες, αν έμαθαν ότι ο συνάνθρωπός τους, είναι ένα κομμάτι του δικού τους, εαυτού.

Μελετούσα τη Βίβλο και όπως προ – είπα, έβλεπα παντού διάχυτη βία.

Σε συνάρτηση  με τη γραφόμενη εποχή, δικαιολογούσα αυτή την απίστευτη βία, εκδικητικότητα, που ξεδιπλωνόταν μπροστά μου, σε κάθε σελίδα. Η δουλεία ήταν ένα θέμα που μου προκάλεσε έκπληξη, καθώς πουθενά δεν καταδικαζόταν. Η δουλεία είναι αποδεκτό από όλους τους ανθρώπους σήμερα ότι είναι κάτι φρικτό, απαξίωση του ανθρώπινου προσώπου και υποτίμηση της ελευθερίας. Και όμως, δεν καταδικαζόταν.

Με κάθε σεβασμό στην ανθρώπινη ελευθερία, έμαθα να σέβομαι την ανάγκη του κάθε ανθρώπου να πιστεύει στο θεό που επιθυμεί. Και ο περίγυρός μου, αποτελείται και από ιδιαίτερα θρήσκους ανθρώπους.

Με απογοήτευε – όμως – η πεισματική άρνηση των θρήσκων φίλων μου,  να δεχτούν ότι σε κάθε πιστεύω, ιδεολογία ,θρησκεία, υπόκεινται και σε κριτική, σε απόρριψη από άλλους ανθρώπους, οι οποίοι δεν επιθυμούν να το ασπαστούν και υποβάλλεται στον άκαμπτο νόμο της λογικής.

Αν αναλογιστούμε το ρατσισμό που υφίσταται οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι εξαιτίας της σεξουαλικότητάς τους, από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και την καταπίεση που νοιώθουν , τις ενοχές, τη στέρηση ανθρώπινων δικαιωμάτων ,τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι η θρησκεία και οι οπαδοί της, όταν πορεύονται στη ζωή τους, με όπλο το φανατισμό και όχι την ανοχή στη  διαφορετικότητα, μπορούν να γίνουν και επικίνδυνοι.

Αλήθεια, είναι ανήθικο δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου να αγαπιούνται; Κάποιος μπορεί να σπεύσει και να μου πει : «Δεν μπορεί να συντελεστεί η πράξη της αναπαραγωγής»,

Όμως ,ακριβώς το ίδιο δε συμβαίνει και με ανθρώπους που δεν αποκτούν παιδιά, έχουν κάποιο πρόβλημα που τους εμποδίζει να αποκτήσουν παιδιά ή απλώς δεν επιθυμούν να αποκτήσουν ένα παιδί, γιατί νοιώθουν ότι δεν είναι έτοιμοι να επωμιστούν την ευθύνη, που έχει ο ερχομός ενός ανθρώπου στη ζωή. Η αληθινή αγάπη παραμένει αληθινή αγάπη.

Η αδιαλλαξία , το μίσος που καλλιεργεί ο στείρος φανατισμός (από το οποιοδήποτε πιστεύω μέχρι και έναν αγώνα ποδοσφαίρου ανάμεσα σε δύο ομάδες) μπορεί να αποβεί καταστροφικός και να ποτίσει με δηλητήριο την κοινωνία, όχι μόνο διότι απαξιώνεται παντελώς η έννοια της ελευθερίας, αλλά και γιατί ο άνθρωπος είναι έτοιμος να σκοτώσει οτιδήποτε θεωρεί ότι είναι εχθρός του.

Ο Νίτσε κάποτε έγραψε: «Θα πίστευα μοναχά σε έναν θεό που ξέρει να χορεύει».

Ως ένας φιλόσοφος ο μεγάλος στοχαστής αφιέρωνε χρόνο από τη ζωή του,  στο στοχασμό και θαύμαζε τους ανθρώπους με σωματική ρώμη, που αφιέρωναν χρόνο στην άσκηση και τη βελτίωση του σώματος.

 Όμως ο θεός εδώ – για μένα – συμβολίζει τη χάρη του πνεύματος,  όταν συναντά τη σωματική άσκηση, ο  «θεός» εδώ συμβολίζει το δόσιμο στη ζωή, το άνοιγμά μας, σε αυτή, οι χορευτικές κινήσεις συμβολίζουν τη δύναμη για ζωή ,το πάθος μας, για αυτή.

Ο φιλόσοφος εδώ καταδικάζει τη μιζέρια, το φόβο, την υπακοή σε ένα ουράνιο πλάσμα έτοιμο να τιμωρήσει για την κάθε στραβοτιμονιά του πλάσματός του. Αυτό το ρούφηγμα της ζωής είναι ο στόχος του ανθρώπου επάνω σε αυτό τον κόσμο, αυτό το ρούφηγμα επιδιώκουν όλοι.

Και θα πρέπει , διότι η συνέχιση της ζωής είναι υποχρέωση κάθε όντος επάνω στη γη αυτή. Για να επιστρέψω στο θέμα του Θεού: Ο Θεός στηρίζει άραγε ένα πλάσμα του στηριζόμενος σε τι; Στο πόσο τον δοξάζει και τον αναγνωρίζει ή στο πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη του, και αν τα αιτήματα του είναι δίκαια. Ένας πιστός άνθρωπος θα σου πει ότι ο Θεός το βοήθησε να βρει τα κλειδιά  του αυτοκινήτου, που είχε χάσει, το βοήθησε στις εξετάσεις και μπήκαν τα θέματα, τα οποία είχε διαβάσει περισσότερο και χίλια δύο άλλα παραδείγματα.

Με προβλημάτιζε πάντα η στάση ενός θεού που δε θα βοηθούσε  έναν εξαίσιο ανθρωπιστή, ο οποίος απλώς πορεύθηκε στη ζωή του, χωρίς να πιστέψει σε εκείνον ,αλλά θα έδινε ακόμη περισσότερα αγαθά σε ανθρώπους, που  ζουν χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη, απλώς γιατί τον υμνούν και τον δοξάζουν.

 Άραγε η ηθική υπόσταση υφίσταται σε τέτοιες περιπτώσεις; Άραγε η λατρεία και η εξύμνηση υπερέχουν του ηθικού δικαίου, της ανάγκης, της αναγκαιότητας;

 Ο άνθρωπος όταν μπαίνει στο δρόμο του, να επανεξετάζει τα πάντα ,βιώνει εσωτερικές αλλαγές, βλέπει τον εαυτό του,  να έρχεται αντιμέτωπος με αλήθειες και προβληματισμούς  που μέσα στη σφαίρα της καθημερινότητας, του τρεξίματος για την εξασφάλιση των καθημερινών βιοτικών αναγκών, φαντάζουν ανύπαρκτοι έως και ασήμαντοι.

Και όμως, είναι η βάση για το ξεκλείδωμα της κατανόησης σε βάθος της ίδιας της ύπαρξής μας, και του ρόλου μας, μέσα στο μυστήριο του σύμπαντος. Δε σας προβληματίζει που τα παιδιά όλα τα σχολικά χρόνια τους, αποστηθίζουν χωρίς να κατανοούν σε βάθος αλήθειες;

Δεν είναι τυχαίο, αλλά η προσπάθεια που γίνεται για να μείνει ο άνθρωπος στο σκοτάδι της άγνοιας και να γίνεται έτσι ευκολόπιστος , μαλθακός ,επιρρεπής στον οποιονδήποτε σωτήρα του παρουσιαστεί και προσπαθεί να τον ξεγελάσει για το δικό του, προσωπικό όφελος.

Δεν  περιμένω να αλλάξει κάτι στη ζωή μου από καμιά πολιτική αρχή. «Σωτηρία, λέει ο Καζαντζάκης, είναι να ελευθερωθεί κανείς από όλους τους σωτήρες».

 Η αλλαγή βρίσκεται στην κοινωνία που αδυνατεί να απελευθερωθεί από μουχλιασμένες ιδέες και αντιλήψεις, οι οποίες  απλώς θεσπίστηκαν για να καθοδηγήσουν τις ανθρώπινες κοινωνίες και κάθεται άβουλη μπροστά σε μία τηλεόραση αλλάζοντας κανάλια που απλώς προσπαθούν να μας μετατρέψουν σε άβουλα, καθώς και υπερκαταναλωτικά όντα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί ο σωτήρας δεν είναι κάποια ουράνια  δύναμη, αλλά εμείς.

 Ο δικός μας αγώνας , η αγάπη που δίνουμε εμείς στον εαυτό μας, και η αγάπη που δεχόμαστε από άλλους ανθρώπους. Αυτή είναι η δική μου. δύναμη αντιμετώπισης της καθημερινότητας,αυτούς εγώ προσωπικά ευχαριστώ καθημερινά. Και τους δείχνω την αγάπη μου, όσο μπορώ περισσότερο γιατί μέσα στο μυστηριώδες και αχανές σύμπαν, υπήρξε η χαρά να έρθουν στη ζωή μου, να μοιραστώ πράγματα μαζί τους, να πάρω, καθώς και να δώσω.

Δεν απέρριπτα τη δική μου, ευθύνη, την ανθρώπινη ευθύνη  για το κακό που υπάρχει στον κόσμο, το γεγονός  ότι ο άνθρωπος έχει τη δική του, ευθύνη, η απληστία του, μπορεί να αποβεί καταστροφική είναι μία αλήθεια αποδεκτή από όλους.

Σαφώς και ένας άνθρωπος που πραγματεύεται την ύπαρξη του Θεού και απλώς διατυπώνει την απορία: «γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει να σώσει ανθρώπινες ζωές, κυρίως όταν τα θύματα είναι παιδιά», σαφώς και δεν πιστεύει στην ύπαρξή του ,απλώς σατιρίζει  την αφέλεια ενός πιστού, ο οποίος είναι έτοιμος να ομολογήσει τη βοήθεια του θεού σε κάθε περιστατικό της ζωής του, π.χ. ο Θεός με βοήθησε και αγόρασα ένα αυτοκίνητο, την ίδια στιγμή που ο ίδιος Θεός θα άφηνε αβοήθητο ένα παιδί στα χέρια ενός βιαστή.

 Ένας άνθρωπος,πλάσμα ατελές. επιρρεπές στην αμαρτία ,σύμφωνα με τις Γραφές, θα προσπαθούσε να γλιτώσει ένα παιδί από τα χέρια ενός βιαστή ή αγωνίζεται να παρέχει στα παιδιά του, τα αγαθά που είναι απαραίτητα για την επιβίωσή τους.

 Ένας Θεός,όμως, δημιουργεί έναν κόσμο έχοντας γνώση ότι οι περισσότεροι από τους ανθρώπους θα αντιμετωπίσουν στη ζωή τους, πόνο, φτώχεια, θα βιώνουν μία κατάσταση συνεχούς στέρησης.

Ένας τέλειος Θεός σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, η οποία διδάσκει ότι ο πόνος είναι ένα βήμα  προς τη βελτίωσή μας, και ότι μας βοηθάει στον εξαγνισμό μας, για να βιώσουμε αμόλυντοι την αιώνια ευτυχία στη «βασιλεία των ουρανών» .Και ναι, η δοκιμασία  μέσα στο πέρασμα της ζωής ωριμάζει, καλλιεργεί εσωτερικά τον άνθρωπο, όμως, γιατί η τωρινή ζωή υποσκάπτεται από μία άλλη;

Αυτή είναι και μία βαθύτερη αιτία που η εκπαίδευση είναι τόσο ελλιπής, ποιος ο λόγος να μορφωθούμε και να απαιτήσουμε μία καλύτερη ζωή, αφού αυτή η ζωή είναι απλώς μία δοκιμασία; Γιατί να μη βιαστούν και θανατωθούν εκατομμύρια παιδιά, αφού οι υπαίτιοι θα τιμωρηθούν στην άλλη ζωή;

 Έτσι, η ματαιότητα και η αδράνεια γίνονται πια σκοπός ζωής και ο άνθρωπος απλώς περιμένει μία αποκάλυψη από τον ουρανό. Είναι η αγιοποίηση της βίας και της μεμψιμοιρίας στο απόγειό της.

Μη με μισείς άνθρωπε, που δεν πιστεύω αυτό που πιστεύεις εσύ. Συγχώρεσέ  με , που μπορώ να είμαι καλός άνθρωπος και ας μην πιστεύω στο Θεό σου.

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.