Οι άνθρωποι μπορεί να πεθάνουν, όταν πάψουν να παλεύουν!

0
125
17:09:55,09/29/2018
Σπαρτιάτης στρατιώτης στο σούρουπο
Δεν πρέπει να τα παρατάς ποτέ ,μας λέει ο Δρ. Leach!

Οι άνθρωποι μπορούν να πεθάνουν απλώς,  επειδή έχουν εγκαταλείψει, γιατί  η ζωή τους έχει χτυπήσει και αισθάνονται ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη!  Αυτό αποδεικνύει μια νέα έρευνα από τον Δρ. John Leach, ειδικό του Πανεπιστημίου του Portsmouth, είναι ο πρώτος επιστήμονας που περιγράφει τους κλινικούς δείκτες για το «give – up – it- is». Πρόκειται για  έναν όρο,  ο οποίος  χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτό που είναι γνωστό ιατρικά ως ψυχογενής θάνατος.

Συνήθως ακολουθεί ένα  ψυχολογικό τραύμα κι εξαιτίας αυτού     σκέφτεται ένας άνθρωπος ότι δεν υπάρχει διαφυγή, κάνοντας το θάνατο να φαίνεται σαν το μόνο λογικό αποτέλεσμα.

Εάν δεν προληφθεί έγκαιρα, τότε ο θάνατος συμβαίνει συνήθως τρεις εβδομάδες μετά το πρώτο στάδιο της απόσυρσης.

«Ο ψυχογενής θάνατος είναι πραγματικός. Δεν είναι αυτοκτονία, δεν συνδέεται με την κατάθλιψη, αλλά  είναι η πράξη της εγκατάλειψης της ζωής και της θανάτωσής της. Συνήθως συμβαίνει μέσα σε λίγες ημέρες. Είναι μια πολύ πραγματική κατάσταση που συχνά συνδέεται με σοβαρό ψυχολογικό ή  άλλο  τραύμα », εξηγεί ο Δρ. Leach.

Ο ίδιος περιγράφει με κλινική λεπτομέρεια  ποια είναι τα  πέντε στάδια που «οδηγούν»  στην  προοδευτική ψυχολογική πτώση.  Στην έρευνα  υποδηλώνεται  ότι η διακοπή  μπορεί να προέλθει από μια αλλαγή σε ένα μετωπιαίο – υποκριτικό κύκλωμα του εγκεφάλου. Αυτό το κύκλωμα διέπει τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος διατηρεί τη συμπεριφορά που κατευθύνεται από και  προς  το στόχο.

Ο πιθανός υποψήφιος  γι’ αυτή την αίτια στον εγκέφαλο είναι το εμπρόσθιο κυκλικό κύκλωμα, το  οποίο  ευθύνεται  για την παρακίνηση και την έναρξη των κατευθυνόμενων από το στόχο συμπεριφορών.

«Το σοβαρό ψυχολογικό  τραύμα μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία στο πρόσθιο κύκλωμα των  κυττάρων κάποιου ανθρώπου. Το κίνητρο είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση της ζωής και εάν αποτύχει, η απάθεια είναι σχεδόν αναπόφευκτη», αναφέρει ο  Δρ. Leach.

Ο θάνατος, όμως, δεν είναι αναπόφευκτος σε κάποιον που υποφέρει από παραίτηση και μπορεί να αντιστραφεί από διαφορετικά πράγματα σε κάθε στάδιο. Οι πιο συνηθισμένες παρεμβάσεις είναι η σωματική δραστηριότητα ή κι ένας  άνθρωπος, ο οποίος  βρίσκεται σε θέση να δει μια κατάσταση ότι  είναι τουλάχιστον εν μέρει υπό τον έλεγχό του. Οι δύο αυτές παρεμβάσεις «πυροδοτούν»  την απελευθέρωση της χημικής ντοπαμίνης.

«Αντιστρέφοντας τη διαφάνεια προς το θάνατο, τείνει να έρθει όταν ένας  άνθρωπος να βρίσκει ή να  ανακτά την αίσθηση της επιλογής του. Να  έχει κάποιο έλεγχο και τείνει να συνοδεύεται από το πρόσωπο που «γλείφει τις πληγές του» . Έτσι,  ανανεώνει το ενδιαφέρον για τη ζωή», σημειώνει ο  Δρ. Leach.

Τα πέντε στάδια της απόρριψης  από τη ζωή είναι:

Η Κοινωνική Απόσυρση, η  οποία συμβαίνει  συνήθως μετά από ψυχολογικό ή άλλο  τραύμα. Οι άνθρωποι σε αυτό το στάδιο μπορούν να δείξουν μια αξιοσημείωτη απόσυρση, έλλειψη συναισθημάτων, αταξία και αδιαφορία και να γίνουν αυτό- απορροφημένοι.

Οι κρατούμενοι του πολέμου έχουν περιγράψει  συχνά σε αυτή την αρχική κατάσταση, έχοντας αποσυρθεί από τη ζωή,  μη  θέλοντας να ζήσουν και  γίνονται παθητικοί.

Ο Δρ. Leach  σημείωσε  ότι η απόσυρση μπορεί να είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης, για να «τραβήξει  πίσω»  από οποιαδήποτε εξωτερική συναισθηματική δέσμευση για να επιτρέψει  μια εσωτερική αναπροσαρμογή της συναισθηματικής σταθερότητας ως προς τον εαυτό. Εάν, όμως, παραμείνει ανεξέλεγκτη, μπορεί να προχωρήσει σε απάθεια και ακραία απόσυρση.

Το δεύτερο στάδιο είναι η  Απάθεια, η οποία είναι ένας συναισθηματικός ή συμβολικός «θάνατος». Η βαθιά απάθεια έχει παρατηρηθεί  σε φυλακισμένους πολέμου και σε επιζώντες ναυαγίου ή και συντριβής αεροσκαφών.

 Είναι μια απογοητευτική μελαγχολία διαφορετική από το θυμό, τη θλίψη ή την απογοήτευση. Επίσης,  περιγράφεται κι  ως η κατάσταση  κατά την  οποία  κάποιος δεν αγωνίζεται πλέον για αυτοσυντήρηση. Οι άνθρωποι σε αυτό το στάδιο δεν έχουν πια το ένστικτο της καθαριότητας.

Ο Δρ Leach εξιστόρησε ότι ένας αιχμάλωτος πολέμου, ο οποίος ήταν και γιατρός    χαρακτήρισε το στάδιο αυτό σαν   να ξυπνάει κάθε πρωί,  αλλά να μην μπορεί να καλέσει την ενέργεια για να κάνει κάτι. Άλλοι το χαρακτηρίζουν ως μια σοβαρή μελαγχολία, όπου ακόμη και το μικρότερο έργο μοιάζει με τη μεγαλύτερη προσπάθεια.

Το τρίτο στάδιο εστί η Αβουλία, η οποία διακρίνεται από  μια σοβαρή έλλειψη κινήτρων σε συνδυασμό με μια συναισθηματική αντίδραση. Κατά συνέπεια «οδηγεί» σε μια έλλειψη πρωτοβουλίας και σε  μια αδυναμία λήψης αποφάσεων.

Οι άνθρωποι σε αυτό το στάδιο είναι απίθανο να μιλήσουν, συχνά παραιτούνται από το πλύσιμο ή τρώνε και αποσύρονται περαιτέρω και βαθύτερα μέσα τους.

Σε αυτό το στάδιο φαίνεται ότι  ένας  άνθρωπος έχει χάσει τα εγγενή κίνητρα , δηλαδή την ικανότητα ή την επιθυμία να ξεκινήσει να ενεργεί για να βοηθήσει τον εαυτό του. Ωστόσο, ο ίδιος άνθρωπος  μπορεί ακόμα να παρακινηθεί από άλλους  μέσω της πειστικής καλλιέργειας, της λογικής, του ανταγωνισμού και ακόμη πρόκλησης  σωματικής επίθεσης. Μόλις αφαιρεθούν τα εξωτερικά κίνητρα, τότε το  συγκεκριμένο άτομο επανέρχεται στην αδράνεια.

«Ένα ενδιαφέρον πράγμα για την Αβουλία  φαίνεται να είναι  σαν ένα άδειο μυαλό ή μια συνείδηση ​​που στερείται περιεχομένου. Οι άνθρωποι σε αυτή τη φάση που έχουν ανακάμψει την έχουν  περιγράψει  σαν να έχουν ένα  μυαλό «σαν μανιτάρι»  ή να μην έχουν καθόλου νόημα. Στην Αβουλία  βρίσκεται το μυαλό σε κατάσταση ετοιμότητας και ο  άνθρωπος έχει χάσει την προσπάθεια για συμπεριφορά που κατευθύνεται  από και προς τους στόχους»,  λέει ο Δρ. Leach.

Το τέταρτο στάδιο είναι η  Ψυχική Ακινησία  κατά την οποία σημειώνεται μια περαιτέρω πτώση των κινήτρων.  Ο συγκεκριμένος άνθρωπος  διαθέτει συνείδηση , αλλά  βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς απάθειας και χωρίς να γνωρίζει ή να μην είναι ευαίσθητος ακόμη και στον  ακραίο πόνο. Μάλιστα, ούτε καν να τσακίζει αν χτυπηθεί, και εμφανίζει  συχνά ακράτεια!

Η έλλειψη αντίδρασης στον πόνο περιγράφεται σε μια μελέτη περίπτωσης  σχετικά με μια νεαρή γυναίκα, που αργότερα διαγνώστηκε με ψυχική ακινησία και η οποία  υπέστη εγκαύματα δευτέρου βαθμού,  ενώ επισκέφτηκε την παραλία, επειδή δεν είχε απομακρυνθεί από τη θερμότητα του ήλιου.

Άνθρωπος που ανεβάζει πέτρινο βράχο
O ψυχογενής θάνατος συνήθως ακολουθεί ένα ψυχολογικό ή άλλο τραύμα

Το πέμπτο και  τελικό στάδιο είναι ο Ψυχογενής θάνατος , τον οποίο – μεταξύ άλλων – περιγράφει ο  Δρ. Leach ως την αποσύνθεση ενός ανθρώπου:  «Όταν κάποιος παραιτηθεί. Μπορεί να βρίσκεται  στη  δική του, κατάσταση  και τίποτα –  χωρίς προειδοποίηση, χωρίς κτύπημα να μπορεί να τον/την  κάνει να θέλει να ζήσει ».

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έχει παρατηρηθεί  από συγκρατούμενους ότι οι άνθρωποι που φτάνουν σε αυτό το στάδιο πλησίαζαν τον θάνατο,  όταν έβγαζαν ένα κρυμμένο τσιγάρο και άρχισαν να το καπνίζουν.  Τα τσιγάρα είναι  εξαιρετικά πολύτιμα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης  και μπορούν  να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για σημαντικά πράγματα (π.χ. τα τρόφιμα).

«Όταν ένας κρατούμενος έβγαλε ένα τσιγάρο και το άναψε, τότε  οι συγκρατούμενοι  ήξεραν ότι αυτός είχε πραγματικά παραιτηθεί, είχε χάσει την πίστη στην ικανότητά του, να συνεχίσει  να επιβιώνει και σύντομα θα ήταν νεκρός»,  διηγήθηκε ο Δρ. Leach.

Η πρόοδος από το  τέταρτο   στάδιο, τη ψυχική ακινησία έως το πέμπτο   διαρκεί συνήθως ο ψυχογενής θάνατος  τρεις έως και  τέσσερις ημέρες λίγο πριν το  μοιραίο.  Υφίσταται συχνά «μια ψευδής αυγή κι  ένα τρεμόπαιγμα της ζωής», όπως  για παράδειγμα, όταν κάποιος ξαφνικά αρχίζει να απολαμβάνει ένα τσιγάρο.

«Εμφανίζεται σύντομα σαν να έχει περάσει το στάδιο του «άδειου μυαλού» και έχει αντικατασταθεί από αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συμπεριφορά κατευθυνόμενη  εκ  του  στόχου. Αλλά το παράδοξο γεγονός είναι ότι ενώ συχνά λαμβάνει χώρα ένα «τρεμόπαιγμα»  της συμπεριφοράς , που κατευθύνεται από το στόχο, φαίνεται πως η ίδια στόχευση έχει αποσυρθεί από τη ζωή», κατέληξε ο Δρ. Leach.

©Typologos.com 2018

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

twenty − 10 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.