Μονογονεϊκές Οικογένειες

Της Μαρίας Κυριακουλάκη

Αρθρογράφου

14:56:55,04/10/2019
Μονογονέας μητέρα και κόρη -Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

H αρθρογράφος Μαρία Κυριακουλάκη γράφει για τους μονογονείς. Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

…Άλλη μια παγκόσμια ημέρα του κάτι σήμερα και σκέφτομαι ότι για το μόνο , που δεν υπάρχει παγκόσμια ημέρα γιορτής πλέον είναι για τις μονογονεϊκές οικογένειες. κι αναρωτιέμαι θα έπρεπε;;;;;

 Ίσως, αν υπήρχε και παγκόσμια ημέρα για την ίδια  τη ζωή.

Γιατί θέλει θάρρος να ζεις, θέλει θάρρος να υπάρχεις για δυο, θέλει ψυχή να είσαι στην πρώτη γραμμή συνεχώς. Να σε περιμένει μια μονή καρέκλα σ’ ένα κάλεσμα ενηλίκων, να έχεις αρκετή δόση από supersomething στο DNA σου, για να μπορείς να δουλεύεις, να ψωνίζεις, να μαγειρεύεις, να πλένεις ,να σιδερώνεις, να συντηρείς σπίτι,να πληρώνεις υποχρεώσεις,να φροντίζεις ένα ή περισσότερα παιδιά και να τους παρέχεις όχι απλά τα απαραίτητα,στέγη – φαγητό – καθαριότητα, αλλά αγάπη – φροντίδα – ασφάλεια.

θέλει ψυχή με «ουρά»  να τους μαθαίνεις την ίδια τη ζωή με το ήθος, που σου μάθανε κι ας ξέρεις ότι τίποτα δεν είναι επί του πρακτέου έτσι…

Θέλει θάρρος να αντιστέκεσαι στο bulling των παχουλών στην τσέπη ανθρώπων, θέλει θάρρος,όταν φοβάσαι να φαίνεσαι αγέρωχος και δυνατός.

Θέλει θάρρος να γνωρίζεις ότι τέλειωσες ως γυναίκα  ή  ως άντρας προσωπικά και κοινωνικά κι οφείλεις να είσαι μόνο γονέας, γιατί ο μονογονέας δεν έχει φύλο, έχει μόνο ψυχή, κι ανήκει στην εξαίρεση του κανόνα, όπου ο σεβασμός δεν κερδίζεται, αλλά απαιτείται.

Θέλει θάρρος να γνωρίζεις και να αποδέχεσαι ότι θα χάσεις πολλές στιγμές του μικρού παιδιού σου, σε γιορτές και καλοκαιρινές διακοπές…

Θέλει θάρρος να μελώνεις την ασχήμια ,την απουσία….Θέλει δύναμη να γνωρίζεις ότι είσαι μια μηχανή που οφείλει να είναι στα «κόκκινα»  25 ώρες το 24ωρο.

Θέλει τεράστια υπομονή να χαμογελάς σε κείνους που σε συμβουλεύουν, κουνώντας σου, το δάχτυλο, για το τι είναι το καλύτερο κι ας γνωρίζεις ότι αν μπαίνανε έστω για ένα  24ωρο στα δικά σου παπούτσια, θα τσακιζόταν από το πρώτο κιόλας βήμα….

Οόχι, δεν δικαιούστε να εχετε γνώμη, εφόσον δεν έχετε γνώση….

Δε θέλω πλέον ala carpe σχέσεις, συμβάσεις ορισμένου χρόνου εργασίας….ala carte γονείς,φιλοι ,σύντροφοι, basta, όχι άλλο πια.

Έχω ευθύνη, είμαι γονέας, είμαι μονογονέας , δεν είναι μειονέκτημα, μάτωσα κυριολεκτικά και μεταφορικά για να έχω αυτόν τον τίτλο, αυτό το πτυχίο ζωής , όπως συνηθίζω να λέω….

Όοοτι κάνεις της λέω, θα το κάνεις με  αγάπη και πάθος, κι ας είναι ακόμη μικρούλα, ότι κάνεις, να σε κάνει χαρούμενη και να γελάς….

Κάποιες φορές  η ψυχή μιλάει , και το χέρι γράφει  ατέλειωτα με τον παραδοσιακό τρόπο, όταν έχεις κουραστεί να μιλάς ή  να πατάς πλήκτρα για να κάνεις το άθροισμα των likes.

Θέλει θάρρος ν αγαπάς, θέλει θάρρος να προτιμάς να κάτσεις στον καναπέ του μαζί, από την καρέκλα  του αλαζόνα σου εγώ….

Θέλει ψυχή κι υπομονή η αγάπη…

©Typologos.com 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

20 − fifteen =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.