Μνησικακία

Με την Ιωάννα Βασιλειάδου

Αρθρογράφο

19:22:21,10/23/2019
Θυμωμένος- Φωτογραφία από Dmitry Abramov από Pixabay

H  αρθρογράφος Ιωάννα Βασιλειάδου γράφει για τη μνησικακία που καταστρέφει την καρδιά, τη ψυχή και το σώμα. Φωτογραφία από Dmitry Abramov από Pixabay

Οι χειρότεροι άνθρωποι είναι εκείνοι που δε συγχωρούν ποτέ!
Dr. Thomas Fuller1654-1734, Άγγλος γιατρός & γνωμικογράφος

Η μνησικακία είναι θηλυκό ουσιαστικό χωρίς πληθυντικό αριθμό.

Σημαίνει την ιδιότητα που χαρακτηρίζει το μνησίκακο άνθρωπο και ό,τι αυτός αισθάνεται. Δηλαδή δεν ξεχνάει το κακό που του έκαναν. Κρατάει κακία.

Όταν κάποιος νιώσει ότι αδικήθηκε, θύμωσε, πικράθηκε και θέλει να εκδικηθεί, τις περισσότερες φορές γίνεται μνησίκακος. Θυμάται με πικρία αυτό που του έκαναν. Που τον πλήγωσαν. Δεν μπορεί να ξεχάσει. Να συγχωρήσει. Νιώθει θύμα και κορόιδο, αν συγχωρήσει αυτούς που τον ξεγέλασαν, που τον κορόιδεψαν, που τον έβλαψαν, που τον ζηλεύουν και  που θέλουν το κακό του.

Κι έτσι πέφτει στην παγίδα της μνησικακίας. Γιατί πρόκειται ξεκάθαρα για παγίδα. Είναι σα να θέλει να κάνει κακό στον εαυτό του.

Η μνησικακία είναι ιός, αρρώστια που θα πρέπει να καταπολεμηθεί, επειδή η ύπαρξή της, καταστρέφει τον εαυτό μας, εμάς τους ίδιους. Έχει τη δύναμη να μας σκοτώσει. Τόσο τοξική είναι! Είναι σα να θέλουμε να αυτοτιμωρηθούμε!

Κι ενώ είμαστε τα θύματα στην υπόθεση, που μας πληγώνει κινδυνεύουμε να γίνουμε θύτες και μάλιστα στον ίδιο μας,  τον εαυτό. Κι αυτό συμβαίνει γιατί η μνησικακία καταστρέφει την ψυχή και το σώμα μας. Η διαρκής επιθυμία για εκδίκηση είναι σα μία ανίατη πάθηση που έχει ως αποτέλεσμα να μολύνεται η ψυχή μας, και να μην ησυχάζει.

Και στο τέλος από την συσσώρευση αυτών των βλαβερών των τοξινών που μαζεύονται και δεν απελευθερώνονται, επηρεάζεται και το σώμα. Γιατί ψυχή και σώμα είναι αλληλένδετα. Όταν πάσχει η ψυχή, ακολούθως πάσχει και το σώμα. Ο μνησίκακος άνθρωπος είναι ο αδύναμος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που κυριεύεται από το πάθος του μίσους.

Το να διατηρεί κάποιος στη μνήμη του, ένα κακό που του έγινε (υποθετικό ή αληθινό, είναι αδιάφορο) και να επιθυμεί την ανταπόδοσή του, αυτό σημαίνει μνησικακία. Ο μνησίκακος άνθρωπος δε ζει στον παρόν. Αναμοχλεύει διαρκώς το παρελθόν. Η μνησικακία προκαλεί γενικευμένη οξύτητα στο σώμα.

Όσο περισσότερο κρατάς κακία, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι αυτά τα συναισθήματα επηρεάζουν την καρδιά, το σθένος και  την υγεία. Ο μνησίκακος είναι ρηχός από συναισθήματα, επιφανειακός και παρασιτικός.

Όσο πιο άδειος είναι συναισθηματικά και ψυχικά ο άνθρωπος τόσο περισσότερο η μνησικακία, ο φθόνος και η απληστία το διακατέχουν. Η μνησικακία πηγάζει από την ανθρώπινη δειλία. Έτσι,  η μνησικακία ως μεταμφιεσμένη δειλία, φόβος σύγκρουσης, διεκδίκησης ή ακόμα και ρήξης στο παρόν, μεταθέτει τη λύση στο απώτερο μέλλον, ψάχνοντας την κατάλληλη ευκαιρία για εκδίκηση.

Έτσι, επωάζεται η μνησικακία. Υπάρχει, όμως, τρόπος αντιμετώπισης της μνησικακίας; Σίγουρα υπάρχει. Αλλά χρειάζεται ο άνθρωπος να ασκηθεί στην τόλμη και να μετριάσει έως και να εξαλείψει τη δειλία και την έλλειψη σθένους που το διακατέχει. Να αντιμετωπίσει ό,τι και όποιον τον προβληματίζει στο παρόν κι όχι να αναβάλει αυτό που το στεναχωρεί.

Η διεκδίκηση και η σύγκρουση απαιτούν θάρρος, τόλμη, ευθύτητα κι ανδρεία.

Ένα επόμενο βήμα είναι η συγχώρεση. Αυτό δε σημαίνει ότι κάποιος συγχωρά τη συμπεριφορά, που έδειξε ο άλλος- και ενδεχομένως μπορεί να μην την ξεχάσει ποτέ -αλλά αν μπορεί να συγχωρήσει τον άλλο για το λάθος του, θα απελευθερωθεί από το άγκιστρο, το οποίο  έχει στη ζωή του. Η μνησικακία είναι δηλητήριο της ψυχής.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος παρατηρεί: «Μνησικακία (το να κρατάμε μίσος) είναι μία ενθύμηση του κακού και μοιάζει με τα αναμμένα κάρβουνα, τα οποία είναι κρυμμένα και σκεπασμένα από τον καπνό. Και αφού σβήσει η φλόγα τους, μένουν πυρωμένα και αναμμένα και καίουν. Η μνησικακία είναι τα αναμμένα κάρβουνα και ο θυμός είναι η φλόγα και διατηρούνται μεταξύ τους»,

Πρέπει,λοιπόν, να συγχωρούμε και να μην είμαστε μνησίκακοι. Το να αποβάλει τη μνησικακία τον απελευθερώνει.  Η συνειδητή απόφαση να διώξει κάποιος το θυμό και την απέχθεια που τον κρατούν στο παρελθόν θα του επιτρέψει να εστιαστεί στο παρόν, και σε αυτό που είναι σημαντικό σήμερα.

Μειώνει, επίσης, τα  αισθήματα άγχους και εχθρότητας, ενώ βελτιώνει την αυτοεκτίμηση  και γενικά την υγεία. Αποβάλλει όσα τον βαραίνουν, γιατί ο θυμός και η εχθρότητα μόνο βάρος είναι για τον άνθρωπο και σωματικά, αλλά και ψυχικά.

Προχωράει τη ζωή του, βλέποντας μπροστά δεν είναι δέσμιος του παρελθόντος. Έτσι ατενίζει γεμάτος χαρά το μέλλον, γνωρίζοντας ότι  θα πρέπει να είναι περισσότερο προσεχτικός, μαθαίνοντας από το πάθημά του. Νιώθει χαρούμενος, δημιουργικός και ευτυχής. Κι απελευθερωμένος πια από μίση, πίκρα και κατάλοιπα του παρελθόντος γίνεται αυτός,  που επιθυμεί και αυτό του φέρνει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την ανταπόδοση του κακού που του έγινε. Γι’ αυτό το λόγο ας δίνουμε συγχώρεση κι όχι να κρατάμε μνησικακία! Να δίνουμε αγάπη κι όχι  να σπέρνουμε μίσος!

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.