Μια ζωή σαν παραμύθι στο «Ταξίδι Πνοής»

Του Νίκου Μόσχοβου

Δημοσιογράφου – συγγραφέα

15:20:34,12/14/2018

Γιώργος Μεσσάλας -Ταξίδι Πνοής

Ο σκηνοθέτης Χρήστος Ν. Καρακάσης επιχειρεί έτσι ένα flashback στο χρόνο και μας θυμίζει εύστοχα τις στιγμές γέλιου, συγκίνησης και ψυχικής ανάτασης , που μας χαρίζει μέχρι και σήμερα ο Γιώργος Μεσσάλας (στη φωτογραφία)

Μια ζωή σαν παραμύθι  περιγράφεται στο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους «Ταξίδι Πνοής» του σκηνοθέτη –  σεναριογράφου και παραγωγού  Χρήστου Ν. Καρακάση σε οργάνωση παραγωγής και μουσική – αφήγηση  της Βασιλικής Κάππα,, που εστιάζει ανθρωποκεντρικά στη βιωματική πορεία του θεατράνθρωπου Γιώργου Μεσσάλα.

Το ντοκιμαντέρ μπορέσαμε να το απολαύσουμε χάρις στην εξέλιξη της τεχνολογίας ακριβώς σχεδόν την ίδια ώρα, που δόθηκε η Αθηναϊκή πρεμιέρα τις 13 Δεκεμβρίου 2018  στον κινηματογράφο STUDIO NEW STAR ART CINEMA  στην   πλατεία Αμερικής, στην Αθήνα.

Ουσιαστικά, το «Ταξίδι Πνοής» είναι ένα φιλμ, που κατόρθωσε να αποτυπώσει ειλικρινά   την πληθωρική προσωπικότητα ενός  ανθρώπου, ο οποίος θήτευσε κοντά στα «ιερά τέρατα» του Ελληνικού θεάτρου, τον Αλέξη Σολομό, τον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού.

Τα «καρέ» του ντοκιμαντέρ  κινούνται σε  τέσσερα  επίπεδα , τα  οποία δε ξεφεύγουν ποτέ από την κλασσική φόρμα και στο κεντράρισμα στα ομιλούντα πρόσωπα υπηρετώντας με ειλικρίνεια το ανθρωποκεντρικό σινεμά.

Στο  πρώτο επίπεδο αποτυπώνονται οι  προσωπικές αφηγήσεις του Γιώργου Μεσσάλα, ο οποίος διηγείται πρόσωπα, καταστάσεις και ανθρώπινα δράματα, που διαδραματίστηκαν  μέσα  στο διάβα του χρόνου.  Ο ίδιος ο θεατράνθρωπος κι ο άνθρωπος αποτελεί και το πιο «δυνατό χαρτί»  αυτής της ταινίας, αφού  μιλάει με αμεσότητα από τα βάθη της ψυχής του.

Στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης εντάσσουμε και τις διηγήσεις της συζύγου του και ηθοποιού, Ντένης Θεμελή, καθώς  και του γιού του, αθλητή-  ψυχολόγου Αλέξη Μεσσάλα, οι οποίοι  διηγήθηκαν άγνωστα περιστατικά  από την πορεία ζωής  του Γιώργου Μεσσάλα.

Στο δεύτερο επίπεδο  βρίσκονται οι αφηγήσεις  των συνεργατών και φίλων του ηθοποιού. Αμφότεροι  διακατέχονται  στις αφηγήσεις από εξυμνητική τάση για την προσωπικότητα του θεατράνθρωπου και λίγες φορές  εξιστορήσουν  περιστατικά από  τα οποία θα μπορούσε ο κάθε σινεφίλ  να εμβαθύνει  περισσότερο στην προσωπικότητά του.

Ωστόσο, είναι ανθρώπινο το να προσπαθούν άπαντες να σκιαγραφήσουν με τα  καλύτερα  λόγια το Γιώργο Μεσσάλα, γιατί δε λείπει   το στοιχείο της συγκίνησης, όταν θέλει κανείς να μιλήσει για μια πληθωρική προσωπικότητα.  Ωστόσο,  περιμέναμε  το ντοκιμαντέρ να αποφύγει την «παγίδα της εξύμνησης» και να αφήσει λίγο περισσότερο «χώρο», ώστε εξιστορηθούν περισσότερο άγνωστα περιστατικά γύρω από τη ζωή του.

Ίσως να είναι το μόνο σημείο του φιλμ, που  να  «κουράζει» τους σινεφίλ  με τη χρήση και την επανάληψη τόσων  παρόμοιων  υπερθετικών χαρακτηρισμών από τους φίλους ή συναδέλφους  για έναν άνθρωπο, ο οποίος  φανέρωσε ο ίδιος τις πτυχές  του χαρακτήρα του. Εντούτοις, η συγκεκριμένη  αδυναμία δε φαίνεται να  μειώνει την αξία του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ ως ένα έργο που επικεντρώνεται στη βιωματική ιστορία ενός ανθρώπου.

Στο τρίτο επίπεδο   «κινείται»  η αφήγηση και η μουσική της Βασιλικής Κάππα, που κατορθώνει να «σκιαγραφήσει» υπόκωφα το χαρακτήρα του Γιώργου Μεσσάλα. Η αφήγηση και  η  μουσική  «αφήνουν το αποτύπωμά τους». Παράλληλα,  « δένουν» με τη νοσταλγική ατμόσφαιρα του φιλμ.

Στο τέταρτο επίπεδο παρουσιάζονται φωτογραφίες, βίντεο και κινηματογραφημένα αποσπάσματα από την πορεία  του ηθοποιού στο θέατρο  ή  στο σινεμά ή στη τηλεόραση. Οι αποτυπωμένες στιγμές διαδέχονται η μια την άλλη θυμίζοντας  την ποικίλη θεματολογία των παραστάσεων  του Γιώργου Μεσσάλα.

Ο  σκηνοθέτης  Χρήστος Ν. Καρακάσης  επιχειρεί έτσι ένα flashback στο χρόνο και μας θυμίζει εύστοχα τις στιγμές γέλιου, συγκίνησης και  ψυχικής ανάτασης , που μας χαρίζει μέχρι και σήμερα ο  Γιώργος  Μεσσάλας.

Από το ντοκιμαντέρ «κρατήσαμε» και  τα εξής λόγια του ίδιου :

«Ποιος είμαι εγώ, που θα αλλάξω κείμενα;», αναρωτιέται για τα θεατρικά έργα και τις μεταφράσεις τους.  Μια φράση που δείχνει τη φιλοσοφία του Γιώργου Μεσσάλα, ο οποίος καταδεικνύει  ότι στην τέχνη δε χρειάζονται ανούσιοι νεωτερισμοί, αλλά ο ηθοποιός και ο σκηνοθέτης θα πρέπει πάντοτε να αναδεικνύουν τις σκηνές, που περιγράφουν οι ποιητές – σεναριογράφοι – συγγραφείς.Πάντα πρώτη εστί η απλότητα.

«Δεν προσπάθησα ποτέ να  κοροϊδέψω τους ανθρώπους (τους θεατές)», λέει ο ίδιος κρατώντας ένα αληθινό ξίφος.  Η ειλικρίνεια του Γιώργου Μεσσάλα φαίνεται σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, αλλά νομίζουμε πως αυτή η ατάκα αποδίδει τη στάση ζωής του παρουσιαζόμενου προσώπου και απαντά στο γιατί μπόρεσε ο ίδιος να συνομιλήσει με τιτάνες της Τέχνης και να  υπηρετήσει  τόσο πιστά το θέατρο, καθώς και την υποκριτική τέχνη.

Η  σκηνοθετική ματιά  του Χρήστου Ν.Καρακάση μαζί με τη βοήθεια των Ορέστη Δούρβα –Ορφέα Δούρβα ακολούθησε τον κλασικό δρόμο με τα  κοντινά πλάνα στα πρόσωπα και δεν προέβη σε νεωτερισμούς «αφήνοντας την ίδια τη ζωή να μιλήσει». Αυτή η «ματιά» αποτελεί  και το μεγάλο «ατού» του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ.

Επί της ευκαιρίας της προβολής του φιλμ στον κινηματογράφο STUDIO NEW STAR ART CINEMA  αναρωτιόμαστε κι αν  μήπως θα έπρεπε ο Δήμος Αιγάλεω να πρωτοστατήσει στην ίδρυση ενός μουσείου Υποκριτικής Τέχνης με βάση το βεστιάριο  των παραστάσεων της  «Αλκυονίδας», του «Μοντέρνου Θεάτρου», και τα αντικείμενα του Αλέξη Μινωτή, που φυλά με τόση φροντίδα ο Γιώργος Μεσσάλας;

Δεν ξέρουμε πως θα αντιδρούσε ο ίδιος σε αυτή τη σκέψη – ιδέα, αλλά τη θέτουμε ως ερώτημα. Δεν θα ήταν ωραίο για τα παιδιά και τους εφήβους να βλέπουν αυτά τα κοστούμια και τα σκηνικά σε ένα επιμελημένο χώρο, όπου ο Γιώργος Μεσσάλας θα  έκανε αφηγήσεις για  πρόσωπα και καταστάσεις, που έζησε πλάι σε τιτάνες της Τέχνης; Γιατί, νομίζουμε πως θα ήταν το τελειότερο μάθημα παιδείας, που θα μπορούσαν να εισπράξουν οι αυριανοί πολίτες της  χώρας….

©Typologos.com 2018

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

2 × 2 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.