Μια εικόνα ,χίλιες λέξεις


Tης Άννας Ζανιδάκη

Αρθρογράφου

16:21:40,04/15/2019
Σκεφτική γυναίκα - Φωτογραφία από StockSnap από το Pixabay

Η αρθρογράφος Αννα Ζανιδάκη γράφει για τα όνειρα και τις επιδιώξεις του κάθε ανθρώπου. Φωτογραφία από StockSnap από το Pixabay

Αποτυπώνονται σκέψεις, όνειρα ,οράματα ,συνδιαλλαγές,  διάφορες δύστροπες ή εύκολες διαχειρίσεις ,σκέψης ,μυαλού ,τρόπου και διαφόρων μεθόδων του ίδιου μας, του εαυτού.

Δε θα επιτρέψουμε σε κανένα  να διαχειριστεί το μυαλό μας, τη ζωή μας, που μας ανήκει,  και εμείς ανήκουμε,στα όνειρά μας ,στα θέλω μας ,στα δικά μας,  «πατήματα», με τα οποία  θα αναμετρηθούμε μετέπειτα  με εκείνα τα αποτυπώματα επιτυχίας ή αποτυχίας.

Μόνο που το αντικρύζω εκείνο το προσωπάκι, σκύβω με σεβασμό  ,λατρεία και του δηλώνω ανεπιφύλακτα καθημερινά πως θα είμαι εκεί,  για εκείνο πάντα  θα είμαι ο φύλακας του άγγελος ,οδηγητής και καθοδηγητής του.

Είναι λόγια αληθινά, βγαλμένα από  πόνο, σκέψη ,τεράστια περισυλλογή και συνδιάσκεψη με τον εαυτό μου, τον ίδιο με  τις τύψεις μου,  και τις δικές μου,  τοποθετήσεις, καθώς  και αφέσεις ακόμα των αμαρτιών τους.

Δικές μου, δικές τους ,μα με μόνο  γνώμονα και ατομικό συμφέρον  εκείνο  της ψυχής,  εκείνης που πονά ,απερίσκεπτα και άκομψα  του στοιχειοθετήσαμε και του αποδώσαμε ρόλους –  δύσκολους για τα παιδικά του,  μπρατσάκια  για την παιδική ψυχούλα του,μα επάξια και ικανά τα έβγαλε εις πέρας,

Με  το να μας συστήνει  τα δικά του,  μέτρα και σταθμά,  τα δικά του καθοριστικά και απεγκλωβιστικά   όρια του, κατάταξης  των αναγκών και κυρίως ,όσων τις διαισθάνονται και τις προσφέρουν αφιλόκερδα, καθώς  και ακάματα .

Για μιας φατσούλας τα γιασεμιά τις ευωδιές εκείνες ,που θέλω πάντα να περιτριγυρίζουν. Να στέκουν και να παρατηρούν τα όνειρά του, τα ζητήματα εκείνα , που θα τον ωθήσουν και θα του δείξουν δρόμους και λεωφόρους δόξας ,έντιμης ,έγκυρης – μα πιο πολύ με κάματο και δηλωμένη πεποίθηση και τολμηρή επιδίωξη το να’ ναι νικητής , καθώς και ποτέ ηττημένος .

Στη ζωή μας ,όλοι το έχουμε μάθει ,το έχουμε εμπεδώσει, αλλά κυρίως μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις μας,  και υποσχέσεις ζωής ,που ίσως τύχει ή θελήσουμε εμείς να δώσουμε.

Έτσι, παραδίδουμε κι ένα κομμάτι του εαυτού μας , λαβωμένο – πληγωμένο ,μα τις περισσότερες φορές ταλαιπωρημένο και αφημένο  στα δικά του,  διαπιστευτήρια και στα δικά του,  αποθέματα  ζωής και αντοχής – επιδίωξης ακόμα και παράτασής του,  σε μια στάση και μια υπόσταση με δύναμη ψυχής και αλληλουχίες κινήσεων,   καθώς και παρακινήσεών μας.

©Typologos.com 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

five × 3 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.