Με τον κινηματογράφο ταξιδεύω


Του Νίκου Μόσχοβου

Δημοσιογράφου- Συγγραφέα

20:50:33,12/25/2018
Σινεμά - εικόνες

Ο δημοσιογράφος Νίκος Μόσχοβος γράφει για το πως το σινεμά τον “οδήγησε” να ψάξει και να μάθει καινούρια πράγματα

Με τον κινηματογράφο ταξιδεύω σε κόσμους πραγματικούς ή φανταστικούς. Μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες βίωσα την έξαψη  της δημιουργίας, την οργάνωση της σκέψης και της δομής μιας ιστορίας. Με μικρές ή μεγάλες ιστορίες  μοιράστηκα τις μεγάλες λύπες ή τις  χαρές.

Οι  Sergei Mikhailovich Eisenstein και David Wark Griffith αποτελούν πάντα  τους «δάσκαλους». Πρώτοι μου έδειξαν πως όλα τα στοιχεία  (ακόμη και τα πιο ανόμοια) συνδέονται μεταξύ τους. Είναι και θα είναι αυτοί, που μου κατέδειξαν  πως τις μεγάλες ιστορίες τις γράφουν ουσιαστικά οι απλοί άνθρωποι, δηλαδή όσοι – όσες είναι καθαροί ιδεολόγοι κι όχι οι σφετεριστές οραμάτων ή αξιών.

Οι  Θόδωρος  Αγγελόπουλος  και Μιχάλης Κακογιάννης με παρότρυναν  να εμβαθύνω στην αρχαία τραγωδία, στην ενδοσκόπηση της ελληνικής ψυχής, καθώς και στην αθέατη  ιστορία  της Ελλάδας.

Οι  Alfred Joseph Hitchcock και John Carpenter σκιαγράφησαν το σκοτεινό κάδρο του ανθρώπου. Έτσι, έμαθα πως το κάθε προφανές στοιχείο κρύβει κάτι το βαθύτερο. Χάρις σε αυτούς ερεύνησα το πως η πραγματικότητα μας κρύβει έναν άλλο κόσμο (εσωτερικό – ψυχολογικό) ή με κρυφούς πολιτικούς συμβολισμούς,Συνειδητοποίησα, επιπλέον ότι θα πρέπει κανείς να ψάχνει καθημερινά τα αόρατα αίτια.

Ο  Stanley Kubrick  ήταν ο άνθρωπος, που με «οδήγησε» να εμβαθύνω περισσότερο στις έννοιες του χρόνου και του χρόνου, του μυστικού μονόλιθου, καθώς και της χειραγώγησης του ανθρώπινου μυαλού μέσω των ψυχιατρικών μεθόδων.

Από την άλλη πλευρά ο  Steven Spielberg μου έδειξε  πως με τα παραμύθια μπορείς να διηγηθείς συμβολικά διάφορα πράγματα, τα οποία μπορεί να είναι αυτονόητα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορούν   να τα κάνουν πραγματικότητα  αμέσως οι άνθρωποι.

 Επίσης, αισθάνθηκα ως ένα σημείο και την τιτάνια προσπάθεια, που έγινε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για να βγει η ανθρωπότητα  ξανά στο φως.

Ο Charles Spencer «Charlie» Chaplin με δίδαξε ότι ακόμη για τα πιο απλά συναισθήματα χρειάζεται να παλέψεις πολύ και πως τα πανανθρώπινα οράματα αποτελούν  το πιο δύσκολο εγχείρημα του ανθρώπου προς υλοποίηση. Παράλληλα, μου έδειξε πως δε θα πρέπει να φοβόμαστε να εκφράσουμε τα αισθήματά μας, ακόμη κι αν οι άλλοι άνθρωποι δε μας καταλάβουν.

Με τον  Andrei Arsenyevich Tarkovsky «άγγιξα»  τη μεταφυσική και είδα ότι έχει ένα βαθύτερο νόημα για τον άνθρωπο, ο οποίος αν καταλάβει το τι πραγματικά συμβαίνει, τότε θα «οδηγηθεί» στο άλογο και στο παράλογο.

Εικόνες, στιγμές, φιλιά, βλέμματα και τοπία ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια στην κινηματογραφική οθόνη και όπως λέει ο παππούς Akira Kurosawa δε χρειάζεται τίποτα άλλο ο άνθρωπος για να ζήσει, παρά μόνο το φως του φεγγαριού κι όσα πράγματα του παρέχει απλόχερα η φύση. Ίσως κι ένα ρυάκι αέναο να τρέχει και να καθορίζει το ρυθμό της ζωής, η οποία αναπαράγεται συνεχώς….

©Typologos.com 2018

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

8 − 8 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.