Luis Gómezbeck: «Κάθε νύχτα είναι και ένα ταξίδι»

Συνέντευξη στο Νίκο Μόσχοβο για τον «Τυπολόγο»

20:49:21,05/17/2019
Narita Airport- Φωτογραφία: Σωτηρία Ψαρού

Luis Gómezbeck: «Το ύδωρ έσκαψε το χώμα για να τοποθετήσει τις φλέβες του, και να γίνει σώμα και ψυχή με τη θάλασσα». Φωτογραφία: Σωτηρία Ψαρού

«Ονειρεύομαι πολύ τη νύχτα και κάθε νύχτα είναι και ένα ταξίδι».

Η  ρήση ανήκει στο μεταφραστή και συν-σκηνοθέτη Luis Gómezbeck , οποίος μαζί με το βραβευμένο συγγραφέα  Torres de Miguel  «ανεβάζουν»  ήδη το έργο του «Narita Airport» για πρώτη φορά στην Ευρώπη στις 9.15 το βράδυ κάθε Παρασκευής  και Σαββάτου στο Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Αθήνα, τηλέφωνα με αριθμούς κλήσης : 210 – 34.55.020 και 6978 – 234.835).

Ο πολυσχιδής δημιουργός μίλησε στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο παραχωρώντας συνέντευξη στον «Τυπολόγο» κατά τη διάρκεια της οποίας αναφέρθηκε στο θάνατο, στο διαφορετικό και στο όνειρο:

Άραγε, οι στάχτες ενός ανθρώπου γίνονται το αερικό των αναμνήσεων πολλών ανθρώπων και πως τις φαντάζεστε να είναι αυτές οι αναμνήσεις, σαν έγχρωμες ή ασπρόμαυρες φωτογραφίες;

«Ο θάνατος αφήνει πάντα αναμνήσεις, είναι η προσφορά του, παίρνει και δίνει, άρα δεν είναι κενός, άδειος. Το πόσο σπουδαίες είναι αυτές οι αναμνήσεις, μάλλον,  το αποφασίζει αυτός που μένει πίσω, το αποφασίζει η ανθρωπότητα, το αποφασίζει η Ιστορία.

Εμένα μου αρέσει να βλέπω ρομαντικά ακόμα και τον θάνατο, σαν κάτι που έρχεται από τα παλαιά (μάλλον έρχεται από τα παλαιά,  αφού την ώρα της γέννησής μας,  «υπογράφουμε» ένα αόριστο συμβόλαιο θανάτου), γι’ αυτό και επιλέγω οι αναμνήσεις να είναι ασπρόμαυρες. Μια ασπρόμαυρη ταινία».

Το «Narita Airport»  τι είναι τελικά: μια τοποθεσία, ένας ορισμός ή ένα σημείο συνάντησης της φιλοσοφίας των ανθρώπων της Λατινικής Αμερικής με εκείνης της Άπω Ανατολής;

«Είναι η τοποθεσία του ορισμού μιας πολιτισμικής συνάντησης, που δεν έχει να κάνει ακριβώς με την Άπω Ανατολή, αλλά με τον πολιτισμό που ο καθένας «κουβαλά» μέσα του, με τον τρόπο αντίληψης της ζωής και του θανάτου, καθώς και των διαπροσωπικών σχέσεων».

Ποια φωτογραφία και στιγμή που έχετε αποθανατίσει ως φωτορεπόρτερ θα συνδέατε με την ουσία της συγκεκριμένης παράστασης;

«Μια κηδεία σε ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο, όπου λόγω της δημοτικότητας του εκλιπόντος υπήρξαν άνθρωποι άλλων πιστεύω, όπου συζητώντας σε διάφορες γλώσσες μάθαμε ποικίλα γεγονότα από τη ζωή του νεκρού (γεγονότα που αναδείκνυαν πλευρές του χαρακτήρα του)».

Narita Airport- Φωτογραφία: Σωτηρία Ψαρού

Luis Gómezbeck:«Ο θάνατος αφήνει πάντα αναμνήσεις, είναι η προσφορά του, παίρνει και δίνει, άρα δεν είναι κενός, άδειος».Φωτογραφία: Σωτηρία Ψαρού

Ποια στοιχεία από το χαρακτήρα σας,  ενσωματώσατε στην ενσάρκωση του ρόλου του Μαρτίν;

«Η απώλεια. Έχω χάσει  αγαπημένους ανθρώπους κατά την παιδική και εφηβική μου, ηλικία. Ίσως και στοιχεία από τη νοικοκυροσύνη μου, όχι στο υπέρμετρο επίπεδο του Μαρτίν βέβαια, διότι αυτός είναι ως και ψυχαναγκαστικός».

Βλέπετε μέσα από το συγκεκριμένο έργο να «ξεδιπλώνονται» στοιχεία που αγγίζουν τους μύθους της Ελλάδας, της Ιαπωνίας και του Μεξικού;

«Βλέπω να ξεδιπλώνονται ανθρώπινα πάθη, που ενδόμυχα μπορεί και να προέρχονται και από τους μύθους, με τους οποίους γαλουχηθήκαμε».

Κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι πολυδιάστατος αν το θελήσει. Συγγραφή, μετάφραση, δημοσιογραφία, εκπαίδευση, φωτογραφία, σκηνοθεσία. Ας συνδέσετε όλα αυτά μέσα σε μια φράση το καθένα με μια τοποθεσία της Ελλάδας και του Μεξικού.

«Το ύδωρ έσκαψε το χώμα για να τοποθετήσει τις φλέβες του, και να γίνει σώμα και ψυχή με τη θάλασσα».

Το «στοιχείο της έκπληξης» φαίνεται πως υποβόσκει στο έργο. Άραγε, κάθε δρόμος και μια τοποθεσία πόσες εκπλήξεις μπορούν να κρύβουν;

«Όσες είναι οι απαντήσεις στις ερωτήσεις, που δεν έχουμε κάνει».

Κάθε αεροδρόμιο είναι διαφορετικό. Τι αίσθηση σας αποπνέει το πραγματικό «Narita Airport»;

«Είναι πλέον για μένα ένας τόπος λύτρωσης».

Με ποιους δικούς σας, στίχους θα αποδίδατε τους ρόλους του Μαρτίν, της Μίκι και του Βίκτωρα;

«Μαρτίν: ο σύνδεσμος ζωής και θανάτου. Μίκι: η επιβίωση του ανθρώπου. Βίκτωρας: η πάλη για κάθαρση».

Σήμερα ακούγονται κι ακραίες φωνές κατά του διαφορετικού στην Ευρώπη. Σας φοβίζει αυτό ή αντίθετα σας κάνει πιο θαρραλέο;

«Δε με φοβίζει, με ανησυχεί. Με ανησυχεί που νέα παιδιά έχουν αγκαλιάσει τέτοιες ακραίες ιδέες, που οι οικογένειές τους, δεν τους προσέφεραν τα απαραίτητα εφόδια για να τους ανοίξουν τα αυτιά, τα μάτια, την καρδιά. Είναι ευθύνη όλων μας,  να θωρακίσουμε τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την ελευθερία λόγου, την ισότητα. Όσοι είμαστε γονείς οφείλουμε απόλυτα και ασυζήτητί  να πράξουμε τα δέοντα με τα παιδιά μας, και στη συνέχεια να το απαιτήσουμε πάλι απόλυτα και ασυζήτητί  από τις κυβερνήσεις».

Luis Gómezbeck:«Μαρτίν: ο σύνδεσμος ζωής και θανάτου. Μίκι: η επιβίωση του ανθρώπου. Βίκτωρας: η πάλη για κάθαρση». Φωτογραφία: Σωτηρία Ψαρρού

Έχετε δουλέψει με παιδιά από την Ελλάδα και το Μεξικό. Θυμάστε, δυο ατάκες, που σας είπε ένα παιδί από κάθε χώρα και τις κρατάτε ως ανάμνηση;

«Μεξικό, μετά από μια παράσταση ένα παιδί μπαίνει στις τουαλέτες του θεάτρου, όπου αναγκαστικά άλλαζα και με ρωτάει: «και οι ηθοποιοί πηγαίνουν τουαλέτα;»

Ελλάδα, σε μια πρόβα για ανέβασμα με παιδιά μικρής ηλικίας ένα παιδί με ρωτάει: «κύριε, πώς θα μπούμε στην οθόνη για να μας δουν οι γονείς μας;».

Κάθε όνειρο μπορεί να είναι κοντά ή μακριά. Ποιο είναι το επόμενο θεατρικό όνειρο που θα θέλατε να υλοποιήσετε;

«Ονειρεύομαι πολύ τη νύχτα και κάθε νύχτα είναι και ένα ταξίδι. Ένα από αυτά τα όνειρα είναι ένα ταξίδι σε κάποια αρχαία τραγωδία στα αρχαία ελληνικά σε κάποια σκηνή του Μεξικού».

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.