Η Bette Davis του σινεμά…


Οι σκέψεις της Μαρίας

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Δημοσιογράφου

20:31:58,04/11/2019
Bette Davis- By Alexander Kahle (1886–1968) for RKO Radio - Wikimedia file, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=52171450

H δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη γράφει για την αξεπέραστη ηθοποιό Bette Davis. Φωτογραφία: By Alexander Kahle (1886–1968) for RKO Radio – Wikimedia file, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=52171450

Οι δυναμικές γυναίκες ενέπνεαν πάντοτε τη ζωή μου,  και την έμπνευση που χρειάζομαι ως δημοσιογράφος για να γράφω. Θεωρώ πως ένας άνθρωπος, ο οποίος τροφοδοτεί τη σκέψη σου, ουσιαστικά δεν πεθαίνει ποτέ:  Εξακολουθεί να ζει μέσα από το έργο, τις σκέψεις και την προσφορά του.

Μία από αυτές τις γυναίκες, είναι η Bette Davis, η ηθοποιός που με τις ερμηνείες της,  βοήθησε και εμένα την ίδια να εμβαθύνω στον ψυχικό κόσμο των γυναικών, ειδικότερα εκείνης, η οποία εξωτερικά θέλει να φαίνεται σκληρή και άτρωτη.

Ήταν η καλλιτέχνιδα εκείνη που ενσάρκωσε μοναδικά τη σκληρή γυναίκα, εκείνη που απέδειξε πως και μία ύπαρξη γένους θηλυκού  μπορεί «να είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει»

Η Bette Davis θεωρείται «ιερό τέρας» του κινηματογράφου, τόσο για τις αξεπέραστες ερμηνείες της, όσο και για το γεγονός πως ανέτρεψε το κατεστημένο εκείνης της εποχής , που ήθελε μόνο οι άνδρες να κυριαρχούν στη μεγάλη οθόνη, αναδεικνύοντας το ταλέντο της γυναίκας και της καλλιτεχνικής αξίας, την οποία  μπορεί να έχει.

Η  Bette Davis, η γυναίκα που τα έκανε όλα με τον πιο σκληρό τρόπο, όπως έλεγε, με βοήθησε να εκτιμήσω την τέχνη του κινηματογράφου, να έρθω πιο κοντά στην τέχνη και μέσω αυτής να εκφράσω πιο ειλικρινά τις καλλιτεχνικές ανησυχίες μου.

Παραμένει ένα διαμάντι της Έβδομης Τέχνης, μία γυναίκα που ήρθε κοντά στη «φωτιά»  της και κάηκε.  Μια γυναίκα που δε φοβήθηκε ποτέ της,  να έχει εχθρούς και το επιδίωκε. Δε φοβόταν να εκφράσει αυτό που νοιώθει, να στάξει βιτριολικό χιούμορ και να δείξει το «σκληρό»  πρόσωπο της, σε κανέναν.

Για αυτό και οι ταινίες της ανήκουν στις αγαπημένες μου,  και πάντοτε θα τις βλέπω. Μου θυμίζουν μία κινηματογραφική εποχή που δεν έζησα, αλλά αισθάνομαι πως ήταν η ακμή της. Ήταν η εποχή,  που οι ταινίες είχαν πραγματικά κάτι να πουν, σενάριο με αρχή και τέλος, νόημα και πλοκή..

©Typologos.com 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

twenty − four =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.