Γυναίκες…

Του Νίκου Μόσχοβου

Δημοσιογράφου- συγγραφέα

17:50:35,03/08/2019
Χαμόγελο γυναίκας

Γυναίκες, που φαντάζουν σαν άλυτες εξισώσεις μέσα σε ένα χαοτικά μαθηματικά δομημένο σύμπαν. Φωτογραφία: Image by 6335159 on Pixabay

Γυναίκες, που μοιάζουν σαν τον παφλασμό της σταγόνας επάνω στο φύλλο στη βροχή. Μορφές, που χαμογελούν και οι  οποίες μπορούν να σε στείλουν στον παράδεισο.

Ζωοδότρες, αλλά που ενίοτε μοιάζουν με τη θύελλα της καταιγίδας και σε στέλνουν στην κόλαση.

Σαν τη Veronica Guerin, που αναζητούσε την αλήθεια και τη δολοφόνησαν οι έμποροι του «λευκού θανάτου» στην Ιρλανδία. Σαν την Υπατία, που ήξερε για την πραγματική γνώση και τη σκότωσαν, γιατί την ιχνηλατούσε.

Σαν την Κλεοπάτρα, που σαγήνευσε σχεδόν τους πάντες και λίγο έλειψε ν’ αλλάξει για πάντα το ρου της Ιστορίας. Σαν τη Σαπφώ, που άφησε πίσω αθάνατα ποιήματα γεμάτα από κώδικες για το αληθινό και ωραίο.

Σαν την Άννα Φρανκ, που άφησε ένα ημερολόγιο υπόμνηση προς την ανθρωπότητα, ώστε οι άνθρωποι να μην περάσουν ξανά από τα ίδια «σκοτεινά» μονοπάτια. Σαν τη γλώσσα, που μπορεί μελιστάλαχτα λόγια να λέει και  συνάμα υποδόρια να στέλνει το μήνυμα.

Σαν το περπάτημα στα σοκάκια, τα χαμόγελα, τα μειδιάματα, το βλέμμα και τη σιωπή, που  τα λέει όλα.

Σαν τον αχό του αναστεναγμού, που ακούγεται  πριν  από το τέλος της κάθε πράξης. Σαν τη μορφή, που παίρνεις μαζί σου, όταν πεθάνεις. Σαν το φως, που ακολουθεί τη ζωή σου. Σαν  το κλάμα του κάθε μωρού, που φέρνει στη ζωή.

Σαν το τραγούδι, που ερμηνεύει η  Rita Hayworth και σε αφήνει με την προσμονή της υπόσχεσης. Σαν τη Μπουμπουλίνα, που έδωσε τα πάντα και την οδήγησαν στη λήθη.

Γυναίκες, που μοιάζουν σαν θεές επί της σκηνής και τρέμουν για το επόμενο βήμα του αέναου παπύρου. Σαν τη φωτογραφία της γιαγιάς, που έχεις πάντοτε στο προσκεφάλι σου.

Γυναίκες, που φαντάζουν σαν άλυτες εξισώσεις μέσα σε ένα χαοτικό μαθηματικά δομημένο σύμπαν. Η γνώση είναι διττή. Η γνώση δεν είναι μονή. Η γνώση έχει διπλή όψη κι είναι βαθιά φυλαγμένη στα αρχέγονα κιτάπια.

Η μούσα στέκει από ψηλά. Σου γνέφει. Σου χαμογελά και τα μηνύματα μεταφέρει από ψυχή σε ψυχή για να μη χαθούν. Όλα μοιάζουν σαν την πρώτη αγάπη σου. Πως τη λέγανε; «Μυρτώ» και η μορφή ακόμα σου χαμογελά.

Το όλον είναι εδώ. Πάντοτε ήταν και θα είναι. Σαν το φως, που είναι αεικίνητο, ακίνητο, αιώνιο και αέναο, όπως εξιστορεί η Μούσα. Γυναίκες, σαν την πένα, που σαν μονοκοντυλιά, γράφει το όνομά σου….

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

twelve − 8 =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.