«Επάγγελμα Ρεπόρτερ» από την Κινηματογραφική Λέσχη των Εργαζομένων της Ε.Ρ.Τ -3 και το K.Ε.Μ.Ε.Σ.


17:53:02,02/13/2019
Jack Nicholson -By Kingkongphoto & www.celebrity-photos.com from Laurel Maryland, USA - Jack Nicholson, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=74773217

O ηθοποιός Jack Nicholson σε βράβευση το 2001 στο Kennedy center. Φωτογραφία:By Kingkongphoto & www.celebrity-photos.com from Laurel Maryland, USA – Jack Nicholson, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=74773217

Τους δρόμους της ελευθερίας «φωτίζει» το κάδρο της κάμερας του μεγάλου κι αείμνηστου Ιταλού σκηνοθέτη Michelangelo Antonioni στην εμβληματική ταινία «Επάγγελμα ρεπόρτερ» (Proffesione :Reporter ,έγχρωμη Ιταλία-Γαλλία-Ισπανία ,διάρκεια 126´ ), που θα προβάλλουν η κινηματογραφική λέσχη των εργαζομένων της Ε.Ρ.Τ. – 3 και του Κ.Ε.Μ.Ε.Σ. στις 9 το βράδυ της Δευτέρας 18 Φεβρουαρίου 2019 στο σινεμά της Θεσσαλονίκης «Βακούρα1». Το φιλμ προβάλλεται στα πλαίσια  του αφιερώματος με τίτλο «Ίλιγγο των επιλογών».

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ενσαρκώνουν οι Jack Nicholson και Maria Schneider, οι οποίοι δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας απογειώνοντας κυριολεκτικά την ταινία.

Την ταινία θα προλογίσει ο δημοσιογράφος – συγγραφέας – κριτικός κινηματογράφου  Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου. Στο κοινό θα διανεμηθεί μία έντυπη κριτική του κριτικού κινηματογράφου Γιάννη Μπακογιαννόπουλου.

Μετά από το τέλος της προβολής του φιλμ θα συζητηθεί το θέμα: «Οι ταυτότητες,  η αλλοτρίωση και η φυγή προς την ελευθερία στο σινεμά του Αντονιόνι». Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής

Ένας διακεκριμένος δημοσιογράφος είναι  παντρεμένος με μια μεγαλοαστή, με την οποία δεν ταιριάζουν,  αλλά βρίσκει την επαγγελματική  ευκαιρία που επιθυμεί. Αναλαμβάνει μια αποστολή στο ταραχώδες Τσαντ της  Αφρικής, γνωρίζει μια νέα κοπέλα και οικειοποιείται την ταυτότητα ενός νεκρού. Κατορθώνει να μην μπορεί να τον εντοπίσει κανείς, ενώ βρίσκεται στα ίχνη κάποιου εμπόρου όπλων.

Πρόκειται για μια  μεγαλειώδη μοναδική ταινία από το Michelangelo Antonioni ,που διερευνά  τη διαδικασία λύτρωσης  από τους μηχανισμούς της αλλοτρίωσης και τον δρόμο προς την ελευθερία μέσω  αλλαγής της  ταυτότητας. Σπουδαία έγχρωμη φωτογραφία ,αργοί ρυθμοί ,ένα οδοιπορικό αυτογνωσίας και η μοναδική καλλιτεχνική  αίσθηση συνθέτουν τον κινηματογραφικό πίνακα του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη.

 «Το «Επάγγελμα: ρεπόρτερ» του Michelangelo Antonioni, φιλμ του 1975, το έχουμε δει τόσες φορές στην τηλεόραση. Όμως,  δεν είναι ουσιαστικά το ίδιο φιλμ με αυτό που ξανάρχεται στις αίθουσες. Ευλογία, η επιστροφή, όταν ο χρόνος έχει προσθέσει μια υπέροχη προοπτική στο καίριο καλλιτέχνημα. Στο «Επάγγελμα», ο Antonioni δεν εισάγει πια νεωτερισμούς της γραφής, όπως στην «Περιπέτεια».

Είναι έργο κατασταλαγμένο, που δεν προσφέρεται στη μίμηση ή την υποκλοπή, κι έτσι δεν «παλιώνει».

«Να φύγεις από τη φυλακή του εαυτού σου». Ή πιο απλά ν’ αλλάξεις ζωή, να ξεκινήσεις πάλι από το μηδέν. Κραυγή εκ βαθέων του καθενός μας, κάποτε, η άλλη όψη του φαουστικού αιτήματος.

O ήρωας του Antonioni, επιτυχημένος δημοσιογράφος σε προσωπικό αδιέξοδο (Jack Nicholson) αρπάζει την ξαφνική ευκαιρία να πάρει την ταυτότητα ενός άλλου, άγνωστου νεκρού σε ξενοδοχείο, χαμένο στην έρημο της Αφρικής. Νέα, ανώνυμη ζωή; Όμως, το παρελθόν του,(η γυναίκα του) τον αναζητεί κι ο άλλος ήταν μπλεγμένος με πωλήσεις όπλων σε αντάρτες. Θα συναντήσει μια κοπέλα, μια άλλη γενιά πιο διαθέσιμη, τον έρωτα και τη σύγχρονη πραγματικότητα, ενώ διατρέχει την Ισπανία. Πραγματικότητα ή αυριανή φενάκη; Ποιος ξέρει. Εκείνος, πάντως, είναι αιχμάλωτος με αόρατα, εσωτερικά δεσμά. «Δεν έχει πλοίο…» Νικημένος και σταθερά στη σκιά του θανάτου, όπως άλλοτε ο ήρωας της «Κραυγής».

Εξωτερικά, η ταινία τρέχει, αφηγείται μια ιστορία, σαν αστυνομική περιπέτεια, ο σκηνοθέτης ακολουθεί τους τυπικούς κανόνες του παιχνιδιού. Δεν υπάρχει η ακινησία, η γλώσσα των αντικειμένων, η ανία της «Κόκκινης ερήμου», αλλά σασπένς. Όμως, ο Antonioni  αντιστρέφει με μαεστρία το σασπένς και η έρευνά του, μας ξαναφέρνει στο σημείο εκκίνησης, στο μυστήριο.

Μυστήριο του όντος, μυστήριο του θανάτου μας. Στον πυρήνα της κάθε αφήγησης υπάρχει ο χρόνος και ο θάνατος. Πώς κινηματογραφείται, πέρα από τη βίαιη επίδειξή του;

O Antonioni εδώ, αγγίζει στην άρρητη ουσία. Εισάγει την εικόνα, τη σιωπή και τη διπλή ματιά, υποκειμενική και αντικειμενική συγχρόνως. Έτσι ανοίγει και κλείνει η ταινία: O άνθρωπος απέναντι στην έρημο. Την κοιτάζει, την/τον κοιτάζουμε.

Αιωνιότητα της άνυδρης άμμου, χρυσά, κόκκινα, ρόδινα, κι ο άνεμος. Άνυδρη, κορεσμένη κι η ψυχή του, στριφογυρίζει σε μάταιους κύκλους, ως και την εξάντληση της ζωτικής του, δύναμης.

O «Ρεπόρτερ» είναι, ίσως, το πιο υποκειμενικό, το πιο υπαρξιακό έργο του Antonioni.

O ήρωας «αιμορραγεί» συνεχώς και τον βλέπουμε, τον πονάμε. Αισθανόμαστε τονθάνατο να πλησιάζει, ως το εκπληκτικό, μακρόσυρτο, σύνθετο πλάνο, από το παράθυρο του επαρχιακού σπανιόλικου ξενοδοχείου, στην έρημη, ηλιόλουστη πλατεία του τέλους.

 Πρώτα, ταυτιζόμαστε με το βλέμμα του ήρωα, ήρεμα κουρασμένο, ήδη. Το παιδί παίζει, ο σκύλος τρέχει, το αμάξι περνάει, η γυναίκα κινείται…

H ζωή υπάρχει,επειδή την κοιτάζει, την κοιτάζουμε, είναι μακρινή και κοντινή μαζί. Εντατική ενατένιση του μυστηρίου της, το αξεπέραστο όριο της ύπαρξης και το προσμέτρημα της αιωνιότητας μετά από μας.

Γιατί η κάμερα, στρέφει τέλος πίσω, προς το παράθυρο. Εκείνος δεν κοιτάζει πια, μόνο εμείς. H εικόνα αντιπροσωπεύει το θάνατο και τη ζωή. Χωρίς πράξη, ούτε αίμα ούτε λόγο, ο θάνατος ορίζει τη ζωή που συνεχίζεται, γιατί εμείς βλέπουμε, χρώματα, κινήσεις, τον κόσμο. Ένα ακαταμάχητο «μεράκι»…», γράφει ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος.

Ταινίες που πλησιάζουν την προβληματική του φιλμ «Επάγγελμα ρεπόρτερ»  είναι:

«Υπόθεση Καρλίτο»  του Brian De Palma.

«Νόρα Πρέντις» του   Vincent Sherman.

«Ο στρατηγός  Ντε Λα Ρόβερε» του Roberto Rossellini.

«Η ωραία της ημέρας» του Luis Buñuel.

 «Η κραυγή» του Michelangelo Antonioni.

«Το αυγό του φιδιού» του Ingmar Bergman.

«Ο χορός των διεφθαρμένων» του Bertrand Blier.

H επόμενη ταινία  του ίδιου αφιερώματος  θα προβληθεί την Δευτέρα  25 Φεβρουαρίου 2019 κι είναι το πολύκροτο  αριστούργημα του  Andrei Konchalovsky «Το τρένο της μεγάλης φυγής».

©Typologos.com 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

13 − seven =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.