Ελένη Γερασιμίδου: «Με ανησυχεί η ανιστόρητη επιλογή που οδηγεί σε εγκληματικούς δρόμους»


Συνέντευξη στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο για τον «Τυπολόγο»

«Σίγουρα τα δικά μας, «Σκουπίδια» είναι διαμάντια, που δε θα πετάξουμε στις χωματερές». λέει η ηθοποιός Ελένη Γερασιμίδου. Φωτογραφία:Δημήτρης Λυκουρέζος

Την ανησυχεί η ανιστόρητη επιλογή, που οδηγεί σε εγκληματικούς δρόμους, αλλά η ηθοποιός Ελένη Γερασιμίδου δρα μέσα από τη συλλογικότητα, η οποία είναι το βασικό συστατικό του θεάτρου και εκπέμπει το φως, που είναι η αλήθειά του.

«Σκιαγραφώντας» τη  διαφορά μεταξύ του λαϊκού και του περιθωριακού μίλησε η Ελένη Γερασιμίδου στο δημοσιογράφο Νίκο Μόσχοβο  για την ιστοσελίδα «Τυπολόγος» (www.typologos.com) ενόψει της παράστασης του έργου «τα σκουπίδια» του Γιάννη Ξανθούλη  εκ της  σκηνής του θεάτρου «Από Κοινού» στις 9 το βράδυ της Τετάρτης 16  και της Πέμπτης 17 Ιανουαρίου 2019 στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης. Ας την απολαύσουμε:

«Τα σκουπίδια»,  του Γιάννη Ξανθούλη μιλούν για το περιθώριο, για τους ανθρώπους που απέκλεισε η κοινωνική διαστρωμάτωση. Πόσο δύσκολο ήταν να ισορροπήσετε ανάμεσα στο κωμικό και στο πολιτικό στοιχείο του έργου;

«Ο Γιάννης Ξανθούλης δεν μιλά μόνο για  το περιθώριο. Μιλά κυρίως για αυτούς που ευθύνονται για τις κατηγοριοποιήσεις. Είτε είναι οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας είτε είναι – κυρίως – νοοτροπίες που συντηρούν την ψευτιά. Όσο για το ερώτημα σας,  αυτή είναι ακριβώς η δουλειά της σάτιρας.

Το κωμικό στοιχείο είναι απόλυτα συνδεδεμένο με όσα μας δυσαρεστούν, δυσχεραίνουν ή καταστρέφουν τη ζωή μας. Η σάτιρα οφείλει να είναι πολιτική και ο ηθοποιός είναι υποχρεωμένος να υπηρετεί και να μεταδίδει το έργο του συγγραφέα, διαβάζοντας το σωστά και κατανοώντας το, βαθιά».

«Σκουπίδια και όνειρα». Κάποιοι επιχειρούν πάντοτε να «σαπίσουν» τα όνειρα των ανθρώπων  σαν τα σκουπίδια. Τι θα εισπράξει ο κάθε θεατής από την παράσταση; Άραγε, θα νιώσει ότι τα όνειρά του, μπορούν να βγουν αληθινά;

«Το τί θα εισπράξει ο θεατής εξαρτάται από τις σκέψεις,  που κάνει για τη ζωή του. Αν αναγνωρίσει δικά του όνειρα σε κάποια από  τα σκουπίδια, στο χέρι του,  είναι να ανατρέψει τις συνθήκες, που οδηγούν στη σήψη».

Πολλές φορές έχει ασχοληθεί η δραματική τέχνη με τους ανθρώπους του περιθωρίου για να μιλήσει σχετικά με το λαϊκό στοιχείο. Πως βλέπετε εσείς την σμίξη του λαϊκού και του περιθωριακού κόσμου  ως ηθοποιός και ως άνθρωπος;

«Η παρατήρησή σας είναι σωστή. Οι συγγραφείς ανέκαθεν χρησιμοποίησαν αρνητικούς ήρωες –  αν μπορούμε να τους πούμε έτσι – για να προβάλουν και να προτείνουν έναν άλλο δρόμο.

Λαϊκό είναι το κομμάτι του κόσμου που έχει συνείδηση της θέσης και του ρόλου του και περιθωριακό βαφτίζεται από  την άρχουσα τάξη ότι η ίδια θέλει να εμποδίσει να γίνει λαϊκό».

« Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου, να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις», έλεγε ο Γάλλος ποιητής Πολ Βαλερύ. Πως φαντάζεται η Ελένη Γερασιμίδου αυτό το ξύπνημα;

«Συμφωνώ απόλυτα. Θα συμβεί, όταν λάβει γνώση της δύναμής του».

Η τρέχουσα  επικαιρότητα στη χώρα νομίζετε ότι  θυμίζει το  θέατρο του παραλόγου; Ναι ή όχι; Και γιατί;

«Αν παράλογο είναι να καθορίζεται η τύχη των πολλών από  τα συμφέροντα των λίγων, που εκπροσωπούνται επαξίως και στη χώρα μας – με στολή παραλλαγής – τότε , ναι είναι παράλογο. Αλλά δεν έχει σχέση με την ιερότητα του θεάτρου, που είναι η αλήθεια».

Ποια ατάκα της ηρωίδας, που υποδύεστε, νομίζετε πως αποδίδει εύστοχα τη σύγχρονη εικόνα της Ελλάδας;

«Τώρα ζω τη ζωή που θέλω εγώ»,  λέει η Βασιλική Μετατρούλου, η βασίλισσα των Εξαρχείων.

Ελένη Γερασιμίδου-τα σκουπίδια,.Φωτογραφία:Δημήτρης Λυκουρέζος

«Λαϊκό είναι το κομμάτι του κόσμου που έχει συνείδηση της θέσης και του ρόλου του και περιθωριακό βαφτίζεται από την άρχουσα τάξη ότι η ίδια θέλει να εμποδίσει να γίνει λαϊκό». Φωτογραφία:Δημήτρης Λυκουρέζος

Η παράσταση  έχει τη μορφή επιθεώρησης και ενέχει τη συμμετοχή του κοινού. Μπορείτε να μας πείτε μια ατάκα θεατή, που σας έμεινε στο νου;

«Δεν έχω ατάκα μόνο γέλια και δάκρυα συγκίνησης κάποιες στιγμές».

 Άραγε, πίσω από κάθε «σκουπίδι» μήπως κρύβεται  ένα αληθινό «διαμάντι»;

«Σίγουρα τα δικά μας, «Σκουπίδια» είναι διαμάντια,που δε θα πετάξουμε στις χωματερές».

Σας φοβίζει πρώτα και κύρια σαν άνθρωπο ότι η επόμενη γενιά δε θα έχει βιώματα – έστω δια τεθλασμένης οδού – της τραγωδίας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ώστε να αντλήσει τα απαραίτητα διδάγματα;

«Είχα την εξαιρετική τύχη να γεννηθώ στο τέλος του 1949 και να μάθω την ιστορία από γονείς αγωνιστές  «για το Δίκιο και τη Λευτεριά».

Μεγάλωσα με τα ιδανικά μιας καλύτερης Κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Με ανησυχεί η ανιστόρητη επιλογή που οδηγεί σε εγκληματικούς δρόμους».

Ποια θα είναι τα επόμενα βήματα του θεάτρου «Από κοινού»;

«Στα άμεσα σχέδια μας,είναι ο μονόλογος του Παναγιώτη Μέντη «Το ανάκτορο στην Άνω Τούμπα» που γράφτηκε για να το παίξω σε σκηνοθεσία της Αγγελικής Ξένου στα μέσα του Μάρτη.

Τι σημαίνουν για εσάς οι λέξεις «φως» και «συλλογικότητα»;

«Συλλογικότητα είναι το βασικό συστατικό του θεάτρου και Φως η αλήθειά του. Σας ευχαριστώ και καλή αντάμωση».

©Typologos.com 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

eleven + seven =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.