Αl Pacino – Tο συναίσθημα στον κινηματογράφο

Του Νίκου Μόσχοβου

Δημοσιογράφου – συγγραφέα

22:32:40,10/16/2019
Al Pacino - Φωτογραφία By GabboT - Manglehorn 03, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=35450281

O ηθοποιός Al Pacino to 2014 στο Φεστιβάλ Κιηματογράφου του Τορόντο. Φωτογραφία By GabboT – Manglehorn 03, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=35450281

«Όταν βγαίνω από τα στούντιο κλαίω», έχει δηλώσει κάποτε ο 79χρονος Αμερικανός βραβευμένος  ηθοποιός Alfredo James «Al»  Pacino καταδεικνύοντας την ένταση με την οποία ενσαρκώνει τους ρόλους και την πίεση, που υφίστανται άπαντες στο Hollywood, ιδίως όταν βρίσκονται στην πρωτοπορία της υποκριτικής τέχνης.

Ως καλλιτέχνης  συγκαταλέγεται δίκαια μέσα στην ομάδα των ηθοποιών, που πέρασαν σε ένα άλλο επίπεδο απλησίαστο για τους ομότεχνους του. Το συνδετικό στοιχεί των  ρόλους, που έχει ενσαρκώσει ο ίδιος, είναι η πολιτική και η κοινωνική αναφορά,την οποία τους προσδίδει, μαζί με το βαθύ εσωτερικό συναισθηματικό προσωπείο.

Συνάμα βασιζόμενος στο βαθύ εσωτερικό συναίσθημα κατορθώνει να δείξει τους ήρωες  ως ανθρώπους, με πάθος, αδυναμίες, αισθήματα, συναίσθηση και ασυνειδησία,  ταυτόχρονα.  Όταν τον είδα ως Mαικλ Κορλεόνε  στην ταινία «Ο Νονός»  («The Godfather», 1972) του σκηνοθέτη -παραγωγού  Francis Ford Coppola κατάλαβα πως έβλεπα έναν ηθοποιό κλάσης, που κατόρθωνε να μεταδώσει αυτούσια  τα βιώματα και την παράδοση των ανθρώπων της Σικελίας.

Στο φιλμ  «Σέρπικο» (Serpico, 1973) του  Sidney Lumet  καταπιάνεται πάλι με την κοινωνική αναφορά και αποδίδει πιστά τον αστυνομικό, ο οποίος παλεύει ενάντια στα βρώμικα κυκλώματα, που υφίστανται ενίοτε μέσα στα όργανα της τάξης.

Συνάμα, δε, δίστασε ο ίδιος να ενσαρκώσει  το δικηγόρο στο φιλμ «And Justice for All» του Norman Jewison και  να επανέλθει ως κακοποιός  στην ταινία «Σκυλίσια Μέρα («Dog Day Afternoon», 1975), πάλι με  σκηνοθέτη το  Sidney Lumet  για να στηλιτεύσει τη βία, που επικρατεί στην καθημερινότητα των Η.Π.Α.

Συνέχισε στην ίδια κατεύθυνση  με τη ταινία « Ο Σημαδεμένος» («Scarface», 1983) του  Brian De Palma κατέδειξε με το ρόλο του gangster το αδιέξοδο  της βίας εντός των κοινωνικών συστημάτων. Στην ταινία «Επαναστάτες» («Revolution», 1975), του Hugh Hudson  δείχνει μέσα από το ρόλο του πατέρα – επαναστάτη την ουσία της γέννησης του Αμερικανικού ονείρου, που δεν ήταν άλλο από το να έχουν οι άνθρωποι μια δουλειά, ένα σπίτι και μια ήσυχη ζωή χωρίς δεσμώτες.

Βαθιά ανθρώπινες θεωρώ τις ερμηνείες του ίδιου στα φιλμ «Φράνκι και Τζόνι» («Frankie and Johnny», 1991)  του Garry Marshal στην οποία μαζί με τη Michelle Pfeiffer καταδεικνύουν τα αισθήματα των απλών ανθρώπων και  στην ταινία «Οικόπεδα με Θέα» (Glengarry Glen Ross) του εξαίρετου συγγραφέα – σκηνοθέτη David Mamet αποτυπώνει τη «μοναξιά» όσων ασχολούνται με τις πωλήσεις.

Στο φιλμ «Άρωμα γυναίκας» (Scent of a Woman, 1992),  του Martin Brest μέσα από τον εκπληκτικό μονόλογο του τυφλού  Αμερικανού αξιωματικού  Frank Slade κατέδειξε το ποιοι θα πρέπει να γίνονται ηγέτες και ποιοι να χάνονται στη λήθη.

Μεν, πήρε το πολυπόθητο Oscar πρώτου ανδρικού ρόλου  μετά από 7 υποψηφιότητες, αλλά νομίζω πως αυτός ο μονόλογος ενόχλησε κι ενοχλεί ακόμα πολλούς.  Σχεδόν σε όλη την πορεία του, μέχρι και σήμερα ο Al Pacino απέδειξε πως  είναι η επιτομή του ηθοποιού εκείνου, που καταθέτει «σώμα και ψυχή» στη δουλειά για να καταγράψει «χωρίς φτιασίδια» το κοινωνικό γίγνεσθαι… Και κάτι ακόμα:

Το πως παίζει ο  Al   Pacino με την κίνηση των υγρών ματιών του, τον έχει κατατάξει ήδη στα αστέρια, όπου θα λάμπει παντοτινά….

©Typologos.com 2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.