Το Όνειρο

Το Όνειρο

Του Νίκου Μόσχοβου, email: nikmoshov@gmail.com

Κι ο ήλιος ανατέλλει...

Κι ο ήλιος ανατέλλει…

Το δισάκι παίρνω στον ώμο. Τα δώματα της ψυχής μου μάζεψα.  Ο δρόμος ήταν πάντοτε ο ίδιος. Είναι πάντοτε ο ίδιος. Σε αυτόν ξαναγυρνώ. Νομίζατε πως σαν κλαρί στον άνεμο θα λυγίσω.

 Νέους δρόμους ιχνηλατώ. Σε σοκάκια καινούργια διαβαίνω. Κι- όμως- την πρωτινή στιγμή θυμάμαι. Σαν σε πρώτα βαδίζω και η τρομπέτα στο βάθος  παίζει το τραγούδι.

 Βήμα με βήμα την πόρτα ανοίγω και το χαμόγελο ξαναβρίσκω. Τίποτα δεν θα είναι εύκολο. Σαν τον ακροβάτη σε τεντωμένο σκοινί περπατώ και το φως θα ξαναβρώ.

Τώρα θυμάμαι τον Αλέκο που έλεγε «βάδισε… βάδισε και μην φοβάσαι». Έξω κοιμάται η πόλη, αλλά το φως βρίσκω ξανά  μέσα μου. Ξαναγράφω. Μετρώ. Δημιουργώ. Παλεύω.

Νομίζατε πως θα παραδοθώ. Νομίζατε πως θα ισοπεδωθώ. Το «θεριό», όμως, τώρα ξύπνησε και το δισάκι παίρνω στο δρόμο.

 Το όνειρο, λοιπόν, στέκει εδώ. Είναι αληθινό. Σαν σε πρώτα βαδίζω σε καινούριους δρόμους. Των γαλάζιων θαλασσών τους παφλασμούς ακούω και το παιδί ξαναβρίσκω μέσα μου.

 Τώρα θυμάμαι τον κυρ-Μιχάλη «βρες τον μικρό θεό που έχεις μέσα σου» κι αυτό  κάνω. Γυρίζω σαν σβούρα.  Τα συντρίμμια της καρδιάς έκλεισα στο σεντούκι. Παλεύω. Πόρτες ανοίγω. Σκαλιά ανεβαίνω.

 Νομίζατε πως τον δρόμο δεν θα βαδίσω. Τους ήχους της κιθάρας, όμως, ξανακούω. Τον ήχο γράφω. Μια εικόνα τώρα κοιτώ και χαμογελώ. Σαν σε πρώτα τη δύναμη έχω ξαναβρεί.

 Νομίζατε πως δεν θα ξαναβρώ το Φως. Πάντοτε, όμως, το Φως είχα συντροφιά και το Όνειρο θα αγγίξω. Για ακόμη μια φορά. Τις θύμησες θα αναμοχλεύσω και  στη ζωή ξαναγυρνώ.

 Δεν βολεύομαι με το λίγο. Ούτε θέλω τα αρκετά. Δημιουργώ. Με χίλιους κόπους, ξενύχτια και τη μουσική έχω συντροφιά.

 Τώρα θυμάμαι πως τα πάντα μπορείς να κερδίσεις. Δεν φοβάμαι. Το ροκ στίχο γράφω ξανά και στο Όνειρο πετώ.

 Στον χορό ξαναμπαίνω. Πίσω δεν θα κάνω. Ό,τι και να γίνει, είμαι εδώ. Παλεύω. Σαν τη σβούρα γυρνώ και σαν πρώτα τις λέξεις ξαναθυμάμαι. Ναι, ξαναθυμάμαι.

 Ξαναβγαίνω από τη λήθη. Σαν έτοιμος από καιρός  δίνω τη μάχη και το χαμόγελο με οδηγεί.

 Νομίζατε πως θα παραδοθώ. Νομίζατε πως θα ισοπεδωθώ. Κι όμως, το όνειρο είναι εδώ. Μια εικόνα αντικρίζω και χαμογελώ.

Για το όνειρο παλεύω και απ’ το παράθυρο το φως του ήλιου ανατέλλει…

 ©Typologos.com 2013

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

10 + δεκαεπτά =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.