Λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο και μετά το Μουντιάλ τι;

0
73

Λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο και μετά το Μουντιάλ τι;

Του Νίκου Μόσχοβου

20:54:07,07/09/2018
To Λατινοαμερικανικό ποδόσφαιρο πρέπει να επιστρέψει στο μπρίο και στη φαντασία, αν δε θέλει να εξελιχθεί σε καρικατούρα του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου

Καμία λατινοαμερικανική ομάδα δε συνεχίζει στην τελική τετράδα του Μουντιάλ 2018, στη Ρωσία, όπου θα αναμετρηθούν η   Γαλλία με  το Βέλγιο (Τρίτη 10  Ιουλίου, Aγία Πετρούπολη)  και οι Κροατία – Αγγλία (Τετάρτη 11 Ιουλίου, Μόσχα). Και το ερώτημα, που πλανάται, είναι: Τι έφταιξε;

Ας αναλύσουμε μια προς μια τις αιτίες:

1.Ανάδειξη κάποιων παικτών ( Λιονέλ Μέσι, Νεϊμάρ)  ως  αγωνιστικών προτύπων, τα οποία – όμως – δεν μπορούν να σηκώσουν το ηθικό – αγωνιστικό βάρος του ηγέτη, αφού από  πολύ νεαρή ηλικία είναι «χορτασμένοι από δόξα και χρήμα». Γιατί , λοιπόν, να «τρέξουν» μέσα στο γήπεδο ή γιατί να μην προσποιούνται όλο τους αδικημένους ή τα θύματα πέφτοντας όλο στο χορτάρι , αφού  στους Ευρωπαϊκούς  συλλόγους τους δίνουν  τα πάντα σε χρήμα κι είδος;

Ιδιαίτερα για τη Βραζιλία  φαντάζει  μεγαλύτερο το πρόβλημα ( από την εποχή ακόμα του Ροναλντίνιο) αφού δε φτάνει να είσαι ταλέντο, αλλά να έχεις  και το ηθικό υπόβαθρο ως άνθρωπος για να αντέξεις στους πειρασμούς.  Το ίδιο πρόβλημα έχει και η Αργεντινή από την εποχή του μεγάλου Μαραντόνα.

2. Η έλλειψη εναλλακτικών λύσεων, όταν απουσιάζουν οι  βασικοί επιθετικοί  (Βλέπε Ουρουγουάη =Έντινσον  Καβάνι και Κολομβία = Χάιμε Ροντρίγκες),  αφού δεν  παρουσίασαν βάθος στον  πάγκο.

3. Η μη επιλογή παικτών με κίνητρο από τα εθνικά πρωταθλήματα και η μη επιλογή άλλων λόγω των «παραξενιών» των τεχνικών διευθυντών και της επιλογής ποδοσφαιριστών με βάση το κριτήριο της Ευρωπαϊκής εμπειρίας. Αλίμονο, αν σε ολόκληρη την Αργεντινή δεν υπάρχουν καλύτεροι τερματοφύλακες από τον Γ. Καμπαγιέρο ή στην Βραζιλία από τον Άλισον ή αμυντικοί σαν το Μιράντα. Έχουμε  την αίσθηση ότι  εδώ και καιρό έχουν πάψει να παίζουν οι άριστοι.

4. Ο εξευρωπαϊσμός του Λατινοαμερικανικού  ποδοσφαίρου κόστισε στις ομάδες της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής. Οι  Αργεντινοί δεν παίζουν πλέον σαν Αργεντινοί και το ίδιο συμβαίνει και με τους Βραζιλιάνους. Το μόνο που θα έπρεπε να μιμηθούν οι Λατινοαμερικανοί  τους Ευρωπαίους ήταν στην ταχύτητα του πρεσσαρίσματος.  Άλλωστε, το Βέλγιο άρχισε να κινδυνεύει στον προημιτελικό όταν η Βραζιλία «ανέβασε πολύ  την ταχύτητα» και πέρασε ένα κλασικό εξτρέμ τον Ντόουγκλας Κόστα, που θύμισε το τι σημαίνει ντρίμπλα και φαντασία. Άρα, το γρηγορότερο θα πρέπει να γίνει  επιστροφή στις ρίζες και στις αρχές του λατινοαμερικανικού ποδοσφαίρου, που είναι το μπρίο, η φαντασία κι ο αυτοσχεδιασμός.

Τι θα  πρέπει να γίνει;

1.Να δοθεί μεγάλο βάρος  στις ακαδημίες  των νέων ηλικίας 18 – 20 ετών με προοπτική το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ.

2. Περισσότερες επιλογές παικτών από τα εθνικά πρωταθλήματα και πολύ προσεκτικές επιλογές ποδοσφαιριστών εξ αυτών,  που παίζουν στην Ευρώπη.

3. Να αρχίσουν ξανά να βλέπουν οι ίδιοι οι Λατινοαμερικανοί ως στοιχείο παραγωγής της δικής τους κουλτούρας και ποδοσφαιρικής παιδείας. Με αυτό γεννήθηκαν και με αυτό γαλουχήθηκαν.

4. Περισσότερη ταχύτητα και φυσική κατάσταση (σίγουρα ναι), αλλά για γεννηθεί ξανά η ομορφιά του ποδοσφαίρου, με μπρίο και φαντασία. Κάποιοι, θα πουν, μα το ποδόσφαιρο προχωρά: Ναι, είναι η απάντηση, αλλά αν λείψει  παντελώς η λατινοαμερικανική φαντασία, τότε κανείς δε θα θέλει να βλέπει ομάδες, οι οποίες θα παίζουν όλες με τον ίδιο τρόπο. Μόνο, η Λατινική Αμερική μπορεί  να ξαναφέρει τη φαντασία στο ποδόσφαιρο και έχει την ευθύνη να το κάνει.

©Typologos.com 2018

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

seven + 1 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.