Η κακοποίηση των ανδρών

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ
Τα ρεπορτάζ του www.typologos.com

Η Κακοποίηση των ανδρών

Tης Βένης Παπαδημητρίου, e-mail: veni_veni_veni@yahoo.gr

Μα… είναι δυνατόν μια γυναίκα να κακοποιεί τον άνδρα ή τον σύντροφο της; Να του επιτίθεται με κλωτσιές, μπουνιές, ακόμη και να… τραβάει μαχαίρι εναντίον του; Έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να διαβάζουμε σχεδόν, μόνο, για κακοποίηση των γυναικών από τους άνδρες. Υπάρχουν και αντίστροφοι ρόλοι; Να είναι η γυναίκα ο θύτης και ο σύζυγος το θύμα;

Ο άνδρας υπερισχύει μυϊκά από την γυναίκα, άρα, διαθέτει περισσότερη δύναμη και μπορεί να της επιβληθεί με τη δύναμη αυτή που διαθέτει από τη φύση του.

Κι όμως, παρά το γεγονός της υπερίσχυσή του λόγω της …φυσικής του δύναμης, είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις ανδρών, οι οποίοι κακοποιούνται από τις γυναίκες τους! Το ερώτημα που τίθεται είναι, γιατί οι άνδρες δεν το καταγγέλλουν ή δεν το δημοσιοποιούν; Μα θα… χαθεί ο ανδρισμός τους! Θα… γελοιοποιηθούν στην κοινωνία και αυτό ειδικά το βάρος, δεν είναι σε θέση να το σηκώσουν… Προτιμούν να κακοποιούνται και να σιωπούν!! Ποια είναι η δεύτερη είδηση που εκπλήσσει; Η χρήση βίας εκ μέρους των γυναικών, διπλασιάζεται από δεκαετία σε δεκαετία!!!!

Ανέκδοτο; Όχι, δα.. Μπορεί ακόμα και σήμερα ακόμα να ακούγεται περισσότερο ως ανέκδοτο, αλλά ήδη από το 1974 ο Gelles διαπίστωσε ότι οι άντρες σύζυγοι έπεφταν θύματα βίας σχεδόν με την ίδια συχνότητα όσο και οι γυναίκες.

Σύμφωνα με έρευνα στις ΗΠΑ, το 1994, 167. 000 άνδρες κατήγγειλαν ότι είχαν δεχτεί σωματική βία από τις συντρόφους τους και πολύ περισσότεροι παραδέχτηκαν ότι έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά, αλλά δεν το ανέφεραν πουθενά, για να μην γελοιοποιηθούν.

Το ίδιο επιβεβαιώθηκε τυχαία και από άλλες έρευνες ( Tjaden & Thoennes, το έτος 2000) δεδομένου ότι πρόθεσή τους ήταν να καταγράψουν τη γυναικεία κακοποίηση. «Έτσι τα φειδωλά επίσημα στοιχεία καταλήγουν ότι τουλάχιστον το 12,4% των ανδρών έχει δεχτεί φυσική βία από την επίσημη ή πρώην σύζυγο, ενώ το 4,6% ότι έχει πέσει θύμα ακραίων συμπεριφορών από τη γυναίκα, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται κλωτσιές, μπουνιές, δαγκώματα, χρήση μαχαιριού ή όπλου», λέει ο Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Ευστράτιος Παπάνης.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, όταν ρωτήθηκαν οι γυναίκες εάν πράγματι χρησιμοποιούν βία εναντίον των συζύγων τους, οι περισσότερες παραδέχτηκαν ότι πολύ συχνά υπερβαίνουν τα εσκαμμένα κυρίως με το πέταγμα αντικειμένων εναντίον του συντρόφου τους με σκοπό να τον πληγώσουν… (!)

«Η οικογενειακή βία λοιπόν, δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλοϊκά με σεξιστικούς όρους, όπως επεχείρησαν να το κάνουν οι γυναικείες οργανώσεις, αλλά είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο. Το 1991, οι Follingstad et all απέδειξαν ότι τα φαινόμενα ανδρικής κακοποίησης δεν οφείλονταν σε αυτοάμυνα των γυναικών, αλλά είχαν όλα τα χαρακτηριστικά κανονικής επίθεσης, που μπορούσε να αποδοθεί στο θυμό, στην εκδίκηση, στην αδυναμία έκφρασης των συναισθημάτων προφορικά, στην άσκηση εξουσίας, στη ζήλεια, στην έλλειψη κατανόησης, στο άγχος και στη διεκδίκηση του ελέγχου», λέει ο κ. Παπάνης, επισημαίνοντας το εξής σημαντικό:

«Το ανησυχητικό είναι ότι η χρήση βίας εκ μέρους των γυναικών σχεδόν διπλασιάζεται από δεκαετία σε δεκαετία. Έρευνες σε νιόπαντρα ζευγάρια έδειξαν ότι πριν από το γάμο το 44% των γυναικών είχαν ασκήσει βία, 18 μήνες μετά το γάμο το ποσοστό ανέρχεται σε 36% και 30 μήνες μετά το γάμο το 32% δήλωσε ότι εξακολουθεί να καταφεύγει σε παρόμοιες συμπεριφορές.

Παράλληλα βρέθηκε ότι ενώ οι άνδρες έτειναν να μαλακώνουν με το χρόνο και τη συμβίωση, οι γυναίκες γινόταν ολοένα και πιο επιθετικές. Ο O’ Leary (1989) διαπίστωσε ότι στο 41%-57% των περιπτώσεων αυτών, ο σύζυγος που δεχόταν επίθεση κατέφευγε σε βίαιη αυτοάμυνα, αλλά το υπόλοιπο 30%- 40% δεχόταν τη βία παθητικά”.

Αναλύοντας την ενδο-οικογενειακή βία αναρωτιέται κανείς, αν υπάρχει πράγματι αυτό που πιστεύουν όλοι, δηλαδή, τον άνδρα -θύτη και την γυναίκα- θύμα, ενώ τείνουμε να μιλούμε για βίαια ζευγάρια.

 

 Στο 58,5% των περιπτώσεων αναφοράς βίας, αυτή ήταν αμοιβαία.
 Στο 41,5%, η άσκηση της οφειλόταν εξίσου στη γυναίκα, όσο και στον άνδρα.
 Σε έρευνα των Simonelli & Ingram σε φοιτητές, διαπιστώθηκε ότι το 40% των ανδρών είχε υποστεί βία από την κοπέλα του και το 29% αναγκάστηκε να καταφύγει σε νοσοκομείο.
 Παρά το γεγονός ότι ο άνδρας μπορεί να ασκήσει μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη ή να περιορίσει αποτελεσματικότερα την επιτιθέμενη σύντροφό του, οι γυναίκες καταφεύγουν σε πιο περίπλοκες και καλύτερα σχεδιασμένες μορφές βίας, οι οποίες εξισώνουν τα ποσοστά.

Αυτό επιβεβαιώνεται απόλυτα στις περιπτώσεις ενδο-οικογενειακής βίας που καταλήγουν σε θάνατο ή σε σοβαρό τραυματισμό.

Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνουν οι άνδρες, θύματα κακοποίησης από τις συζύγους τους; Ο κ. Παπάνης, αναφέρει, πως οι άνδρες που πέφτουν θύματα κακοποίησης από τη σύντροφό τους ,βιώνουν:

Θυμό, ποσοστό 75%,
Συναισθηματική καταρράκωση (40%),
Κατάθλιψη και ταπείνωση (35%),
Τάση για εκδίκηση (25%),
Αίσθημα ότι είναι ευάλωτοι (23%), και,
Φόβο ή ντροπή (15%).

Η βία εκ μέρους των γυναικών έχει κι αυτή τις συνέπειές της, όπως ακριβώς έχει και η βία των ανδρών εναντίον των γυναικών: Οι συνέπειες είναι ακόμα πιο έντονες στους νεαρούς άντρες: η εμπειρία μιας πρώιμης βίαιης σχέσης στιγματίζει τις μετέπειτα αλληλεπιδράσεις τους με το ‘ασθενές’ φύλο και τους καθιστά πιο ευάλωτους σε μελλοντικά καταθλιπτικά επεισόδια και στην εμφάνιση ψυχοσωματικών συμπτωμάτων.

Μάλιστα, η επικινδυνότητα αυξάνεται ανάλογα με την ένταση της βιωμένης βίας.

«Αν αναλογιστούμε ότι σχεδόν το 90% των ανδρών που συμμετείχαν σε έρευνες αναφέρουν ότι έχουν υποστεί συστηματικά ψυχολογική βία εκ μέρους των συντρόφων τους, κατανοούμε ότι ο συνδυασμός των δύο (φυσικής και ψυχολογικής) μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη για την ομαλή κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη του άνδρα», σημειώνει ο κ. Παπάνης, ενώ αναφέρει, ότι οι περισσότερες μελέτες μέχρι τώρα έχουν εσφαλμένα επικεντρωθεί στις περιπτώσεις που ο άνδρας είναι αποκλειστικά θύτης ή μόνο θύμα.

Η συνηθέστερη όμως περίπτωση είναι η εμφάνιση αμοιβαίας βίας στο ζευγάρι και τότε η διαχωριστική γραμμή θύτη και θύματος είναι θολή. Οι ρόλοι γίνονται συμπληρωματικοί και φαίνεται ότι υπάρχει ένα άδηλο νοσηρό συμβόλαιο μεταξύ των συντρόφων.

Ένα ερώτημα που γεννάται, είναι, γιατί οι σύντροφοι επιλέγουν να μείνουν με κάποιον που τους κακοποιεί σωματικά ή συναισθηματικά.

«Για τις γυναίκες η βιβλιογραφία αναφέρει ποικίλους κοινωνικούς ή πολιτισμικούς ρόλους, συναισθηματική εξάρτηση από το σύντροφο και φόβο ότι θα εκδικηθεί τον ενδεχόμενο χωρισμό. Για τους άνδρες, οι οποίοι συνήθως έχουν και τα οικονομικά μέσα να χωρίσουν και ο κοινωνικός στιγματισμός δεν είναι τόσο έντονος, ο κυριότερος λόγος είναι η δέσμευση που συνεπάγεται ο γάμος. Μπορεί να ακούγεται περίεργο αλλά δεν είναι συνήθως ο άντρας αυτός που επιλέγει να χωρίσει, αλλά οι γυναίκες.

Τέλος, τα κοινωνικά στερεότυπα του ‘ισχυρού’ φύλου θα αναγκάσουν τον κακοποιημένο άνδρα να υποστεί το σαρκασμό, τα πειράγματα και τη γελοιοποίηση, αν διανοηθεί να καταγγείλει το γεγονός», σημειώνει ο κ. Παπάνης.

 

©Typologos.com 2011

1 Απάντηση

  1. Ο/Η Korios λέει:

    Εξαιρετικό άρθρο Βένη, υποκλίνομαι σεμνά -αλλά ουχί σεμνότυφα 🙂 – στον χρόνο και τον κόπο που διέθεσες για προετοιμασία, σύνταξη και έρευνα. Προσωπικά τα στοιχεία δεν με εκπλήσσουν, γιατί έχω εδώ και πολύ καιρό πάψει να πιστεύω σε στερεότυπα και ιδεοληπτικά στεγανά. Αυτό όσον αφορά τα πάντα, από την επιστήμη και την έρευνα μέχρι τον Έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις και ευρύτερα τους κοινωνικούς “βρόχους ανάδρασης” (δηλ. την συνεχή δυναμική διαμόρφωση των κοινωνικών δομών).

    Αυτό που προφανώς εκπλήσσει περισσότερο είναι το σκέλος της σωματικής βίας των γυανικών, μιας και το ψυχολογικό το γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι. Επιχειρώντας να το ερμηνεύσω αυτό στην φροϋδική γλώσσα θα έλεγα πως οι γυναίκες – Ηλέκτρες που δεν αποκατέστησαν ποτέ την σχέση τους με τον πατέρα τους (για οιονδήποτε λόγο, εγκατάλειψη, σωματική βία, αδιαφορία, σεξουαλική αποπλάνηση από αυτόν κλπ) τον εκδικούνται έτσι μέσω των νέων συντρόφων τους. Ακριβώς δηλαδή το αντίστοιχο του άνδρα-Οιδίποδα με τις γυναίκες.

    Γιατί λοιπόν *και* σωματική βία; Προφανώς γιατί έτσι το πληγωμένο Εγώ εκτονώνεται πιο ολοκληρωμένα απ’ότι με την αμιγή ψυχολογική και ίσως γιατί οι γυναίκες έχουν πλέον αρχίσει -και καλά κάνουν σε αυτό- να καίνε τα ξύλινα γιουνγκικά αρχέτυπα περί ασθενούς φύλου. Επισφραγίζει, με μία πιο ξεκάθαρη δήλωση, την σχέση θύτη-θύματος ή και την συνεχή εναλλαγή θύτη-θύματος όταν και ο άντρας έχει άλυτα θέματα με την μαμάκα του. Όπου πλέον μιλάμε για έναν ανελέητο πόλεμο, μια συνεχής προσπάθεια επιβολής του μεν στον δε, σαν να πρόκειται για “κανονικό πόλεμο”, όπως είχε βαφτίσει τον Έρωτα ο Νίτσε. Και το έπαθλο του “νικητή”; Μόνο η προσωρινή επούλωση του λαβωμένου Εγώ του…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.