Η ΑΡΛΕΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ

 

H Αρλέτα το 1999 στην Αξιοθέα

Θύμησες, στιγμές, όνειρα, μια κιθάρα και ένα κορίτσι αθόρυβο που έγραψε τη δική ιστορία ως τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια, συγγραφέας, εικονογράφος  και γενικά ως δημιουργός.

Ένα όνομα «Αρλέτα» που την  έκανε γνωστή στο πανελλήνιο και της έδωσε ένα «σήμα κατατεθέν» στη μουσική σκηνή.

«Μιαν άδεια νύχτα μες στον καθρέφτη

πίσω απ` τον πάγκο είδα

γερμένο κι άδειο έρμαιο ναυάγιο

μες στο ποτήρι είδα

κάτι σαν φλόγα, κάτι σαν πάγο», ερμήνευσε  η  αείμνηστη καλλιτέχνιδα  το 2009  «σκιαγραφώντας» τον δικό της «Άγγελο».

Στο διάβα της καλλιτεχνικής πορείας της, δεν προσπάθησε ποτέ  να εντυπωσιάσει. Δεν το χρειαζόταν , άλλωστε, αφού της έφτανε απλώς μια κιθάρα για να μπορέσει να «καθηλώσει» ή να «συνομιλήσει» με το κοινό  της.

«Μυστικά καλά κρυμμένα

ψέματα σημαδεμένα

στη ψυχή του

Άσε τα κρυφά κρυμμένα

δεν με νοιάζει πια για σένα»,  τραγούδησε  το 1991  για τις σχέσεις και τα μυστικά που κρύβει η ψυχή του κάθε ανθρώπου.

Για να μας θυμίσει τον ίδιο χρόνο πως η ζωή μοιάζει σαν μια ασπρόμαυρη ταινία:

«Σαν ασπρόμαυρη ταινία ζει και ξαναζεί

Το δικό σου το τραγούδι το ρεμπέτικο

Να γελάει και να κλαίει σαν μικρό παιδί

Μια ασπρόμαυρη αλήθεια σ’ ένα κόσμο ψεύτικο».

Μέσα από τα τραγούδια αποτύπωσε η Αρλέτα και το δικό της νόημα για τον κόσμο:

«Γέλα μωρό μου γέλα φως μου

θρύψαλα όλα αυτού του κόσμου

Γέλα μωρό μου γέλα φως μου

θρύψαλα όλα αυτού του κόσμου».

Μια κιθάρα, μια φωνή κι ένα αντίο. Ένα μελωδικό αντίο που τραγούδησε η ίδια    για τις αλλοτινές αγάπες,   τους χαμένους χρόνους και το αδυσώπητο ρολόι, που μας   δείχνει τον δρόμο δίχως  επιστροφή:

«Μέρες είκοσι και δυο στη Σαλονίκη, 
διπλανά δωμάτια υπόγεια χρόνια.
Με τις ώρες έπαιζες σκάλες στην κιθάρα
κι εγώ λύσεις έψαχνα να βρω σε μια γυάλα.

Μάγοι δίχως μαγικά σκοτεινοί και μόνοι
χώρεσαν σ έξι χορδές οι χαμένοι χρόνοι.

Μοναχός αργά στην παραλία
σε μια αόρατη χαμένος συναυλία
όργανα τρελά, γλυκά
ήχους των αγγέλων.
Κι έπαιζες ως το πρωί
ήλιος ανατέλλων

Μέρες είκοσι και δυο στη Σαλονίκη
ένας ήχος μυστικός σαν θησαυρός.
Μαγικές έξι χορδές μαγικά τα δάκτυλα
μαγική είναι η μουσική θέλει μάγια για να βγει»..

Θυμούνται ακόμα στην Κύπρο και τις δυο αξέχαστες συναυλίες της, που έδωσε το 1999  στο Πολιτιστικό Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου «Αξιοθέα» του οποίου οι εκπρόσωποι  ανέφεραν ότι:

«Ήταν Σεπτέμβριος του 1999, όταν η Aρλέτα έφτασε στην Kύπρο μαζί με τη φίλη της,  Άννα Σταματοπούλου, κρατώντας στα χέρια της, εκτός από τη μαγική κιθάρα της και το βιβλίο της:  «Aπό πού πάνε για την Άνοιξη;» που είχε κυκλοφορήσει πριν από δύο χρόνια (Kαστανιώτης 1997).

H Aρλέτα  γέμισε επί δύο βράδια (24 και 25 Σεπτεμβρίου 1999) την Aξιοθέα με μεθυστικές μελωδίες. O χώρος, το εσωτερικό τοπίο, η αύρα του Aρχοντικού της πήγαν θαυμάσια, ταίριαξαν στην ψυχοσύνθεσή της, «στην ήρεμη θλίψη της», όπως χαρακτηρίστηκε ο τρόπος της να μην γίνεται μελοδραματική μολονότι τραγουδούσε και έγραφε για πράγματα που είχαν σχέση με τη φθορά των σχέσεων, τις διαψεύσεις και τις ματαιώσεις»,  και οι οποίοι  την αποχαιρέτησαν με τούτα τα λόγια:

«…Εκεί που πας, στα δώματα του ουρανού, θα σε περιμένει η λεπτή αρμονία των ήχων, αυτή που υπηρέτησες με αφοσίωση και πάθος σε όλη τη γήινη ζωή σου»….

©Τypologos.com 2017

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

eighteen + nineteen =