Αφιερωμένο σε ένα φίλο, που έφυγε για πάντα

Του Νίκου Μόσχοβου

Ο αείμνηστος Ανδρέας Αναγνώστου
Ο αείμνηστος Ανδρέας Αναγνώστου

Σήμερα δεν θα μιλήσω για κεραυνούς. Σήμερα δεν θα μιλήσω για όνειρα. Σήμερα θα  γράψω μονάχα ένα όνομα: Ανδρέας Αναγνώστου.

Φίλος, συνάδελφος, «μπέσα –καρδιά», χρόνια μαζί στην «Απογευματινή»  και κατέθεσα ως μάρτυρας υπεράσπισής του  για ένα ρεπορτάζ περί ναρκωτικών  σε μια δίκη που είχε γίνει παλαιότερα  στη Θεσσαλονίκη.

Εάν μου πείτε ποιος ήταν ο Ανδρέας, θα σας απαντήσω μονομιάς: Σταράτα λόγια. Ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος από τη πρώτη στιγμή θα σου έλεγε τι μπορεί να κάνει  και τι δεν δύναται να πραγματοποιήσει.

Δεν ξέρω, τι συνέβη και τον χάσαμε τόσο ξαφνικά. Δεν ξέρω, γιατί ο καλός Θεός διαλέγει αυτή τη στιγμή και τώρα  παίρνει στον ουρανό μερικά από τα δημιουργικά μυαλά της Ελλάδας.

Το θεωρώ, όμως, αδιανόητο ότι ο Ανδρέας Αναγνώστου δεν υπάρχει σήμερα ανάμεσά μας. Ένας φίλος που με λόγια, αλλά και πράξεις  μου στάθηκε σε αληθινά δύσκολες στιγμές.

Δεν θα μιλήσω για το πόσο καλός δημοσιογράφος ήτανε. Όχι, θα μιλήσω για το πόσο δημιουργικός άνθρωπος ήτανε. Το πώς πάλεψε με νύχια και με δόντια «χτίζοντας» την Attica Press. Το πώς πολεμούσε καθημερινά να κρατήσει το δημιούργημα και να το αναπτύξει.

Το πώς είχε όνειρα πολλά και με είχε κάνει «κοινωνό» αυτών των οραμάτων του. Στη ζωή, λοιπόν, μην πεις ποτέ.  Παν σημαντικό πράγμα ήτοι η ζωή του κάθε ανθρώπου. Κι ο Ανδρέας ο Αναγνώστου δεν βρίσκεται σήμερα ανάμεσά μας.

Δεν θα του πω αντίο. Όχι. Θα γράψω μόνο δημοσίως ότι θα παλέψω για οράματα, σαν αυτά που είχε ο Ανδρέας. Γιατί ήταν αληθινός, όχι ψεύτικος κι ούτε σε μπέρδευε με περικοκλάδες.

Στους οικείους  του καλού  φίλου μου, λέω μοναχά να τον θυμάστε και η θύμηση να σας ζεσταίνει την Καρδιά . Στη κόρη του, που δεν την γνώρισα ποτέ, γράφω μόνο αυτό: Ο πατέρας σου ήταν ήρωας κι έτσι θα πρέπει να τον θυμάσαι.

Γιατί οι ήρωες της καθημερινότητας είναι οι πιο σημαντικοί  και υπάρχουν πολλοί γύρω μας.

Και μια συμβουλή σε όλα τα παιδιά της «Απογευματινής», μήδε εμού εξαιρουμένου: Ας  φροντίσουμε όσο μπορούμε να φροντίσουμε τους εαυτούς μας. Τα παιδιά μας και οι  φίλοι μας χρειάζονται.

Κι όσο για την «Απογευματινή»: Ένα έχω να πω. Δεν ξέρατε εσείς- ξέρετε ποιοι είσαστε, το τι γκρεμίσατε- θα το καταλάβετε καλά, όταν σας τιμωρήσει σκληρά η ίδια η Ιστορία.

Υστερόγραφο: Η ζωή  συνεχίζεται, οι απώλειες καταγράφονται, τα καλύτερα παιδιά της δημοσιογραφίας πεθαίνουν- πολεμώντας και κάποιοι ακόμα το παίζουν «παγώνια» ή «τρεις κοκκόροι κάθονται». Γεια σου, Ανδρέα  Αναγνώστου, Γεια σου…

©Typologos.com 2013

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

four × two =